Volledig scherm
© Joost Hoving

Lillo

column marleen blommaertIk zoek de oorbellen die al meer dan een eeuw oud zijn, gemaakt van flinterdun goud met een piepkleine parel. Ze zijn zo licht en kwetsbaar, dat een zuchtje wind ze weg zou kunnen doen waaien. Gemaakt voor mijn grootmoeder, geboren in de negentiende eeuw. 

De parel wordt omgeven door twee blaadjes en een bloem in filigraan. Onderaan de oorbel hangt in een oogje een druppel die vrolijk zwiert bij iedere beweging van mijn hoofd. De sieraden komen uit een tijd dat de schoonheid nog licht was en de tranen nooit ver weg. Zelden doe ik ze aan. 

Daarna pak ik de gouden ring met granaten uit het juwelenkistje. Een erfstuk van mijn moeder die geboren werd vlak voor de crisis in de vorige eeuw. Een zware ring uit een tijd dat de oorlogen nog vers in het geheugen lagen. 

Zo neem ik mijn moeder en grootmoeder mee naar een lunch even over de grens. We gaan naar 't Pleintje in Lillo, een restaurantje waar de glazen en de borden ouderwets Vlaams vol liggen met perfect bereid voedsel voor een schappelijke prijs. Ik beeld me in dat ze bij ons zijn als wij daar genoeglijk stoofvlees en paling in 't groen eten. Ze glimlachen als mijn broer en ik zeggen dat het heerlijk is, maar dat niemand dat zo klaar kan maken zoals zij.

Lillo is een plek die alleen met een grondige kennis van Vlaamse bewegwijzering te bereiken is. Ik adviseer een reservering op zondag zonder al het zware havenverkeer. Je stapt even terug in de tijd. Het is een oude en tegelijkertijd vertrouwde plek. Het maakt onderdeel uit van de Staats-Spaanse linies, een fort uit de zestiende eeuw met voormalige kazerne dat meestal in de handen van de Noordelijke Nederlanden verkeerde, maar ook in Franse en Oostenrijkse handen.
Tikje overdreven gesteld, hebben wij de Gouden eeuw zelfs te danken aan dit fort dat samen met fort Liefkenshoek de handel op Antwerpen voorzag van een fiscale ketting en daarmee de handel naar Amsterdam begunstigde. Iedere steen ademt hier geschiedenis.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Vakantiegevoel: je leeft ernaar toe via de afgekruiste dagen in je agenda
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Vakantiege­voel: je leeft ernaar toe via de afgekruis­te dagen in je agenda

    Vreemd hoe vakantiegevoel werkt. Je hebt of je hebt het niet. Je leeft ernaar toe via de afgekruiste dagen in je agenda. Het vooruitzicht om naar die prachtige camping of die schitterende streek te gaan, maakt dat je fluitend die laatste klussen nog even afrondt. Misschien sta je wel met open armen klaar om je kleinkinderen te ontvangen van je overstresste kinderen. Stuiterend struikelen ze over je drempel: ,,Opa, oma, wat gaan we vandaag doen?”
  2. Fruittuin
    PREMIUM

    Fruittuin

    Ik heb mijn buurman vanochtend de boom ingejaagd. U vermoedde het waarschijnlijk al: in het buitengebied rond Hulst hebben we bijzondere zeden en gewoonten. Hij meldde zich met zijn vrouw bij de achterdeur met allerlei vers uit hun tuin en kas: stekelige komkommers en tomaten in allerlei kleuren en vormen. Onze vriendin uit Sint Jansteen was al gearriveerd met verse croissants en overheerlijk rozijnenbrood van hun warme bakker aldaar. Ik zette verse koffie en ijsthee op tafel en we deelden mooie verhalen over lief en over oud en vers leed.
  3. Hittestress
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Hitte­stress

    Eén van de vreemde gewoontes van mijn moeder was, dat ze altijd een periode van een hittegolf leek uit te zoeken om de zolder op te ruimen of te behangen. En ze kon slecht tegen hitte. Blijkbaar heb ik genetisch toch iets vergelijkbaars meegekregen. Want bij alle verhuizingen van de kinderen sta ik me in het zweet te sjouwen, richting of over de 30 graden. Soms wordt dat nog voorafgegaan door een helletocht in een veel te drukke Ikea. Ik krijg daar dan steevast kramp in mijn voet en vervolg op één blote voet mijn weg. Inmiddels sta ik daar al om bekend en zwaaien mensen in de Ikea’s van Delft en Eindhoven naar me: ‘Hee Marleen, das al weer een tijd geleden!’ Sommigen bieden mij zelfs hun tweede kop koffie aan.

Columns