Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Misschien is het verhaal van Lionel Messi wel symbolisch

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTDe wereld is aan het veranderen, traag maar gestaag. En dan doel ik niet op de huilende Lionel Messi die niet meer bij Barcelona ‘kan’ blijven voetballen. Het geld is daar namelijk op. Hij verdient per jaar 138 miljoen en nog wat. Mede daardoor heeft de club een schuld van 1 miljard. Hij wilde ook wel voor de helft van zijn salaris blijven. Ik zou ook wel voor 1/138e van dat bedrag blijven, maar goed, je hebt natuurlijk ook zo je vaste lasten als voetballegende.

  1. Een groot, oud huis midden in de polder, reken maar uit, dat wordt de hoofdprijs
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Een groot, oud huis midden in de polder, reken maar uit, dat wordt de hoofdprijs

    De herfst is inmiddels aan zijn onmiskenbare heerschappij begonnen. Kachel aan, vest aan en kaarsjes aan. Misschien wordt ´(hout)kachel en kaarsjes aan´ voor sommigen wel heel letterlijk als op 1 januari de nieuwe prijzen door de energieleverancier worden doorgevoerd. Voor mij geldt die datum van 1 januari in elk geval. Een groot, oud huis midden in de polder, reken maar uit, dat wordt de hoofdprijs. ,,Had je maar moeten isoleren, zonnepanelen of een warmtepomp moeten aanschaffen”, hoor ik sommigen zeggen.
  1. Videobellen met Lewis Hamilton, ik mag hem live een vraag stellen!
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Videobel­len met Lewis Hamilton, ik mag hem live een vraag stellen!

    Ik las in een buitenlandse krant over een volwassen kind dat aan het vragen en klagen was over haar moeder in een ‘lezers vragen’-rubriek. Het antwoord dat ze kreeg kwam erop neer dat ze zich moest voorstellen dat zij de moeder was. Goed advies, maar ook ingewikkeld omdat het gaat om ouder-kindrollen. Ik nam me dan ook meteen voor bij de eerste de beste ergernis dit instrument toe te passen.
  2. De waanzin op afstand houden
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    De waanzin op afstand houden

    Kappen, nu! Dat denk ik, als ik weer wat hoor over het platteland, de regio, over een krimpgebied. Waar ik enige weken geleden nog genegeerd werd door flyerende BBB-ers, hoor ik nu dat ene Caroline mij opeens vertegenwoordigt in Den Haag. Wie maakte haar burgemeester van De Regio, toen ik even niet oplette? Als haar wijze van arriveren op het Binnenhof een metafoor is voor de komende jaren, houd ik mijn hart vast. De besturing aan een ander overlaten, de deur niet open kunnen krijgen en ondertussen een boel spektakel maken.

Columns