Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Fruittuin

Ik heb mijn buurman vanochtend de boom ingejaagd. U vermoedde het waarschijnlijk al: in het buitengebied rond Hulst hebben we bijzondere zeden en gewoonten. Hij meldde zich met zijn vrouw bij de achterdeur met allerlei vers uit hun tuin en kas: stekelige komkommers en tomaten in allerlei kleuren en vormen.  Onze vriendin uit Sint Jansteen was al gearriveerd met verse croissants en overheerlijk rozijnenbrood van hun warme bakker aldaar. Ik zette verse koffie en ijsthee op tafel en we deelden mooie verhalen over lief en over oud en vers leed.

Nadat we gelaafd en gevoed waren, trokken we de tuin in om een bezoek te brengen aan de kersenbomen. De hoogstam Kordia springt er dit jaar uit. Een, nog relatief jonge, kersenboom met heerlijke kersen. De boom hangt vol. Zo vol, dat we kunnen uitdelen aan vrienden, buren, familie en niet te vergeten aan de vogels. We zetten de trap neer en de buurman offert zich op om de hoogste kersen te verzamelen. Wij, het voetvolk, ontdoen de laagste takken van hun kostbare vlees. Zoals we op deze zondagochtend bezig zijn, genietend van de overvloed aan fruit en de rust van de tuin, zo harmonieus mag het van mij altijd zijn.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Ik herinner me van de woonwinkel alleen de Frans Bauer-stijl
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ik herinner me van de woonwinkel alleen de Frans Bau­er-stijl

    Het voorjaar komt eraan en mijn zitbank is meer dan 25 jaar oud. Ik dacht er dan ook goed aan te doen om eens een meubelzaak binnen te gaan. Het toeval wil dat we in ons vrolijke stadje een enorm exemplaar van een dergelijke winkel rijk zijn. Daarom besloot ik met mijn dochter ‘meubels’ te gaan kijken. In de vijftien jaar dat we hier wonen ben ik er twee keer eerder geweest. Ik ben ook niet het type dat u op tweede kerstdag op een woonboulevard aan zult treffen. Ik sleep mezelf wel met enige regelmaat naar de Zweedse meubelboer als het echt niet anders kan, meestal voor een kind. Maar dat zijn ze wel: mijn escapades op woongebied.

Columns