Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Eenzaam op het dak

column marleen blommaertLangzaam dringt het koude water door mijn schoen in mijn sok. Het is één van die dagen. Alles gaat goed tot de eerste koffie. Kort daarna springt de kat op de ontbijttafel en als ik haar soepel in haar nekvel wil grijpen, blijkt ze toch meer nek te hebben en zet ze haar tanden in mijn vinger. Ik sta voor de keus om de kat boven op grootmoeders servies te laten vallen of de tanden van de kat ‘even’ te verdragen. Later in de avond zal blijken dat ik grootmoeders servies had moeten opofferen, getuige het ondraaglijk kloppende gevoel in mijn vinger.

  1. Ik mocht meemaken hoe een land zijn vrijheid hervond
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Ik mocht meemaken hoe een land zijn vrijheid hervond

    Lang geleden woonde ik een klein jaartje in Letland. Het was een paar jaar na de val van de Berlijnse Muur. Een hoopvolle tijd waarin het leek of de wereld, of in elk geval Europa, zich langzaam maar zeker ontwikkelde naar een vrije samenleving op democratische grondslag. Ik mocht meemaken hoe het is als een land, na jaren van overheersing, zijn vrijheid hervindt. De hoop en de vreugde over de hervonden identiteit, maar soms ook de rancune naar de voormalige overheersers.
  1. Ik verlang naar sneeuw
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Ik verlang naar sneeuw

    Een eenzame, dappere stengel fluitenkruid staat stijf bevroren langs de weg. De bloemetjes zijn veranderd in witte, bevroren knopjes, terwijl de eerste sneeuwklokjes ook al verschijnen en de winter voorzien van hoopvolle bloei. Het fluitenkruid is de weg kwijt in een jaar waarin alles anders is. De dag wordt zachtroze winters omrand en eindelijk is daar iets van de kou die bij het seizoen hoort. De kleur van de wolken is soms zelfs van het vale grijs dat de belofte van sneeuw doet vermoeden. Maar het blijft bij de belofte.
  2. De Weeklaaggroep
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    De Weeklaag­groep

    “Nog even en dan wordt er weer een kroonprins ergens op de Balkan neergeschoten en gaat het spel weer op de wagen”, zeg ik tegen mijn zus. “Oh je bedoelt de moord op Frans Ferdinand die de Eerste Wereldoorlog inluidde?” vraagt ze. “Precies”, antwoord ik en we lachen de zojuist gespuide ergernis weg. Ieder heeft zijn eigen klaagmuur nodig en mijn familie is de mijne. We hebben er zelfs een speciale app-groep voor: “De Weeklaaggroep”. We delen onze verwondering of ergernis over de gebeurtenissen in de wereld en bevestigen dat we niet gek zijn. Een oud ritueel waarbij we ergernis omzetten in bevrijdend lachen.
  3. Nooit liegen
    PREMIUM

    Nooit liegen

    Nooit liegen! Dat was in mijn opvoeding het gebod dat boven alle andere geboden ging. Je kon genoeg dingen doen die eigenlijk niet volgens de afspraak waren, maar liegen deed je nooit. Misschien hadden ze er bij moeten zeggen dat altijd en overal de waarheid zeggen ook niet zo handig was, maar daar kwam ik na enige schade en schande zelf snel achter. Mijn kinderen kennen dit uitgangspunt ook en weten dat de toorn nooit groter zal zijn dan in het geval er over iets gelogen werd.
  1. Dokbrug open, versleten Koningsbrug weg
    Play

    Dokbrug open, versleten Konings­brug weg

  2. Kabinet ziet ruimte voor versoepelingen 28 april
    Play

    Kabinet ziet ruimte voor versoepe­lin­gen 28 april

Columns