Volledig scherm
© Joost Hoving

Lillo

column marleen blommaertIk zoek de oorbellen die al meer dan een eeuw oud zijn, gemaakt van flinterdun goud met een piepkleine parel. Ze zijn zo licht en kwetsbaar, dat een zuchtje wind ze weg zou kunnen doen waaien. Gemaakt voor mijn grootmoeder, geboren in de negentiende eeuw. 

De parel wordt omgeven door twee blaadjes en een bloem in filigraan. Onderaan de oorbel hangt in een oogje een druppel die vrolijk zwiert bij iedere beweging van mijn hoofd. De sieraden komen uit een tijd dat de schoonheid nog licht was en de tranen nooit ver weg. Zelden doe ik ze aan. 

Daarna pak ik de gouden ring met granaten uit het juwelenkistje. Een erfstuk van mijn moeder die geboren werd vlak voor de crisis in de vorige eeuw. Een zware ring uit een tijd dat de oorlogen nog vers in het geheugen lagen. 

Zo neem ik mijn moeder en grootmoeder mee naar een lunch even over de grens. We gaan naar 't Pleintje in Lillo, een restaurantje waar de glazen en de borden ouderwets Vlaams vol liggen met perfect bereid voedsel voor een schappelijke prijs. Ik beeld me in dat ze bij ons zijn als wij daar genoeglijk stoofvlees en paling in 't groen eten. Ze glimlachen als mijn broer en ik zeggen dat het heerlijk is, maar dat niemand dat zo klaar kan maken zoals zij.

Lillo is een plek die alleen met een grondige kennis van Vlaamse bewegwijzering te bereiken is. Ik adviseer een reservering op zondag zonder al het zware havenverkeer. Je stapt even terug in de tijd. Het is een oude en tegelijkertijd vertrouwde plek. Het maakt onderdeel uit van de Staats-Spaanse linies, een fort uit de zestiende eeuw met voormalige kazerne dat meestal in de handen van de Noordelijke Nederlanden verkeerde, maar ook in Franse en Oostenrijkse handen.
Tikje overdreven gesteld, hebben wij de Gouden eeuw zelfs te danken aan dit fort dat samen met fort Liefkenshoek de handel op Antwerpen voorzag van een fiscale ketting en daarmee de handel naar Amsterdam begunstigde. Iedere steen ademt hier geschiedenis.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Brood
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Brood

    Het is nog vroeg. De kilte van de nacht wordt langzaam verdreven door de zonnestralen. De dauw is net vertrokken. Ik loop over onze dijk op deze verstilde zondagochtend. De stilte en de geur van de naderende herfst doen een drukke week vergeten. De pelotons wielrenners met hun nerveuze fluitjes en geschreeuw zijn er nog even niet. Ook alle auto’s slapen nog. Het geritsel van de bladeren is het enige dat de stilte van de herfst doorbreekt. Als de hond na enige tijd een vers reeënspoor oppikt, komt daar het ongegeneerde gesnuif van de hondenneus bij en het geritsel van haar lijf door het hoge gras: Snuif, snuif, swoesj, swoesj.
  2. Sprookjes
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Sprookjes

    Ik kijk graag naar science fiction. Star Trek, dr. Who, van alles, als het maar verzonnen is. Het is een onschuldige manier om te vluchten uit de werkelijkheid en me onder te dompelen in een denkbeeldige wereld. Als kind was ik ook al dol op sprookjes en dit zijn mijn volwassen sprookjes. De verhalen lopen langs voorspelbare lijnen: harmonie, het conflict/de val, de held staat op, hulp/vrienden, de tocht, de ontberingen en de verrijzenis. Zoiets ongeveer en ook voor de honderdste keer kijk ik er met plezier naar. Ik weet dat het verzonnen is en als het boek of de aflevering voorbij is, ga ik rustig verder met mijn normale leven.
  3. Het begin
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Het begin

    We zitten in een comfortabele bus met airco. Buiten is het heet. De conducteur vraagt waar we naartoe willen en geeft ons kaartjes. Hij helpt de mensen die niet precies weten waar ze naartoe moeten met eindeloos engelengeduld. “Was het bij een tankstation? Een blauw of een rood tankstation? Ik wil jullie niet zomaar ergens achterlaten.” Hij waarschuwt de mensen als de bus stopt en roept duidelijk de halte om. We zijn op de plek waar de Europese beschaving begon waardoor het misschien beter is blijven hangen.

Columns