Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Fruittuin

Ik heb mijn buurman vanochtend de boom ingejaagd. U vermoedde het waarschijnlijk al: in het buitengebied rond Hulst hebben we bijzondere zeden en gewoonten. Hij meldde zich met zijn vrouw bij de achterdeur met allerlei vers uit hun tuin en kas: stekelige komkommers en tomaten in allerlei kleuren en vormen.  Onze vriendin uit Sint Jansteen was al gearriveerd met verse croissants en overheerlijk rozijnenbrood van hun warme bakker aldaar. Ik zette verse koffie en ijsthee op tafel en we deelden mooie verhalen over lief en over oud en vers leed.

Nadat we gelaafd en gevoed waren, trokken we de tuin in om een bezoek te brengen aan de kersenbomen. De hoogstam Kordia springt er dit jaar uit. Een, nog relatief jonge, kersenboom met heerlijke kersen. De boom hangt vol. Zo vol, dat we kunnen uitdelen aan vrienden, buren, familie en niet te vergeten aan de vogels. We zetten de trap neer en de buurman offert zich op om de hoogste kersen te verzamelen. Wij, het voetvolk, ontdoen de laagste takken van hun kostbare vlees. Zoals we op deze zondagochtend bezig zijn, genietend van de overvloed aan fruit en de rust van de tuin, zo harmonieus mag het van mij altijd zijn.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. The greatest show
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    The greatest show

    Het najaar strooit nog een paar mooie dagen onze kant op. Droog en zonnig weer met mistflarden op het water in de ochtend en roze luchten in de ochtend- en de avondstond. Op een eilandje in de kreek, vlak voor ons huis, is een vijftiental grote witte reigers aangeland. Toen we hier kwamen wonen, waren het alleen blauwe reigers die we hier zagen. Maar sinds een paar jaar hebben zich daar de kleine witte reiger en even later ook de grote witte reiger aan toegevoegd.
  2. Huttentut
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Huttentut

    Zaterdagmiddag, geen parkeerplaats te vinden in het stadje Hulst. De markt en alle aanpalende straten staan vol. Gelukkig ken ik een geheim parkeerplaatsje. Het ligt verscholen tussen eeuwenoude stadsmuren en als je het niet kent, ben je er al voorbij gereden voordat je het weet. Ik vraag me af welke festiviteit ik nu weer gemist heb, kijkend naar de drommen mensen. Dan lees ik: “Iedere eerste zaterdag van de maand gratis parkeren”. Om me heen zie ik slechts Belgische nummerplaten. Want hoewel de Zeeuwen de naam hebben, zijn de Belgen in alle eerlijkheid echt op de penning.

Columns