Joost Hoving
Volledig scherm
PREMIUM
© Joost Hoving

In een crisis is het belangrijk om de informatie die je hebt zo veel mogelijk te delen

column marleen blommaertLang, lang geleden had ik een zeer uitgebreide cursus. Het was de tijd dat er nog een opleidingsinstituut was speciaal voor rijksambtenaren. Daar kregen we als nieuwe ambtenaren van alles geleerd over rechtmatigheid, integriteit, de rol van de ambtenaar, het gelijkheidsbeginsel et cetera. We kregen zelfs les over crisiscommunicatie. Kosten noch moeite werden gespaard. 

  1. Ze zongen nog net geen Bella Ciao
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Ze zongen nog net geen Bella Ciao

    Bij mijn grootouders kon veel gezegd worden. We kwamen er dan ook graag en vaak. Maar er waren een paar dingen waar ze absoluut allergisch voor waren. En dat was klagen over iets dat we moesten doen of over iets dat we niet hadden. Hun reactie: ,,Gij zou eens een oorlog meegemaakt moeten hebben!” Voor ons leek die oorlog een eeuw geleden. Voor hen was het een recent verleden dat gepaard ging met onvrijheid, angst en armoe. Ze vonden ons gezeur behalve vervelend ook onvoorstelbaar. Niks gewend en hopeloos verwend. Ergens tussen dat moment en nu is het begrip vrijheid langzaam verschoven.
  2. Zomer, de haag en het graan
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Zomer, de haag en het graan

    De vakanties zijn nu overal begonnen. Het zuiden is de laatste regio die zuchtend en steunend aansluit in de rij van de gespreide vakanties. Met steeds extremere temperaturen is het misschien toch eens wijs om dat onder de loep te nemen. Op het werk hebben ook steeds meer collega’s hun afwezigheidsassistent aangezet. Mijn vakantiegevoel beperkt zich voorlopig tot tuinklussen in het weekend. Vandaag heeft de heg prioriteit, een forse klus.
  3. Beste lezers, het ga u goed
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Beste lezers, het ga u goed

    Als ik de columns die ik schreef in deze krant achter elkaar zou leggen, zou zich vanaf 1 april 2004 een lange weg van letters vormen. Ze vormen als het ware mijn weg in het Zeeuwse tot dit moment. Iedere week dansten mijn gedachten tot ze uiteindelijk rust vonden in een gestold verhaal en neerdaalden in gedrukte tekst. Het was een lange en boeiende weg vanaf het moment dat we vanuit de Randstad met onze jonge kinderen in het Zeeuwse neerstreken tot op het moment waarop ze uitvlogen.