Volledig scherm
AFGEKOCHT ED Eindhovens Dagblad columnist columnisten AD en Regiobladen. Foto Joost Hoving © Joost Hoving

Kil

Column Marleen BlommaertDe laatste sneeuwkristallen zijn gesmolten en als druppels in de bodem gelopen. De winter is nu voorbij vind ik. Erg mooi om nog een even wat echte sneeuw en kou langs te krijgen maar dit was wel genoeg. Op naar het voorjaar en menselijke temperaturen.

Gisterochtend lagen de stukken dijk op het noorden waar de zon zich niet laat zien er nog wit en glibberig bij. De sneeuw knisperde en vertelde wie er langs geweest was. Een buur die sloffend door de sneeuw ging, een kleine hond, een kraai en een ree.

Even verderop staat een man met een verrekijker in de boomtoppen te turen. Hij is op zoek naar een ransuil. Er was er eentje gefotografeerd in een den met klimop. zo staan er hier meerdere maar hij ziet de uil niet. Het is ook onbegonnen werk om de uil te zien als hij roerloos tegen de stam van de boom zit. De uil houdt zich voorlopig verborgen.

Maar hij zit hier wel degelijk. Hij houdt namelijk mijn rokende man in de schemer gezelschap. Ik heb de sigaret onlangs uit het huis verbannen en daarmee ook mijn man. Voor die momenten dat hij wil roken wel te verstaan. Voor de overige momenten nog niet. Het gevolg is dat hij op onwaarschijnlijke momenten tal van waarnemingen doet, die anders aan hem voorbij zouden gaan. Een daarvan is de schemervlucht van meneer de uil. Slechts een zacht geruis en een indrukwekkende zwarte vlek verraden hem als hij langs scheert. Meneer B. komt vervolgens dolenthousiast verslag uitbrengen van de vlucht van zijn rookmaatje. Of van het schitterend schouwspel en concert van het geluid van honderden ganzen die op het ijs landen en voortglijden. Dat verzacht een beetje het schuldgevoel dat ik als ex-roker heb, als ik hem met een snijdende noordoostenwind en min zeven naar buiten stuur.

Ik weet het, er is weinig zo erg als een bekeerling. Gelukkig loopt later op de dag de temperatuur op naar 12 graden.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Hier en nu
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Hier en nu

    Het is zondagochtend. De enige dag in de week dat ik mezelf een loom opstaanritme gun. Meneer B. praat een kamer verderop op iets te luide toon tegen de hond. Zoals sommige ouders tegen hun kinderen spreken in de trein. Een optreden is het eigenlijk. Niet bedoeld voor het kind maar voor de reizigers in de treincoupé. In het huidige geval ben ik het publiek. Meneer praat over bazinnen die de hond zullen uitlaten en bazen die koffie blijven drinken. Het regent. Ondertussen blijf ik stoïcijns via Youtube luisteren naar een Amerikaanse meneer die zinnige dingen zegt over geweld in communicatie. Het is nog vroeg.
  2. We vinden deze werklozen kennelijk inwisselbaar, niet belangrijk
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    We vinden deze werklozen kennelijk inwissel­baar, niet belangrijk

    Waar de zon nog niet heeft geschenen, is het onzichtbaar glad. Waar de zon schijnt, is het meteen warm en oogverblindend. De IJsheiligen zijn nog ver weg en daarmee ook het voorjaar. Maar Buurman Jan is jarig begin februari. Zijn verjaardag brengt de lente mee en de eerste lieflijke bloeiers langs de kant van de weg. Mijn wandeling is dan ook net iets verder dan gebruikelijk. Ik speur in de graskant naar de hoopvolle kleine groeiers. Tegenover het huis van Buur Peter staan ze in grote hoeveelheden. Sneeuwklokjes, klein en maagdelijk wit. Spreekwoordelijke schoonheid in eenvoud.
  1. Ga je mee?
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ga je mee?

    Ga je mee? vraagt meneer B. Meteen zeg ik ja, ook al hoorde ik niet wat hij daarvoor zei. Onze uitstapjes van de afgelopen tijd hebben de ongelukkige neiging om steeds op het allerlaatste moment niet door te gaan. Meneer B. heeft het te goed naar zijn zin op de dijk en zodoende zijn we bovendien veel minder op stap dan vroeger. De uitstapjes hebben vaak een landelijk thema. Ik ga graag uit en dus ook graag mee. Of het nu een kweker in Zomergem of Bodegraven is. Maar vandaag doen we mondain: Antwerpen. De stad (of ’t Stad, zoals ze daar zeggen) waar ik het liefste vertoef, vermoedelijk omdat er van kinds af aan vele stappen liggen.
  2. De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstellingsvermogen
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstel­lings­ver­mo­gen

    In de grauwe ochtend klinkt het geschetter van een eenzame ekster over de akkers. De vogel vliegt op uit een dode boom, De boom is afgebroken en vermoedelijk door de bliksem getroffen. Ik speur gauw naar een tweede ekster en denk aan het kinderrijmpje dat Loes, mijn te vroeg overleden vriendin, dan altijd opzei: “One for sorrow, Two for joy, Three for a girl, Four for a boy, Five for silver, Six for gold, Seven for a secret, Never to be told…”. Ik lachte haar bijgelovigheid altijd weg. In mijn hoofd draaien de films van haar warmte en vriendschap. Zelfs na zoveel jaren missen ik en mijn kinderen haar nog steeds.

Columns