Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Kijken,
Lezen,
Luisteren

column marleen blommaertVlak voordat iedereen dacht, onder wie ik, dat het wel ongeveer gedaan was met Covid, of toch met deze golf, sprong het virus mijn luchtwegen in. Vroeger was ik ook al niet de eerste met nieuwigheidjes. Mijn stem hield er op den duur helemaal mee op en ik kon niet nalaten daar een boodschap van hogerhand in te zien. Ziek zijn geeft naast een hoop ellende ook ruimte om te kijken, lezen en te luisteren. Na de vierhonderdste talkshow over mobiele telefoons, omvolking en Derksen besloot ik de tv in de ban te doen tijdens mijn ziekbed. Lezen werd het.

  1. Koude rillingen door nachtelijk kabaal
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Koude rillingen door nachtelijk kabaal

    Hoewel februari nog moet beginnen, lijkt het soms alsof het voorjaar morgen al daar is. De Fantastische Meneer Vos vindt dat blijkbaar ook. Hij blafte deze week in de nachtelijke uren de longen uit zijn lijf, vermoedelijk op zoek naar een vrouwtje. Mijn vrouwtjesherder meende de roep te moeten beantwoorden. Gealarmeerd door haar aanhoudende geblaf stond ik dus om vier uur ’s ochtends op om naar de lokroep van de vos te luisteren en mijn hond tot stilte te manen.
  2. Ze zongen nog net geen Bella Ciao
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Ze zongen nog net geen Bella Ciao

    Bij mijn grootouders kon veel gezegd worden. We kwamen er dan ook graag en vaak. Maar er waren een paar dingen waar ze absoluut allergisch voor waren. En dat was klagen over iets dat we moesten doen of over iets dat we niet hadden. Hun reactie: ,,Gij zou eens een oorlog meegemaakt moeten hebben!” Voor ons leek die oorlog een eeuw geleden. Voor hen was het een recent verleden dat gepaard ging met onvrijheid, angst en armoe. Ze vonden ons gezeur behalve vervelend ook onvoorstelbaar. Niks gewend en hopeloos verwend. Ergens tussen dat moment en nu is het begrip vrijheid langzaam verschoven.
  3. Mooie stad, vóór de duinen
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Mooie stad, vóór de duinen

    De belangrijkste klimaatconferentie ooit wordt het genoemd. De cynicus zegt dat die conferentie al achter ons ligt. Dat was namelijk de conferentie twintig jaar geleden waar we afspraken hadden moeten maken en dat niet deden. Een Atlantische depressie voor de kust van het Verenigd Koninkrijk zorgt voor passend weer als achtergrond: overstromingen en rukwinden. Zelfs de treinen richting Glasgow die de deelnemers naar de conferentie moeten brengen, komen vast te zitten.
  4. Een groot, oud huis midden in de polder, reken maar uit, dat wordt de hoofdprijs
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Een groot, oud huis midden in de polder, reken maar uit, dat wordt de hoofdprijs

    De herfst is inmiddels aan zijn onmiskenbare heerschappij begonnen. Kachel aan, vest aan en kaarsjes aan. Misschien wordt ´(hout)kachel en kaarsjes aan´ voor sommigen wel heel letterlijk als op 1 januari de nieuwe prijzen door de energieleverancier worden doorgevoerd. Voor mij geldt die datum van 1 januari in elk geval. Een groot, oud huis midden in de polder, reken maar uit, dat wordt de hoofdprijs. ,,Had je maar moeten isoleren, zonnepanelen of een warmtepomp moeten aanschaffen”, hoor ik sommigen zeggen.
  5. Bomen (planten) doe je toch het best in levenden lijve
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Bomen (planten) doe je toch het best in levenden lijve

    Zaterdag was ik met flink wat mensen bij elkaar voor een evenement. Voor het eerst in lange tijd, niet om te vergaderen, maar met een socialer doel. We hadden dat weer goed gepland: daags na een persconferentie… Ik hield mijn hart vast. Het zou toch niet weer als een schoon voornemen stranden? Maar gelukkig waren onze plannen zodanig dat we maar een paar kleine aanpassingen moesten doorvoeren. Het belangrijkste vond bovendien buiten plaats.

Columns