Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Een nieuwe lente

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTDe temperatuur loopt op. Heerlijk. Klaar met die winter denk ik meteen. En ik ga ongegeneerd poetsen. Dat is geen hobby van me, dus ergens moet er iets in de genen meegegeven zijn. Zo’n voorjaarsschoonmaak die stamt uit de tijd van de kolen- en/of houtkachels. Daarbij werd aan het eind van de winter het hele huis ondersteboven gezet om stof, roet en spinnenwebben te verwijderen.

0 reacties

  1. Drie dagen helse jeuk en je ziet eruit alsof je ergens de builenpest hebt opgelopen
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Drie dagen helse jeuk en je ziet eruit alsof je ergens de builenpest hebt opgelopen

    De zon tovert een schitterend, glinsterend lichtspektakel op het water in de baai. Het water is kalm. De heuvels van Connemara liggen als wachters aan de overkant van het water. “Goodmorning, how are you today? I’m fine thank you, how are you? Oh great, thank you”. Ik ben een week op Inis Mór, een van de Aran-eilanden voor de westkust van Ierland. De vraag hier klinkt opvallend oprecht maar misschien is het mijn zelfgekozen vertraging. Er hoeft even niks. De stilte, de rust en het tempo hier maken het een bijna perfecte plaats om na jaren de koffers uit te pakken.
  2. 
Een bos met een geheugen
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Een bos met een geheugen

    Ze gooit ons een voorzichtig kushandje toe. Geïnteresseerd kijkt ze vanuit haar buggy naar ons drieën op het bankje. We zitten op een veilige afstand en ze hoort aan haar grootmoeders stem dat wij geen bedreiging vormen. Het is niet alleen het zonnetje dat ons doet smelten daar in het Stropersbos. Het bos ligt op de grens en is een oase van rust op een mooie, zonnige winterdag als deze. Wanneer het bos kon spreken, zou het verhalen vertellen over de zinloosheid van oorlog. De grond zou spreken over de vele slachtoffers uit de Tachtigjarige Oorlog en de Eerste Wereldoorlog.

Columns