Volledig scherm
AFGEKOCHT ED Eindhovens Dagblad columnist columnisten AD en Regiobladen. Foto Joost Hoving © Joost Hoving

Kil

Column Marleen BlommaertDe laatste sneeuwkristallen zijn gesmolten en als druppels in de bodem gelopen. De winter is nu voorbij vind ik. Erg mooi om nog een even wat echte sneeuw en kou langs te krijgen maar dit was wel genoeg. Op naar het voorjaar en menselijke temperaturen.

Gisterochtend lagen de stukken dijk op het noorden waar de zon zich niet laat zien er nog wit en glibberig bij. De sneeuw knisperde en vertelde wie er langs geweest was. Een buur die sloffend door de sneeuw ging, een kleine hond, een kraai en een ree.

Even verderop staat een man met een verrekijker in de boomtoppen te turen. Hij is op zoek naar een ransuil. Er was er eentje gefotografeerd in een den met klimop. zo staan er hier meerdere maar hij ziet de uil niet. Het is ook onbegonnen werk om de uil te zien als hij roerloos tegen de stam van de boom zit. De uil houdt zich voorlopig verborgen.

Maar hij zit hier wel degelijk. Hij houdt namelijk mijn rokende man in de schemer gezelschap. Ik heb de sigaret onlangs uit het huis verbannen en daarmee ook mijn man. Voor die momenten dat hij wil roken wel te verstaan. Voor de overige momenten nog niet. Het gevolg is dat hij op onwaarschijnlijke momenten tal van waarnemingen doet, die anders aan hem voorbij zouden gaan. Een daarvan is de schemervlucht van meneer de uil. Slechts een zacht geruis en een indrukwekkende zwarte vlek verraden hem als hij langs scheert. Meneer B. komt vervolgens dolenthousiast verslag uitbrengen van de vlucht van zijn rookmaatje. Of van het schitterend schouwspel en concert van het geluid van honderden ganzen die op het ijs landen en voortglijden. Dat verzacht een beetje het schuldgevoel dat ik als ex-roker heb, als ik hem met een snijdende noordoostenwind en min zeven naar buiten stuur.

Ik weet het, er is weinig zo erg als een bekeerling. Gelukkig loopt later op de dag de temperatuur op naar 12 graden.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Vakantiegevoel: je leeft ernaar toe via de afgekruiste dagen in je agenda
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Vakantiege­voel: je leeft ernaar toe via de afgekruis­te dagen in je agenda

    Vreemd hoe vakantiegevoel werkt. Je hebt of je hebt het niet. Je leeft ernaar toe via de afgekruiste dagen in je agenda. Het vooruitzicht om naar die prachtige camping of die schitterende streek te gaan, maakt dat je fluitend die laatste klussen nog even afrondt. Misschien sta je wel met open armen klaar om je kleinkinderen te ontvangen van je overstresste kinderen. Stuiterend struikelen ze over je drempel: ,,Opa, oma, wat gaan we vandaag doen?”
  2. Fruittuin
    PREMIUM

    Fruittuin

    Ik heb mijn buurman vanochtend de boom ingejaagd. U vermoedde het waarschijnlijk al: in het buitengebied rond Hulst hebben we bijzondere zeden en gewoonten. Hij meldde zich met zijn vrouw bij de achterdeur met allerlei vers uit hun tuin en kas: stekelige komkommers en tomaten in allerlei kleuren en vormen. Onze vriendin uit Sint Jansteen was al gearriveerd met verse croissants en overheerlijk rozijnenbrood van hun warme bakker aldaar. Ik zette verse koffie en ijsthee op tafel en we deelden mooie verhalen over lief en over oud en vers leed.
  3. Hittestress
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Hitte­stress

    Eén van de vreemde gewoontes van mijn moeder was, dat ze altijd een periode van een hittegolf leek uit te zoeken om de zolder op te ruimen of te behangen. En ze kon slecht tegen hitte. Blijkbaar heb ik genetisch toch iets vergelijkbaars meegekregen. Want bij alle verhuizingen van de kinderen sta ik me in het zweet te sjouwen, richting of over de 30 graden. Soms wordt dat nog voorafgegaan door een helletocht in een veel te drukke Ikea. Ik krijg daar dan steevast kramp in mijn voet en vervolg op één blote voet mijn weg. Inmiddels sta ik daar al om bekend en zwaaien mensen in de Ikea’s van Delft en Eindhoven naar me: ‘Hee Marleen, das al weer een tijd geleden!’ Sommigen bieden mij zelfs hun tweede kop koffie aan.

Columns