Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Het verdriet ligt steeds op de loer om je onverhoeds te bespringen

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTHoe vroeg ik ook op sta en hoe laat ik ook ergens moet zijn, overal kom ik de laatste maanden hijgend net te laat aan. Ik ken de tips: gebruik de timer op het koffiezetapparaat, leg je kleding klaar, zet de wekker eerder, douche ’s avonds. Maar ik had dat allemaal niet nodig, ik had mijn partner. Ik realiseer me nu hoezeer we één op elkaar afgestemd systeem waren geworden. 

Hij vroeg me ’s avonds: ,,Hoe laat moet je morgen in Middelburg zijn?” En ’s ochtends als ik boven de krant hing, zei hij: ,,Je moet nu echt gaan, Marleen!” Hij bracht rust en orde in mijn ochtend. Het is wonderlijk om te merken dat een verlies zoveel zaken verandert. Die grote impact die verwacht je wel. Maar het zijn al die duizend kleine dingen die er het meest inhakken.

  1. Hard hoofd
    PREMIUM

    Hard hoofd

    De grens is dicht. Misschien is dat voor mij wel het meest bevreemdende aan de hele crisis. Het is meer dan honderd jaar geleden dat dat voor de laatste keer het geval was: tijdens de Eerste Wereldoorlog. Niet alleen de grens is nu dicht, ook de poortwachters bij de Schelde doen hun werk met volle ijver. Wie het verhaal leest over de onverbiddelijke tolbediendes bij de Liefkenshoektunnel, zal hoofdschuddend achter zijn krant of tablet zitten. De ambulance die onderweg naar Terneuzen met een naar adem happende coronapatiënte het tolpoortje bereikt, krijgt te horen dat wanneer ze niet betalen ze rechtsomkeert konden maken.
  2. Plots is er dan een onzichtbare speler die het spel bederft
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Plots is er dan een onzichtba­re speler die het spel bederft

    ,,Je hebt je kinderen ook in een droomwereld opgevoed, zo is de werkelijkheid niet!” zegt mijn zus met nadruk. ,,Jullie hebben alleen maar geweldige buren gehad en je hebt enorm veel ruimte en een paradijselijke rust om je heen.” Het jongste kind klaagde over het wonen in een grote stad en mijn zus steekt nu de draak met de woonsituatie in de polder. Er zit zeker een kern van waarheid in. We lachen er hartelijk om. Mijn kinderen leerden in hun jeugd vooral dat je ruimte om je heen hebt en dat buren altijd tot steun zijn. Misschien dachten ze dat dat zo zou blijven: mooie dingen wennen immers snel en scheppen verwachtingen.

Columns