Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Het zou zo de setting van een detective kunnen zijn

column marleen blommaertHet Nederlandse voorjaar is in volle gang. Sneeuw, hagel, regen, woeste wind en af en toe een zonnetje. Het zonnetje schijnt helaas vaak wanneer ik binnen aan het werk ben. Het verlangen om buiten de zon op je gezicht te voelen is groot. Niet alleen bij mij, omdat de meesten van ons op dit moment toch min of meer een kluizenaarsbestaan leiden. Dat is ook zichtbaar als het weer dan een enkele keer mooier is. De parken in de steden veranderen dan in speeltuinen voor volwassenen en bieden tevens ruimte voor luide ontevredenheid. 

  1. Het stormseizoen is onmiskenbaar begonnen
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Het stormsei­zoen is onmisken­baar begonnen

    Het stormseizoen is onmiskenbaar begonnen afgelopen week. In de tuin sleur ik zaterdag een grote takkenbos achter me aan. Want zaterdag is afgewaaide-takken-dag of maak-de-vlier-een-kopje-kleiner-dag. Het is nog koud ’s ochtends. Onhandig beweeg ik mezelf voort, met onder mijn armen meterslange vliertakken. De takken blijven plots haken aan, hoe kan het ook anders … een vlierstruik. ,,Nee, laat los!” klinkt mijn stem vermoeid in de stille polder.
  2. “Hang on, help is on its way”
    PREMIUM
    column

    “Hang on, help is on its way”

    “Je mag vanaf nu niks meer kopen wat je niet zelf kunt dragen!”. Ze zegt het zeer beslist. Bijna moederlijk: streng en liefdevol. Het grote omdraaien van rollen is begonnen. Mijn dochter spreekt me toe terwijl ze een veel te zwaar nachtkastje naar boven sjouwt. Ik kocht ergens vorige zomer een tweedehands bed met ombouw. Ik moet immers op de kleintjes letten. Toen sprak ze ook al van die wijze woorden: “Misschien moet je eerst de kamer opknappen voordat je dat bed erin zet”. Aldus geschiedde, maar het had wat meer voeten in de aarde dan aanvankelijk gedacht. Dus uiteindelijk sloeg de koop van een tweedehands bed een flink gat in mijn spaarpot, maar het resultaat mag er zijn.
  3. Een gat in een shirtje: Een herinnering
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Een gat in een shirtje: Een herinne­ring

    Waar was-ie ook alweer, de boodschappentas met oude kleren om te verven? Na enig zoeken is-ie daar. Een A-4tje bovenop een stapeltje kleren vertelt me in mijn eigen handschrift dat ik de juiste tas te pakken heb: ‘kleren om te schilderen’. Blij pak ik de tas en kijk wat er onder het papier schuilgaat. Bovenop ligt een van de favoriete shirtjes van Meneer B. Het is een rood shirtje met een karakteristiek gaatje op de linkerborst van het sjekkie dat een vonk verloor. Een merkshirt uit de jaren zeventig als het ware. Ik zie hem met het shirt én de sigaret op het bankje in de zon zitten na een dag in de tuin. We kochten de shirts in Den Haag op de Laan van Meerdervoort. Onverwoestbaar waren ze.

Columns