Marleen Blommaert
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert © Joost Hoving

De waanzin op afstand houden

column marleen blommaertKappen, nu! Dat denk ik, als ik weer wat hoor over het platteland, de regio, over een krimpgebied. Waar ik enige weken geleden nog genegeerd werd door flyerende BBB-ers, hoor ik nu dat ene Caroline mij opeens vertegenwoordigt in Den Haag. Wie maakte haar burgemeester van De Regio, toen ik even niet oplette? Als haar wijze van arriveren op het Binnenhof een metafoor is voor de komende jaren, houd ik mijn hart vast. De besturing aan een ander overlaten, de deur niet open kunnen krijgen en ondertussen een boel spektakel maken.

  1. Een groot, oud huis midden in de polder, reken maar uit, dat wordt de hoofdprijs
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Een groot, oud huis midden in de polder, reken maar uit, dat wordt de hoofdprijs

    De herfst is inmiddels aan zijn onmiskenbare heerschappij begonnen. Kachel aan, vest aan en kaarsjes aan. Misschien wordt ´(hout)kachel en kaarsjes aan´ voor sommigen wel heel letterlijk als op 1 januari de nieuwe prijzen door de energieleverancier worden doorgevoerd. Voor mij geldt die datum van 1 januari in elk geval. Een groot, oud huis midden in de polder, reken maar uit, dat wordt de hoofdprijs. ,,Had je maar moeten isoleren, zonnepanelen of een warmtepomp moeten aanschaffen”, hoor ik sommigen zeggen.
  2. Nog even en er zijn in de Kamer 150 groepen die strijden om aandacht
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Nog even en er zijn in de Kamer 150 groepen die strijden om aandacht

    Pieter Omtzigt, als ik aan hem denk, zie ik gek genoeg altijd het beeld van hem in carnavalskleren en met een kind op zijn arm. Een net iets te serieus gezicht boven een grote rode boerenzakdoek, de koter veilig op zijn arm gezeten. Misschien zoekt mijn brein naar een beeld dat hem het beste beschrijft: bloedserieus, beschermend, onverwacht en een beetje uit de toon. We zullen niet zo snel een dergelijk beeld van Wopke aantreffen.
  3. De rem
    PREMIUM

    De rem

    We leven al bijna een jaar lang met de rem erop. Geen grote feesten, geen uitgebreide knuffels, geen zwerftochten door verre landen. De sneeuw en de vorst deed ons gek genoeg ontdooien. Hier aan de kreek veranderde de wereld in een zonnig, blij en vrij schaatstafereel uit vervlogen tijden. Leuk, maar alleen om naar te kijken want er zijn dingen die ik niet kan en daarmee heb ik me inmiddels verzoend. Schaatsen hoort in dat rijtje thuis. Ik geef mijn bange moeder de schuld, maar mijn natuurlijke onhandigheid zal er ongetwijfeld ook iets mee te maken hebben.

Columns