Volledig scherm
Columniste Marleen Blommaert © PZC

De stuipen op het lijf gejaagd

Als het begin van dit jaar iets zegt over 2018, dan krijgen we nog met een boel slordigheid en gedoe te maken.Zo is dit weekend iedereen in Hawaï de stuipen op het lijf gejaagd.

 Voor wie net als ik de topografie niet altijd even scherp op orde heeft: Hawaï is een Amerikaanse staat in de Stille Oceaan grofweg halverwege tussen het Aziatische en het Amerikaanse continent. Het zijn vele vulkanische eilanden die samen een archipel vormen. Iedereen kreeg daar afgelopen zaterdag een berichtje op zijn of haar telefoon dat er een raketaanval aan zat te komen. Ook op alle tv-stations werd vermeld dat men een schuilplaats moest opzoeken en dat het geen oefening was. Gelukkig voor hen (en voor ons) was het loos alarm.

De uitleg was dat er per ongeluk op een verkeerde knop was gedrukt. Ik vind dat een onwaarschijnlijke verklaring. Aan de andere kant is het leven vaak onwaarschijnlijker dan menig bedenksel.

Slordig is dan nog een zeer milde kwalificatie nietwaar? Mijn fantasie slaat bij zulke verhalen altijd op hol. De liefdevolle vader die voor die ene keer zijn peuter meeneemt naar zijn werk omdat hij geen oppas kon regelen. ,,Kijk Laura en hier mag je nooit....Laura, ...LAURA!

Of de medewerker en zijn collega die sinds de metoo-discussie heel correct hun lusten proberen te onderdrukken maar uiteindelijk toch de fout in gaan: ,,Oh, Ooh, Oooh, OOOOOOH ....NOOOOO”!

Of de executive manager Rode Knoppen, regio Hawaï: Een etter van een Hawaïaanse vlieg vliegt steeds rond zijn hoofd. Eindelijk blijft het ding zitten en met een enorme klap...

Verder gleed er in Turkije een Boeing bij het landen bijna de Zwarte Zee in. Ook hier liep alles met een sisser af. Maar ook wel een tikje slordig. Mee zitten lezen of kijken met degene die naast hem zat vermoedelijk. U kent dat wel. En tenslotte is gisteren het eiland Blup Blup geëvacueerd vanwege een vulkaanuitbarsting.

Zo’n jaar.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Vakantiegevoel: je leeft ernaar toe via de afgekruiste dagen in je agenda
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Vakantiege­voel: je leeft ernaar toe via de afgekruis­te dagen in je agenda

    Vreemd hoe vakantiegevoel werkt. Je hebt of je hebt het niet. Je leeft ernaar toe via de afgekruiste dagen in je agenda. Het vooruitzicht om naar die prachtige camping of die schitterende streek te gaan, maakt dat je fluitend die laatste klussen nog even afrondt. Misschien sta je wel met open armen klaar om je kleinkinderen te ontvangen van je overstresste kinderen. Stuiterend struikelen ze over je drempel: ,,Opa, oma, wat gaan we vandaag doen?”
  2. Fruittuin
    PREMIUM

    Fruittuin

    Ik heb mijn buurman vanochtend de boom ingejaagd. U vermoedde het waarschijnlijk al: in het buitengebied rond Hulst hebben we bijzondere zeden en gewoonten. Hij meldde zich met zijn vrouw bij de achterdeur met allerlei vers uit hun tuin en kas: stekelige komkommers en tomaten in allerlei kleuren en vormen. Onze vriendin uit Sint Jansteen was al gearriveerd met verse croissants en overheerlijk rozijnenbrood van hun warme bakker aldaar. Ik zette verse koffie en ijsthee op tafel en we deelden mooie verhalen over lief en over oud en vers leed.
  3. Hittestress
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Hitte­stress

    Eén van de vreemde gewoontes van mijn moeder was, dat ze altijd een periode van een hittegolf leek uit te zoeken om de zolder op te ruimen of te behangen. En ze kon slecht tegen hitte. Blijkbaar heb ik genetisch toch iets vergelijkbaars meegekregen. Want bij alle verhuizingen van de kinderen sta ik me in het zweet te sjouwen, richting of over de 30 graden. Soms wordt dat nog voorafgegaan door een helletocht in een veel te drukke Ikea. Ik krijg daar dan steevast kramp in mijn voet en vervolg op één blote voet mijn weg. Inmiddels sta ik daar al om bekend en zwaaien mensen in de Ikea’s van Delft en Eindhoven naar me: ‘Hee Marleen, das al weer een tijd geleden!’ Sommigen bieden mij zelfs hun tweede kop koffie aan.

Columns