Marleen Blommaert
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert © Joost Hoving

De rem

We leven al bijna een jaar lang met de rem erop. Geen grote feesten, geen uitgebreide knuffels, geen zwerftochten door verre landen. De sneeuw en de vorst deed ons gek genoeg ontdooien. Hier aan de kreek veranderde de wereld in een zonnig, blij en vrij schaatstafereel uit vervlogen tijden. Leuk, maar alleen om naar te kijken want er zijn dingen die ik niet kan en daarmee heb ik me inmiddels verzoend. Schaatsen hoort in dat rijtje thuis. Ik geef mijn bange moeder de schuld, maar mijn natuurlijke onhandigheid zal er ongetwijfeld ook iets mee te maken hebben.

  1. “Hang on, help is on its way”
    PREMIUM
    column

    “Hang on, help is on its way”

    “Je mag vanaf nu niks meer kopen wat je niet zelf kunt dragen!”. Ze zegt het zeer beslist. Bijna moederlijk: streng en liefdevol. Het grote omdraaien van rollen is begonnen. Mijn dochter spreekt me toe terwijl ze een veel te zwaar nachtkastje naar boven sjouwt. Ik kocht ergens vorige zomer een tweedehands bed met ombouw. Ik moet immers op de kleintjes letten. Toen sprak ze ook al van die wijze woorden: “Misschien moet je eerst de kamer opknappen voordat je dat bed erin zet”. Aldus geschiedde, maar het had wat meer voeten in de aarde dan aanvankelijk gedacht. Dus uiteindelijk sloeg de koop van een tweedehands bed een flink gat in mijn spaarpot, maar het resultaat mag er zijn.
  1. Mag het ietsje meer maar ook ietsje minder?
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Mag het ietsje meer maar ook ietsje minder?

    Ik las zojuist een respectabele Duitse krant. Het brengt de broodnodige perspectiefwisseling. Maar het bracht ook het zorgelijke nieuws dat ik al eerder hoorde. In Duitsland verwacht iedereen van de politici daar dat Poetin de gaskraan na het jaarlijkse onderhoud van gaspijplijn Nordstream 1 niet meer open zal zetten. Er wordt daar openlijk over gepraat door alle politici. Omdat de toevoer al werd afgeknepen, staat het Duitse gasbedrijf inmiddels op omvallen.
  2. Pas toen we  allemaal rond de tafel zaten kon ik me overgeven aan het samenzijn
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Pas toen we allemaal rond de tafel zaten kon ik me overgeven aan het samenzijn

    Zo’n kerst die strak in het weekend past, is niet gunstig voor het langzaam en bedaard richting de kerst hobbelen. Hoewel vier volwassenen met kinderen weinig lijkt, kan dat toch tot een rijk gevulde tafel leiden. In meer dan in één opzicht zelfs. Iedereen zou wat maken en meenemen. We gaven meneer B. altijd de schuld als er te veel eten was. Dat blijkt toch niet helemaal juist achteraf, want de tafel was net zo vol, zo niet voller zelfs. De enige schuld die bij hem ligt, is vermoedelijk dat hij zijn voorliefde voor veel en lekker eten genetisch heeft doorgegeven.