Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Met weemoed denk ik aan de tijd dat de kerstversiering een leven lang meeging

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTRoze toetsen in de avondlucht. “Witte wieven” die dansen op de kreek in de vroege ochtend. Gras dat knispert onder de wandelschoenen. Handschoenen, mutsen en sjaals liggen voor het grijpen. Langzaam gaan we richting winter. De natuur legt de tooien van het vorige seizoen af en betreedt een seizoen van rust en stilte. 

  1. Logica en rouw hebben niets met elkaar te maken
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Logica en rouw hebben niets met elkaar te maken

    De laatste cadeaus zijn uitgepakt en de eerste kerstbomen liggen uitgekleed op de verzamelplaatsen. Naar goed gebruik staat de kerstboom hier nog te stralen. Dat hij het huis verlaat voor Driekoningen is ondenkbaar. Ook al zijn de stenen koningen zelf dit jaar wederom in de doos in de kelder gebleven. Als er een familielid binnenkomt, grijpt de hond namelijk uit pure blijdschap dat wat voorhanden is als. Meestal waren het de schapen die eraan moeten geloven, maar soms ook de koningen. Die bevonden zich namelijk doorgaans buiten de stal. Dus zolang deze blije hond hier rondloopt, zien we maar even van de kerststal af.
  2. De halve voet van een van de sokken was weggekauwd
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    De halve voet van een van de sokken was weggekauwd

    Soms denk je dat het goed gaat en dan opeens stort het kaartenhuis in. De aanleiding was een kapotte wandelsok van dertig jaar oud. De pup had weer eens ongemerkt de slaapkamer bereikt en zich eraan vergrepen. Ze zaten nog in elkaar gedraaid, maar de halve voet van één van de lange rode wollen sokken was weggekauwd. Ik had ze een leven terug gekocht samen met mijn eerste wandelschoenen. Inmiddels ben ik aan mijn vierde paar wandelschoenen toe, maar het favoriete bijbehorende paar sokken bleef hetzelfde.
  1. De kunst van het ongelukkig zijn
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    De kunst van het ongelukkig zijn

    Het is in de vroege avond en ik zit op de bank bij de psychiater. Een lauw kopje thee staat naast me op een tafeltje. De computer op het bureau zoemt zachtjes, ernaast ligt een vers notitieblok en een dikke zwarte pen. De pen ligt ongetwijfeld prettig in de hand als tegenwicht voor al het leed dat ermee opgetekend wordt. De psychiater wordt aangekondigd door een jongeman die me indringend aankijkt. En even later verschijnt de psychiater. Zijn haren nonchalant en van zo’n lengte dat het duidelijk maakt dat hij een autonome denker is, maar net niet zó lang dat iemand zou denken dat hij geen geld voor de kapper heeft. Dirk de Wachter, de bekende Vlaamse psychiater, steekt van wal. Achter hem een wand vol boeken die zijn wijsheid of in elk geval zijn belezenheid moeten onderstrepen.
  2. Nooit liegen
    PREMIUM

    Nooit liegen

    Nooit liegen! Dat was in mijn opvoeding het gebod dat boven alle andere geboden ging. Je kon genoeg dingen doen die eigenlijk niet volgens de afspraak waren, maar liegen deed je nooit. Misschien hadden ze er bij moeten zeggen dat altijd en overal de waarheid zeggen ook niet zo handig was, maar daar kwam ik na enige schade en schande zelf snel achter. Mijn kinderen kennen dit uitgangspunt ook en weten dat de toorn nooit groter zal zijn dan in het geval er over iets gelogen werd.
  1. Clinic in Oostburg: 'Jeugd mag gelukkig nog wel voetballen'
    Play

    Clinic in Oostburg: 'Jeugd mag gelukkig nog wel voetballen'

  2. Juf Marina verrast de kinderen van Philippine met raambezoekjes
    Play

    Juf Marina verrast de kinderen van Philippine met raambezoek­jes

Columns