Volledig scherm
© Joost Hoving

De regels gelden even niet tijdens carnaval

column marleen blommaertDe foto's van verklede kinderen stromen binnen via Instagram, Facebook en Whatsapp. Met bijna de hele familie in Brabant is de virtuele wereld een uitkomst. Het zijn kinderen die de basisschool bevolken of nog uitzien naar het moment dat ze daar naartoe mogen. 

Met een gevoel van veiligheid en vol vertrouwen stappen ze de wereld rond. Vol bravoure, zonder gêne en met een onuitputtelijke fantasie en creativiteit vlinderen ze door de wereld. Het mooie van carnaval is dat ze er ook zo uit mogen zien. Al hun dromen kunnen in kostuums, schmink en attributen gevangen worden. Piraat, Spiderman, een regenboog eenhoorn, elf, prinses... alles wat ze durven bedenken is mogelijk. De normale regels gelden even niet.

Zo vielen er dit weekend opeens twee kleine engeltjes uit de lucht die me kwamen opzoeken op mijn verjaardag. Want dat is het voordeel als je in de buurt van carnaval jarig bent, dan kunnen de meest wonderlijke verjaardagsgasten verschijnen. Ze huppelden opeens zomaar mijn leven in. Zoals het lot je dat soms lijkt te gunnen. "Hier voor jou, een mooi moment, geniet ervan met degenen die je lief zijn", leken de schikgodinnen te zeggen. En genieten dat deed ik.

Ik dacht later die avond, toen de verjaardagsgasten alweer vertrokken waren, aan een goede vriendin. Zij vertelde me over haar dochter die al heel lang van de basisschool af was. Zoals dat gaat met sommige engelen, had deze wat meer zorg nodig. Als het goed is, leren deze kinderen ons nog meer. Namelijk wat het is om zorgzaam, liefdevol en begripvol en vooral geduldig te zijn, hoe moeilijk dat soms ook is. Ze vertelde over instanties en systemen die haar en haar dochter tot wanhoop dreven. Een uitzonderlijk kind dat een eigen aanpak vraagt, wordt geperst in mallen en regels en vermalen. Niet het mensenkind maar het systeem en de regels staan centraal. Dromen over een leven als prinses doen ze niet. Gewoon jezelf mogen zijn met een beetje begrip en vertrouwen zou al meer dan genoeg voor ze zijn.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Brood
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Brood

    Het is nog vroeg. De kilte van de nacht wordt langzaam verdreven door de zonnestralen. De dauw is net vertrokken. Ik loop over onze dijk op deze verstilde zondagochtend. De stilte en de geur van de naderende herfst doen een drukke week vergeten. De pelotons wielrenners met hun nerveuze fluitjes en geschreeuw zijn er nog even niet. Ook alle auto’s slapen nog. Het geritsel van de bladeren is het enige dat de stilte van de herfst doorbreekt. Als de hond na enige tijd een vers reeënspoor oppikt, komt daar het ongegeneerde gesnuif van de hondenneus bij en het geritsel van haar lijf door het hoge gras: Snuif, snuif, swoesj, swoesj.
  2. Sprookjes
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Sprookjes

    Ik kijk graag naar science fiction. Star Trek, dr. Who, van alles, als het maar verzonnen is. Het is een onschuldige manier om te vluchten uit de werkelijkheid en me onder te dompelen in een denkbeeldige wereld. Als kind was ik ook al dol op sprookjes en dit zijn mijn volwassen sprookjes. De verhalen lopen langs voorspelbare lijnen: harmonie, het conflict/de val, de held staat op, hulp/vrienden, de tocht, de ontberingen en de verrijzenis. Zoiets ongeveer en ook voor de honderdste keer kijk ik er met plezier naar. Ik weet dat het verzonnen is en als het boek of de aflevering voorbij is, ga ik rustig verder met mijn normale leven.
  1. Het begin
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Het begin

    We zitten in een comfortabele bus met airco. Buiten is het heet. De conducteur vraagt waar we naartoe willen en geeft ons kaartjes. Hij helpt de mensen die niet precies weten waar ze naartoe moeten met eindeloos engelengeduld. “Was het bij een tankstation? Een blauw of een rood tankstation? Ik wil jullie niet zomaar ergens achterlaten.” Hij waarschuwt de mensen als de bus stopt en roept duidelijk de halte om. We zijn op de plek waar de Europese beschaving begon waardoor het misschien beter is blijven hangen.
  2. Beetje te
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Beetje te

    Ik had al aangekondigd dat op mijn vakantie zich altijd extremen voordoen op het weerfront. De eerste vakantieweek stond dan ook in het teken van records die verbroken werden. Ik keek reeds verlangend uit naar een verkoelende vakantie op Kreta, waar het op dat moment slechts 28 graden was in plaats van de 38 van dat moment hier. Op de radio probeerden ze verslag te doen van de hitte in ons “landje apart”. De naam “Westdorpe” waren ze even kwijt en na veel gestotter riepen ze uit arren moede dan maar “Hosternokke”. Bijna goed, dacht ik.

Columns