Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

‘Maar ik moet me nog scheren!’

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTDe wekker gaat en je draait je nog even om. Het is zaterdag dus mag je de wekker negeren. Er staat niks op het programma vandaag en de kinderen zijn bij oma. Het is het laatste weekend van de vakantie. 

0 reacties

  1. Ik verlang naar sneeuw
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Ik verlang naar sneeuw

    Een eenzame, dappere stengel fluitenkruid staat stijf bevroren langs de weg. De bloemetjes zijn veranderd in witte, bevroren knopjes, terwijl de eerste sneeuwklokjes ook al verschijnen en de winter voorzien van hoopvolle bloei. Het fluitenkruid is de weg kwijt in een jaar waarin alles anders is. De dag wordt zachtroze winters omrand en eindelijk is daar iets van de kou die bij het seizoen hoort. De kleur van de wolken is soms zelfs van het vale grijs dat de belofte van sneeuw doet vermoeden. Maar het blijft bij de belofte.
  2. Huttentut
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Huttentut

    Zaterdagmiddag, geen parkeerplaats te vinden in het stadje Hulst. De markt en alle aanpalende straten staan vol. Gelukkig ken ik een geheim parkeerplaatsje. Het ligt verscholen tussen eeuwenoude stadsmuren en als je het niet kent, ben je er al voorbij gereden voordat je het weet. Ik vraag me af welke festiviteit ik nu weer gemist heb, kijkend naar de drommen mensen. Dan lees ik: “Iedere eerste zaterdag van de maand gratis parkeren”. Om me heen zie ik slechts Belgische nummerplaten. Want hoewel de Zeeuwen de naam hebben, zijn de Belgen in alle eerlijkheid echt op de penning.
  3. Een feestje natuurlijk: zo’n bolletje wol
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Een feestje natuurlijk: zo’n bolletje wol

    Al jaren wilde ze een hond. Maar ze studeert nog. Haar vader en ik vonden het geen goed idee. Eind vorig jaar stond onze wereld op zijn kop. We moesten afscheid nemen van mijn man, haar vader. Op dat moment merkte ik pas goed wat mijn eigen hond voor mij betekende. Alle verdriet van de wereld verandert niets aan het feit dat de hond moet worden uitgelaten en gevoerd, zo afhankelijk als het beest van je is. Iedere ochtend- en avondwandeling hielpen me letterlijk en figuurlijk om mijn blik meer naar buiten te richten.
  4. Zowel koningen als gewone stervelingen hebben soms moeite om te zien dat die regels ook voor hen gelden
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Zowel koningen als gewone stervelin­gen hebben soms moeite om te zien dat die regels ook voor hen gelden

    Ik zei het afgelopen week in alle oprechtheid nog tegen een collega. “Ik zou er wel eens uit willen, het is jaren geleden dat ik op vakantie ging”. Af en toe komen herinneringen op mijn telefoon langs en zie ik Griekse stranden of markten in Venetië. Ze herinneren me aan een zorgeloze tijd, waarin je zomaar op een vliegtuig kon stappen om je vervolgens onder te dompelen in anders: andere zon, andere wind, ander water, ander eten. Om vervolgens verder te gaan met de opmerking, “maar een vliegtuig nemen lijkt me nu niet zo verstandig en lange stukken in de auto eigenlijk ook niet”.
  1. Een lichte vorm van doofheid is balsem voor de oren
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Een lichte vorm van doofheid is balsem voor de oren

    Ik word wat dovig, vrees ik. Steeds vaker moet ik mensen vragen om hun zin te herhalen. Het is een familiekwaal. Net zoals het een familiekwaal is om te ontkennen dat we doof worden. Het leidde vaak tot hilarische taferelen, spraakverwarringen tussen mij en mijn broers tijdens een feestje en de respectievelijke partners die dan smalend opmerkten dat we gelukkig niet doof en ook niet eigenwijs waren.
  2. Goe Volk
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Goe Volk

    Vorige week kwam ik het initiatief ‘Welcome To My Garden’ tegen. Een website waarop particulieren hun tuin ter beschikking stellen voor wandelaars of fietsers. Het is een Belgisch initiatief dat het voor mensen mogelijk maakt om gratis hun tent op te zetten. Ik besluit me in te schrijven omdat ik in mijn hart een onverbeterlijke idealist ben, dit een sympathiek idee is en ik denk dat mijn tuin een fijne plek is om te verblijven. Om eerlijk te zijn, vind ik het ook wel spannend. Er stonden eerder tentjes in de tuin: omdat zoveel gasten waren dat de slaapkamers ‘op’ waren of omdat de kinderen slaapfeestjes hielden. Maar nooit verbleven er onbekenden.
  1. Inwoners van Ritthem willen gevangenis verder weg
    Play

    Inwoners van Ritthem willen gevangenis verder weg

  2. Goese scholieren eindelijk weer samen om te sporten
    Play

    Goese scholieren eindelijk weer samen om te sporten

Columns