Marleen Blommaert.
Volledig scherm
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

Dooi

Het sneeuwde. Piepkleine vlokjes, alsof de sneeuw vergeten was hoe het ook al weer hoorde. Toch legden al die kleine vlokjes samen een lieflijke deken van onschuld over het land. Maar ook de vrieskou was vergeten hoe het hoorde en liet zich bijna dezelfde dag nog wegduwen door de opdringerige dooi die het land hier weer in een drassig moeras veranderde. Het land ligt er weer bij zoals het zich voelt: kil en zompig.

  1. De onmiskenbare blik van een volwassen man wiens speeltje is afgepakt
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    De onmiskenba­re blik van een volwassen man wiens speeltje is afgepakt

    De schemer valt: het moment waarop de scherpte uit de kleuren verdwijnt. Het moment tussen licht en donker waarin zaken nog juist zichtbaar zijn. De hond laat een diep lage grom horen en kijkt naar buiten. Nog geen onraad of echt aanslaan maar een waakzame, diepe, steeds luider wordende grom. Ik kijk door het raam en zie een silhouet van iemand die roerloos in de berm achter een struik staat. De enige die daar meestal op dat moment loopt, is de buurman. Maar deze schaduw is niet de buurman. Enigszins gealarmeerd sta ik op en dat is het sein voor de hond om vol aan te slaan. Ik open de keukendeur en de herder stuift naar buiten en blaft woest bij het hek. Ik loop naar het hek maar zie niemand op de weg.
  2. Dag 1
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Dag 1

    Eerste dag vakantie. Leuk hoor, dat oude nieuwe werken thuis, maar ik ben voorlopig wel even uitgeskypet, uitgezoomd en uitgewhatsappt. ‘Marleen, je microfoon staat niet aan! Marleen, je bent zo donker? Waar is Henk? Henk is er weer tussenuit gevallen.’ Na vier maanden dit soort dingen gehoord te hebben, is daar toch eindelijk mijn vakantie. Vanaf zaterdag vooral offline contact met dierbaren in plaats van via bewegende beelden of een matige telefoonverbinding. Dat contact natuurlijk wel op gepaste afstand.
  1. Hete luchtballon
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Hete luchtbal­lon

    Hoewel het uitzonderlijke warme dagen zijn voor de tijd van het jaar, worden we ook al getrakteerd op handschoenochtenden. De kou verdrijft in hoog tempo mijn slaperigheid ’s ochtends. Kleine speldenprikken in mijn gezicht verraden dat de temperatuur zich rond het vriespunt bevindt. Als het landschap dan ook nog in een mager zonnetje wordt gezet, loop ik met een glimlach door de polder. De berm is wit uitgeslagen van de kou. De honden lopen al spelend door het bevroren gras. De kou deert hen niet. Zolang ze mee mogen, vinden ze alles best. In de berm staan groepjes bruine paddenstoelen, dicht op elkaar alsof ze elkaars warmte zoeken. Geen idee hoe ze heten, maar paddenstoelen geven mij altijd het gevoel dat er iets wonderlijks gaande is diep in de bodem. Het merendeel van de schimmels zit daar veilig opgeborgen. Het is slechts het vruchtlichaam dat zich in de herfst met al zijn pracht aan ons toont.
  2. In principe gaan we uit van fraude
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    In principe gaan we uit van fraude

    Twaalfduizend zijn er, maar het kunnen er ook meer zijn: dakloze jongeren. Afgelopen weken verhaalde onderzoeksprogramma Argos over deze jongeren. De afgelopen tien jaar is hun aantal verdrievoudigd, alle verontwaardiging van verantwoordelijke bewindslieden ten spijt. Natuurlijk zijn het taaie problemen, maar in de kern kan het ook eenvoudig zijn. De oplossing voor dakloosheid is simpel, namelijk woonruimte. Wie jonge twintigers in zijn netwerk heeft, kent hun problemen.
  1. Esmee in actie voor kika na overlijden vader
    Play

    Esmee in actie voor kika na overlijden vader

  2. Tatoeëren mag weer: oma (85) heeft er nu één
    Play

    Tatoeëren mag weer: oma (85) heeft er nu één

Columns