Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Met weemoed denk ik aan de tijd dat de kerstversiering een leven lang meeging

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTRoze toetsen in de avondlucht. “Witte wieven” die dansen op de kreek in de vroege ochtend. Gras dat knispert onder de wandelschoenen. Handschoenen, mutsen en sjaals liggen voor het grijpen. Langzaam gaan we richting winter. De natuur legt de tooien van het vorige seizoen af en betreedt een seizoen van rust en stilte. 

De herfstkleuren worden langzaam ingeruild voor het lijnenspel van kale takken. In aanleg zijn bloesems en vruchten van de volgende oogst al aanwezig in de knoppen van de kersenbomen. Binnen zoeken de katten de behaaglijkheid van de houtkachel op. Merels, roodborstjes en koolmezen scharrelen onbevreesd over het terras alsof ze de luiheid van de katten inmiddels kennen. Zelfs een koperwiek viert een feestje met een verdwaalde vijg. De vogels schatten het goed in, want kat 1 ligt gedrapeerd op de kachel en kat 2 opgevouwen in de krantenmand.

  1. Ik herinner me van de woonwinkel alleen de Frans Bauer-stijl
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ik herinner me van de woonwinkel alleen de Frans Bau­er-stijl

    Het voorjaar komt eraan en mijn zitbank is meer dan 25 jaar oud. Ik dacht er dan ook goed aan te doen om eens een meubelzaak binnen te gaan. Het toeval wil dat we in ons vrolijke stadje een enorm exemplaar van een dergelijke winkel rijk zijn. Daarom besloot ik met mijn dochter ‘meubels’ te gaan kijken. In de vijftien jaar dat we hier wonen ben ik er twee keer eerder geweest. Ik ben ook niet het type dat u op tweede kerstdag op een woonboulevard aan zult treffen. Ik sleep mezelf wel met enige regelmaat naar de Zweedse meubelboer als het echt niet anders kan, meestal voor een kind. Maar dat zijn ze wel: mijn escapades op woongebied.

Columns