Volledig scherm
Katjes in de bomen. © PZC

'Een oogverblindende schoonheid die me toeroept dat de lente eraan komt'

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTDe griep kan maar moeilijk afscheid nemen. De luchtwegen zijn nog dichtgeslibd maar de koorts is geweken en ook de blafhoest beperkt zich tot een of twee uitbarstingen per dag. In het kader van het herstel ben ik begonnen met wandelen in de gezonde buitenlucht.

Na meer dan een week binnen, vind ik dat wel een tikje fris. Een snijdende noordoostenwind beneemt het beetje adem dat ik heb. Maar gezond vriesweer is het volgens velen, dus hijgend sleep ik mezelf door de polder. De wind snijdt de slijmvliezen open en de sluisdeuren waarachter het snot en de slingers zich verschansen gaan krakend en piepend open.

De hond loopt voorop, blij dat de baas eindelijk van het bed is opgestaan en de wijde wereld weer intrekt. Mopperend op het jaargetij en toch nog glibberend over de klei loop ik met het hoofd gebogen. Opeens zie ik bruine zaaddoosjes glinsterend op mijn pad. Het lijken wel kleine beukennootjes. Maar er staat geen beuk in de beurt. 

Ik richt mijn blik omhoog en kijk in de kroon van een wilg die getooid is met honderden zilveren katjes die glinsteren in de zon. Het zachte dons van de katjes voert me terug naar mijn jeugd. Gefascineerd was ik door het zachte van de pluisjes. Ik kon er niet vanaf blijven als mijn moeder ze in een vaas zette. Ze kondigden de komst van de lente aan. Onmiskenbaar komt-ie eraan. Ondanks kou, schaatskoorts, griep en verkoudheid.

De ganzen op het water zijn al druk bezig met de voorbereidingen van hun nesten waar hun jongen over enige tijd uit het ei zullen kruipen. De mannetjes vechten om het mooiste plekje en het mooiste vrouwtje, zodat hun nakomelingen de mooiste zullen zijn in de verre omtrek. Het schouwspel speelt zich af op de kreek die bezaaid is met diamanten die de zon op deze dag tevoorschijn tovert. Een oogverblindende schoonheid die me toeroept dat de lente eraan komt. Dat hoestje zal verdwijnen en aan het slijm komt ook een eind. Hoe dan ook.

Volledig scherm
Columniste Marleen Blommaert © PZC
PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Brood
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Brood

    Het is nog vroeg. De kilte van de nacht wordt langzaam verdreven door de zonnestralen. De dauw is net vertrokken. Ik loop over onze dijk op deze verstilde zondagochtend. De stilte en de geur van de naderende herfst doen een drukke week vergeten. De pelotons wielrenners met hun nerveuze fluitjes en geschreeuw zijn er nog even niet. Ook alle auto’s slapen nog. Het geritsel van de bladeren is het enige dat de stilte van de herfst doorbreekt. Als de hond na enige tijd een vers reeënspoor oppikt, komt daar het ongegeneerde gesnuif van de hondenneus bij en het geritsel van haar lijf door het hoge gras: Snuif, snuif, swoesj, swoesj.
  2. Sprookjes
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Sprookjes

    Ik kijk graag naar science fiction. Star Trek, dr. Who, van alles, als het maar verzonnen is. Het is een onschuldige manier om te vluchten uit de werkelijkheid en me onder te dompelen in een denkbeeldige wereld. Als kind was ik ook al dol op sprookjes en dit zijn mijn volwassen sprookjes. De verhalen lopen langs voorspelbare lijnen: harmonie, het conflict/de val, de held staat op, hulp/vrienden, de tocht, de ontberingen en de verrijzenis. Zoiets ongeveer en ook voor de honderdste keer kijk ik er met plezier naar. Ik weet dat het verzonnen is en als het boek of de aflevering voorbij is, ga ik rustig verder met mijn normale leven.
  3. Het begin
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Het begin

    We zitten in een comfortabele bus met airco. Buiten is het heet. De conducteur vraagt waar we naartoe willen en geeft ons kaartjes. Hij helpt de mensen die niet precies weten waar ze naartoe moeten met eindeloos engelengeduld. “Was het bij een tankstation? Een blauw of een rood tankstation? Ik wil jullie niet zomaar ergens achterlaten.” Hij waarschuwt de mensen als de bus stopt en roept duidelijk de halte om. We zijn op de plek waar de Europese beschaving begon waardoor het misschien beter is blijven hangen.

Columns