Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Het verdriet ligt steeds op de loer om je onverhoeds te bespringen

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTHoe vroeg ik ook op sta en hoe laat ik ook ergens moet zijn, overal kom ik de laatste maanden hijgend net te laat aan. Ik ken de tips: gebruik de timer op het koffiezetapparaat, leg je kleding klaar, zet de wekker eerder, douche ’s avonds. Maar ik had dat allemaal niet nodig, ik had mijn partner. Ik realiseer me nu hoezeer we één op elkaar afgestemd systeem waren geworden. 

Hij vroeg me ’s avonds: ,,Hoe laat moet je morgen in Middelburg zijn?” En ’s ochtends als ik boven de krant hing, zei hij: ,,Je moet nu echt gaan, Marleen!” Hij bracht rust en orde in mijn ochtend. Het is wonderlijk om te merken dat een verlies zoveel zaken verandert. Die grote impact die verwacht je wel. Maar het zijn al die duizend kleine dingen die er het meest inhakken.

  1. Ik herinner me van de woonwinkel alleen de Frans Bauer-stijl
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ik herinner me van de woonwinkel alleen de Frans Bau­er-stijl

    Het voorjaar komt eraan en mijn zitbank is meer dan 25 jaar oud. Ik dacht er dan ook goed aan te doen om eens een meubelzaak binnen te gaan. Het toeval wil dat we in ons vrolijke stadje een enorm exemplaar van een dergelijke winkel rijk zijn. Daarom besloot ik met mijn dochter ‘meubels’ te gaan kijken. In de vijftien jaar dat we hier wonen ben ik er twee keer eerder geweest. Ik ben ook niet het type dat u op tweede kerstdag op een woonboulevard aan zult treffen. Ik sleep mezelf wel met enige regelmaat naar de Zweedse meubelboer als het echt niet anders kan, meestal voor een kind. Maar dat zijn ze wel: mijn escapades op woongebied.

Columns