Marleen Blommaert
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert © Joost Hoving

Ik herinner me van de woonwinkel alleen de Frans Bauer-stijl

column marleen blommaertHet voorjaar komt eraan en mijn zitbank is meer dan 25 jaar oud. Ik dacht er dan ook goed aan te doen om eens een meubelzaak binnen te gaan. Het toeval wil dat we in ons vrolijke stadje een enorm exemplaar van een dergelijke winkel rijk zijn. Daarom besloot ik met mijn dochter ‘meubels’ te gaan kijken. In de vijftien jaar dat we hier wonen ben ik er twee keer eerder geweest. Ik ben ook niet het type dat u op tweede kerstdag op een woonboulevard aan zult treffen. Ik sleep mezelf wel met enige regelmaat naar de Zweedse meubelboer als het echt niet anders kan, meestal voor een kind. Maar dat zijn ze wel: mijn escapades op woongebied.

  1. Videobellen met Lewis Hamilton, ik mag hem live een vraag stellen!
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Videobel­len met Lewis Hamilton, ik mag hem live een vraag stellen!

    Ik las in een buitenlandse krant over een volwassen kind dat aan het vragen en klagen was over haar moeder in een ‘lezers vragen’-rubriek. Het antwoord dat ze kreeg kwam erop neer dat ze zich moest voorstellen dat zij de moeder was. Goed advies, maar ook ingewikkeld omdat het gaat om ouder-kindrollen. Ik nam me dan ook meteen voor bij de eerste de beste ergernis dit instrument toe te passen.
  2. Het stormseizoen is onmiskenbaar begonnen
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Het stormsei­zoen is onmisken­baar begonnen

    Het stormseizoen is onmiskenbaar begonnen afgelopen week. In de tuin sleur ik zaterdag een grote takkenbos achter me aan. Want zaterdag is afgewaaide-takken-dag of maak-de-vlier-een-kopje-kleiner-dag. Het is nog koud ’s ochtends. Onhandig beweeg ik mezelf voort, met onder mijn armen meterslange vliertakken. De takken blijven plots haken aan, hoe kan het ook anders … een vlierstruik. ,,Nee, laat los!” klinkt mijn stem vermoeid in de stille polder.
  3. Roze ruis, Instagram en thuis
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Roze ruis, Instagram en thuis

    Bijna altijd is er hier een achtergrondruis in de vorm van radio of een podcast. Misschien is het omdat ik in een gezin opgroeide waar altijd volk over de vloer kwam en het zelden écht stil was? Misschien is het om de stilte te verjagen? Hoe dan ook, de radio brengt veel interessants. Maar laat ik eerlijk zijn, ook een hoop gezwam. Meneer B. klaagde daar geregeld over: ,,Wat een geneuzel, mag dat uit?” Inmiddels heeft onze jongste die rol overgenomen. Zij zet overigens gewoon de radio uit. En eerlijk gezegd: soms merk ik het pas veel later.
  1. “Hang on, help is on its way”
    PREMIUM
    column

    “Hang on, help is on its way”

    “Je mag vanaf nu niks meer kopen wat je niet zelf kunt dragen!”. Ze zegt het zeer beslist. Bijna moederlijk: streng en liefdevol. Het grote omdraaien van rollen is begonnen. Mijn dochter spreekt me toe terwijl ze een veel te zwaar nachtkastje naar boven sjouwt. Ik kocht ergens vorige zomer een tweedehands bed met ombouw. Ik moet immers op de kleintjes letten. Toen sprak ze ook al van die wijze woorden: “Misschien moet je eerst de kamer opknappen voordat je dat bed erin zet”. Aldus geschiedde, maar het had wat meer voeten in de aarde dan aanvankelijk gedacht. Dus uiteindelijk sloeg de koop van een tweedehands bed een flink gat in mijn spaarpot, maar het resultaat mag er zijn.
  2. De Harley Davidsons onder de runderen
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    De Harley Davidsons onder de runderen

    Je weet dat er iets aan de hand is wanneer je plotseling waterbuffels langs de oevers van de Westerschelde ziet grazen. Vorige week liep ik nog een stukje langs de rand van een akker en glibberend over de klei, vroeg ik me af of de boer misschien beter rijst zou kunnen verbouwen. En de week daarop arriveren de waterbuffels. Toeval bestaat niet. Ik lees mij in op het onderwerp want ik weet weinig van waterbuffels. Mijn vader zou het over een karbouw hebben denk ik en dat vind ik eigenlijk een mooier woord. Ze horen tot het geslacht “Bubalus”. Ze kennen weinig natuurlijke vijanden, alleen de tijger lees ik. Dat zal gelukkig meevallen, daarvan lopen er immers weinig rond in onze streek.

Columns