Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Nee droppie, zo niet!

column marleen blommaertAfgelopen weekend kwamen oude, trouwe vrienden langs. Het huis is groot genoeg om afstand te houden en we zetten de ramen op een kier. Het doet goed om weer even wat mensen in huis te hebben. Ze helpen me bovendien met een paar klusjes, zoals het aanbrengen van dakplaten op de kennel. Vorige week bleek namelijk dat de honden er ook bovenlangs uit weten te komen. 

  1. Een lichte vorm van doofheid is balsem voor de oren
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Een lichte vorm van doofheid is balsem voor de oren

    Ik word wat dovig, vrees ik. Steeds vaker moet ik mensen vragen om hun zin te herhalen. Het is een familiekwaal. Net zoals het een familiekwaal is om te ontkennen dat we doof worden. Het leidde vaak tot hilarische taferelen, spraakverwarringen tussen mij en mijn broers tijdens een feestje en de respectievelijke partners die dan smalend opmerkten dat we gelukkig niet doof en ook niet eigenwijs waren.
  2. Hard hoofd
    PREMIUM

    Hard hoofd

    De grens is dicht. Misschien is dat voor mij wel het meest bevreemdende aan de hele crisis. Het is meer dan honderd jaar geleden dat dat voor de laatste keer het geval was: tijdens de Eerste Wereldoorlog. Niet alleen de grens is nu dicht, ook de poortwachters bij de Schelde doen hun werk met volle ijver. Wie het verhaal leest over de onverbiddelijke tolbediendes bij de Liefkenshoektunnel, zal hoofdschuddend achter zijn krant of tablet zitten. De ambulance die onderweg naar Terneuzen met een naar adem happende coronapatiënte het tolpoortje bereikt, krijgt te horen dat wanneer ze niet betalen ze rechtsomkeert konden maken.
  1. Tweebeners
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Tweebeners

    Soms heb ik er geen zin in. Ik kan het allemaal wel: keurig in de tredmolen lopen zoals van mij verwacht wordt. Maar regelmatig wint mijn behoefte aan de boel op stelten zetten het van mijn kunst om keurig in het gareel te lopen. Die twee witte herders en die grote rottweiler die daar aan de zijkant van de trainingswei liggen, zijn mij bijvoorbeeld veel te braaf. Eens kijken of ik daar wat leven in kan brengen. Als ik de lijn los hoor klikken, waag ik mijn kans. Ik doe net of ik het baasje niet hoor en hol met bokkensprongen op de reuzen af. Uitdagend spring ik heen en weer en ren rondjes om hen. Ik heb al lang gezien dat ze vastzitten en nergens heen kunnen. Hun baasjes die net nog zo rustig zaten, zijn nu druk bezig de drie lijnen en hun benen uit de knoop te halen.
  2. Ik herinner me van de woonwinkel alleen de Frans Bauer-stijl
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ik herinner me van de woonwinkel alleen de Frans Bau­er-stijl

    Het voorjaar komt eraan en mijn zitbank is meer dan 25 jaar oud. Ik dacht er dan ook goed aan te doen om eens een meubelzaak binnen te gaan. Het toeval wil dat we in ons vrolijke stadje een enorm exemplaar van een dergelijke winkel rijk zijn. Daarom besloot ik met mijn dochter ‘meubels’ te gaan kijken. In de vijftien jaar dat we hier wonen ben ik er twee keer eerder geweest. Ik ben ook niet het type dat u op tweede kerstdag op een woonboulevard aan zult treffen. Ik sleep mezelf wel met enige regelmaat naar de Zweedse meubelboer als het echt niet anders kan, meestal voor een kind. Maar dat zijn ze wel: mijn escapades op woongebied.
  1. Van basisschool naar brugklas: dit jaar extra spannend
    Play

    Van basis­school naar brugklas: dit jaar extra spannend

  2. Shoppen kan niet, dan maar aan de wandel!
    Play

    Shoppen kan niet, dan maar aan de wandel!

Columns