Volledig scherm
Katjes in de bomen. © PZC

'Een oogverblindende schoonheid die me toeroept dat de lente eraan komt'

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTDe griep kan maar moeilijk afscheid nemen. De luchtwegen zijn nog dichtgeslibd maar de koorts is geweken en ook de blafhoest beperkt zich tot een of twee uitbarstingen per dag. In het kader van het herstel ben ik begonnen met wandelen in de gezonde buitenlucht.

Na meer dan een week binnen, vind ik dat wel een tikje fris. Een snijdende noordoostenwind beneemt het beetje adem dat ik heb. Maar gezond vriesweer is het volgens velen, dus hijgend sleep ik mezelf door de polder. De wind snijdt de slijmvliezen open en de sluisdeuren waarachter het snot en de slingers zich verschansen gaan krakend en piepend open.

De hond loopt voorop, blij dat de baas eindelijk van het bed is opgestaan en de wijde wereld weer intrekt. Mopperend op het jaargetij en toch nog glibberend over de klei loop ik met het hoofd gebogen. Opeens zie ik bruine zaaddoosjes glinsterend op mijn pad. Het lijken wel kleine beukennootjes. Maar er staat geen beuk in de beurt. 

Ik richt mijn blik omhoog en kijk in de kroon van een wilg die getooid is met honderden zilveren katjes die glinsteren in de zon. Het zachte dons van de katjes voert me terug naar mijn jeugd. Gefascineerd was ik door het zachte van de pluisjes. Ik kon er niet vanaf blijven als mijn moeder ze in een vaas zette. Ze kondigden de komst van de lente aan. Onmiskenbaar komt-ie eraan. Ondanks kou, schaatskoorts, griep en verkoudheid.

De ganzen op het water zijn al druk bezig met de voorbereidingen van hun nesten waar hun jongen over enige tijd uit het ei zullen kruipen. De mannetjes vechten om het mooiste plekje en het mooiste vrouwtje, zodat hun nakomelingen de mooiste zullen zijn in de verre omtrek. Het schouwspel speelt zich af op de kreek die bezaaid is met diamanten die de zon op deze dag tevoorschijn tovert. Een oogverblindende schoonheid die me toeroept dat de lente eraan komt. Dat hoestje zal verdwijnen en aan het slijm komt ook een eind. Hoe dan ook.

Volledig scherm
Columniste Marleen Blommaert © PZC
PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Tradities
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Tradities

    Vroege Vogels is een geweldig radioprogramma op de zondagochtend. Het is zo geweldig omdat je daar zelden mopperkonten hoort. Je hoort mensen die erg enthousiast over zaken vertellen, levende zaken. Het is niet dat zij niks te mopperen hebben. Meestal moeten ze vertellen dat het aantal van wat dan ook in rap tempo achteruit holt. Of het nu over een moerasplantje, een vogel, een insect of een zoogdier gaat. Maar altijd blijven ze hoopvol en enthousiast, zelfs in het aangezicht van het totale verdwijnen van hun geliefde studieobject.
  2. Spanning
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Spanning

    Van alle landsgrenzen in de wereld zijn de verschillen in cultuur nergens zo groot als tussen België en Nederland. Ik ben vergeten waar ik de wijsheid vandaan haalde, dus misschien is het wel gelogen. Doordat ik hier in die grensstreek geboren en getogen ben, moet ik, cultureel gezien, over een meervoudige persoonlijkheid beschikken. Maar in alle eerlijkheid val je tussen wal en schip. Ik ben een Belg in de ogen van de Nederlanders en nun Ollander in de ogen van de Belgen.

Columns