Marleen Blommaert
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert © Joost Hoving

De waanzin op afstand houden

column marleen blommaertKappen, nu! Dat denk ik, als ik weer wat hoor over het platteland, de regio, over een krimpgebied. Waar ik enige weken geleden nog genegeerd werd door flyerende BBB-ers, hoor ik nu dat ene Caroline mij opeens vertegenwoordigt in Den Haag. Wie maakte haar burgemeester van De Regio, toen ik even niet oplette? Als haar wijze van arriveren op het Binnenhof een metafoor is voor de komende jaren, houd ik mijn hart vast. De besturing aan een ander overlaten, de deur niet open kunnen krijgen en ondertussen een boel spektakel maken.

  1. Drie dagen helse jeuk en je ziet eruit alsof je ergens de builenpest hebt opgelopen
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Drie dagen helse jeuk en je ziet eruit alsof je ergens de builenpest hebt opgelopen

    De zon tovert een schitterend, glinsterend lichtspektakel op het water in de baai. Het water is kalm. De heuvels van Connemara liggen als wachters aan de overkant van het water. “Goodmorning, how are you today? I’m fine thank you, how are you? Oh great, thank you”. Ik ben een week op Inis Mór, een van de Aran-eilanden voor de westkust van Ierland. De vraag hier klinkt opvallend oprecht maar misschien is het mijn zelfgekozen vertraging. Er hoeft even niks. De stilte, de rust en het tempo hier maken het een bijna perfecte plaats om na jaren de koffers uit te pakken.
  2. Het stormseizoen is onmiskenbaar begonnen
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Het stormsei­zoen is onmisken­baar begonnen

    Het stormseizoen is onmiskenbaar begonnen afgelopen week. In de tuin sleur ik zaterdag een grote takkenbos achter me aan. Want zaterdag is afgewaaide-takken-dag of maak-de-vlier-een-kopje-kleiner-dag. Het is nog koud ’s ochtends. Onhandig beweeg ik mezelf voort, met onder mijn armen meterslange vliertakken. De takken blijven plots haken aan, hoe kan het ook anders … een vlierstruik. ,,Nee, laat los!” klinkt mijn stem vermoeid in de stille polder.