Volledig scherm
© Joost Hoving

Lillo

column marleen blommaertIk zoek de oorbellen die al meer dan een eeuw oud zijn, gemaakt van flinterdun goud met een piepkleine parel. Ze zijn zo licht en kwetsbaar, dat een zuchtje wind ze weg zou kunnen doen waaien. Gemaakt voor mijn grootmoeder, geboren in de negentiende eeuw. 

De parel wordt omgeven door twee blaadjes en een bloem in filigraan. Onderaan de oorbel hangt in een oogje een druppel die vrolijk zwiert bij iedere beweging van mijn hoofd. De sieraden komen uit een tijd dat de schoonheid nog licht was en de tranen nooit ver weg. Zelden doe ik ze aan. 

Daarna pak ik de gouden ring met granaten uit het juwelenkistje. Een erfstuk van mijn moeder die geboren werd vlak voor de crisis in de vorige eeuw. Een zware ring uit een tijd dat de oorlogen nog vers in het geheugen lagen. 

Zo neem ik mijn moeder en grootmoeder mee naar een lunch even over de grens. We gaan naar 't Pleintje in Lillo, een restaurantje waar de glazen en de borden ouderwets Vlaams vol liggen met perfect bereid voedsel voor een schappelijke prijs. Ik beeld me in dat ze bij ons zijn als wij daar genoeglijk stoofvlees en paling in 't groen eten. Ze glimlachen als mijn broer en ik zeggen dat het heerlijk is, maar dat niemand dat zo klaar kan maken zoals zij.

Lillo is een plek die alleen met een grondige kennis van Vlaamse bewegwijzering te bereiken is. Ik adviseer een reservering op zondag zonder al het zware havenverkeer. Je stapt even terug in de tijd. Het is een oude en tegelijkertijd vertrouwde plek. Het maakt onderdeel uit van de Staats-Spaanse linies, een fort uit de zestiende eeuw met voormalige kazerne dat meestal in de handen van de Noordelijke Nederlanden verkeerde, maar ook in Franse en Oostenrijkse handen.
Tikje overdreven gesteld, hebben wij de Gouden eeuw zelfs te danken aan dit fort dat samen met fort Liefkenshoek de handel op Antwerpen voorzag van een fiscale ketting en daarmee de handel naar Amsterdam begunstigde. Iedere steen ademt hier geschiedenis.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Hier en nu
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Hier en nu

    Het is zondagochtend. De enige dag in de week dat ik mezelf een loom opstaanritme gun. Meneer B. praat een kamer verderop op iets te luide toon tegen de hond. Zoals sommige ouders tegen hun kinderen spreken in de trein. Een optreden is het eigenlijk. Niet bedoeld voor het kind maar voor de reizigers in de treincoupé. In het huidige geval ben ik het publiek. Meneer praat over bazinnen die de hond zullen uitlaten en bazen die koffie blijven drinken. Het regent. Ondertussen blijf ik stoïcijns via Youtube luisteren naar een Amerikaanse meneer die zinnige dingen zegt over geweld in communicatie. Het is nog vroeg.
  2. We vinden deze werklozen kennelijk inwisselbaar, niet belangrijk
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    We vinden deze werklozen kennelijk inwissel­baar, niet belangrijk

    Waar de zon nog niet heeft geschenen, is het onzichtbaar glad. Waar de zon schijnt, is het meteen warm en oogverblindend. De IJsheiligen zijn nog ver weg en daarmee ook het voorjaar. Maar Buurman Jan is jarig begin februari. Zijn verjaardag brengt de lente mee en de eerste lieflijke bloeiers langs de kant van de weg. Mijn wandeling is dan ook net iets verder dan gebruikelijk. Ik speur in de graskant naar de hoopvolle kleine groeiers. Tegenover het huis van Buur Peter staan ze in grote hoeveelheden. Sneeuwklokjes, klein en maagdelijk wit. Spreekwoordelijke schoonheid in eenvoud.
  1. Ga je mee?
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ga je mee?

    Ga je mee? vraagt meneer B. Meteen zeg ik ja, ook al hoorde ik niet wat hij daarvoor zei. Onze uitstapjes van de afgelopen tijd hebben de ongelukkige neiging om steeds op het allerlaatste moment niet door te gaan. Meneer B. heeft het te goed naar zijn zin op de dijk en zodoende zijn we bovendien veel minder op stap dan vroeger. De uitstapjes hebben vaak een landelijk thema. Ik ga graag uit en dus ook graag mee. Of het nu een kweker in Zomergem of Bodegraven is. Maar vandaag doen we mondain: Antwerpen. De stad (of ’t Stad, zoals ze daar zeggen) waar ik het liefste vertoef, vermoedelijk omdat er van kinds af aan vele stappen liggen.
  2. De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstellingsvermogen
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstel­lings­ver­mo­gen

    In de grauwe ochtend klinkt het geschetter van een eenzame ekster over de akkers. De vogel vliegt op uit een dode boom, De boom is afgebroken en vermoedelijk door de bliksem getroffen. Ik speur gauw naar een tweede ekster en denk aan het kinderrijmpje dat Loes, mijn te vroeg overleden vriendin, dan altijd opzei: “One for sorrow, Two for joy, Three for a girl, Four for a boy, Five for silver, Six for gold, Seven for a secret, Never to be told…”. Ik lachte haar bijgelovigheid altijd weg. In mijn hoofd draaien de films van haar warmte en vriendschap. Zelfs na zoveel jaren missen ik en mijn kinderen haar nog steeds.

Columns