Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

In het buitengebied blijft niet alles onopgemerkt

column marleen blommaertWie in het buitengebied woont, kan veel gedoe onopgemerkt aan zich voorbij laten gaan. Pandemie, Oranjegekte, carnaval: als je er geen zin in hebt, lijkt het alsof het niet bestaat. Daarentegen zijn er ook zaken die hier zeker niet onopgemerkt voorbij gaan: Wind, regen en hagelkanonnen bijvoorbeeld. 

  1. Ze gaan alles anders doen, misschien ben ik te cynisch
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ze gaan alles anders doen, misschien ben ik te cynisch

    Ze gaan het allemaal anders doen, zeggen ze. Goed idee: ik neem me dat ook om de haverklap voor, met name als het gaat om opruimen. En zij moeten in zekere zin ook een boel opruimen. Achterstallig onderhoud vraagt altijd meer werk dan de boel op gezette tijden onderhouden. Maar net als de voornemens van mij nog wel eens stranden in schoonheid, vrees ik dat er iets meer nodig is om tot verandering te komen voor hen. Zeggen dat je het anders gaat doen, verandert weinig aan de werkelijkheid. Maar misschien ben ik te cynisch.
  1. Het stormseizoen is onmiskenbaar begonnen
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Het stormsei­zoen is onmisken­baar begonnen

    Het stormseizoen is onmiskenbaar begonnen afgelopen week. In de tuin sleur ik zaterdag een grote takkenbos achter me aan. Want zaterdag is afgewaaide-takken-dag of maak-de-vlier-een-kopje-kleiner-dag. Het is nog koud ’s ochtends. Onhandig beweeg ik mezelf voort, met onder mijn armen meterslange vliertakken. De takken blijven plots haken aan, hoe kan het ook anders … een vlierstruik. ,,Nee, laat los!” klinkt mijn stem vermoeid in de stille polder.
  2. Drie dagen helse jeuk en je ziet eruit alsof je ergens de builenpest hebt opgelopen
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Drie dagen helse jeuk en je ziet eruit alsof je ergens de builenpest hebt opgelopen

    De zon tovert een schitterend, glinsterend lichtspektakel op het water in de baai. Het water is kalm. De heuvels van Connemara liggen als wachters aan de overkant van het water. “Goodmorning, how are you today? I’m fine thank you, how are you? Oh great, thank you”. Ik ben een week op Inis Mór, een van de Aran-eilanden voor de westkust van Ierland. De vraag hier klinkt opvallend oprecht maar misschien is het mijn zelfgekozen vertraging. Er hoeft even niks. De stilte, de rust en het tempo hier maken het een bijna perfecte plaats om na jaren de koffers uit te pakken.
  3. Een gat in een shirtje: Een herinnering
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Een gat in een shirtje: Een herinne­ring

    Waar was-ie ook alweer, de boodschappentas met oude kleren om te verven? Na enig zoeken is-ie daar. Een A-4tje bovenop een stapeltje kleren vertelt me in mijn eigen handschrift dat ik de juiste tas te pakken heb: ‘kleren om te schilderen’. Blij pak ik de tas en kijk wat er onder het papier schuilgaat. Bovenop ligt een van de favoriete shirtjes van Meneer B. Het is een rood shirtje met een karakteristiek gaatje op de linkerborst van het sjekkie dat een vonk verloor. Een merkshirt uit de jaren zeventig als het ware. Ik zie hem met het shirt én de sigaret op het bankje in de zon zitten na een dag in de tuin. We kochten de shirts in Den Haag op de Laan van Meerdervoort. Onverwoestbaar waren ze.