Volledig scherm
© Joost Hoving

De regels gelden even niet tijdens carnaval

column marleen blommaertDe foto's van verklede kinderen stromen binnen via Instagram, Facebook en Whatsapp. Met bijna de hele familie in Brabant is de virtuele wereld een uitkomst. Het zijn kinderen die de basisschool bevolken of nog uitzien naar het moment dat ze daar naartoe mogen. 

Met een gevoel van veiligheid en vol vertrouwen stappen ze de wereld rond. Vol bravoure, zonder gêne en met een onuitputtelijke fantasie en creativiteit vlinderen ze door de wereld. Het mooie van carnaval is dat ze er ook zo uit mogen zien. Al hun dromen kunnen in kostuums, schmink en attributen gevangen worden. Piraat, Spiderman, een regenboog eenhoorn, elf, prinses... alles wat ze durven bedenken is mogelijk. De normale regels gelden even niet.

Zo vielen er dit weekend opeens twee kleine engeltjes uit de lucht die me kwamen opzoeken op mijn verjaardag. Want dat is het voordeel als je in de buurt van carnaval jarig bent, dan kunnen de meest wonderlijke verjaardagsgasten verschijnen. Ze huppelden opeens zomaar mijn leven in. Zoals het lot je dat soms lijkt te gunnen. "Hier voor jou, een mooi moment, geniet ervan met degenen die je lief zijn", leken de schikgodinnen te zeggen. En genieten dat deed ik.

Ik dacht later die avond, toen de verjaardagsgasten alweer vertrokken waren, aan een goede vriendin. Zij vertelde me over haar dochter die al heel lang van de basisschool af was. Zoals dat gaat met sommige engelen, had deze wat meer zorg nodig. Als het goed is, leren deze kinderen ons nog meer. Namelijk wat het is om zorgzaam, liefdevol en begripvol en vooral geduldig te zijn, hoe moeilijk dat soms ook is. Ze vertelde over instanties en systemen die haar en haar dochter tot wanhoop dreven. Een uitzonderlijk kind dat een eigen aanpak vraagt, wordt geperst in mallen en regels en vermalen. Niet het mensenkind maar het systeem en de regels staan centraal. Dromen over een leven als prinses doen ze niet. Gewoon jezelf mogen zijn met een beetje begrip en vertrouwen zou al meer dan genoeg voor ze zijn.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Hier en nu
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Hier en nu

    Het is zondagochtend. De enige dag in de week dat ik mezelf een loom opstaanritme gun. Meneer B. praat een kamer verderop op iets te luide toon tegen de hond. Zoals sommige ouders tegen hun kinderen spreken in de trein. Een optreden is het eigenlijk. Niet bedoeld voor het kind maar voor de reizigers in de treincoupé. In het huidige geval ben ik het publiek. Meneer praat over bazinnen die de hond zullen uitlaten en bazen die koffie blijven drinken. Het regent. Ondertussen blijf ik stoïcijns via Youtube luisteren naar een Amerikaanse meneer die zinnige dingen zegt over geweld in communicatie. Het is nog vroeg.
  2. We vinden deze werklozen kennelijk inwisselbaar, niet belangrijk
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    We vinden deze werklozen kennelijk inwissel­baar, niet belangrijk

    Waar de zon nog niet heeft geschenen, is het onzichtbaar glad. Waar de zon schijnt, is het meteen warm en oogverblindend. De IJsheiligen zijn nog ver weg en daarmee ook het voorjaar. Maar Buurman Jan is jarig begin februari. Zijn verjaardag brengt de lente mee en de eerste lieflijke bloeiers langs de kant van de weg. Mijn wandeling is dan ook net iets verder dan gebruikelijk. Ik speur in de graskant naar de hoopvolle kleine groeiers. Tegenover het huis van Buur Peter staan ze in grote hoeveelheden. Sneeuwklokjes, klein en maagdelijk wit. Spreekwoordelijke schoonheid in eenvoud.
  1. Ga je mee?
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ga je mee?

    Ga je mee? vraagt meneer B. Meteen zeg ik ja, ook al hoorde ik niet wat hij daarvoor zei. Onze uitstapjes van de afgelopen tijd hebben de ongelukkige neiging om steeds op het allerlaatste moment niet door te gaan. Meneer B. heeft het te goed naar zijn zin op de dijk en zodoende zijn we bovendien veel minder op stap dan vroeger. De uitstapjes hebben vaak een landelijk thema. Ik ga graag uit en dus ook graag mee. Of het nu een kweker in Zomergem of Bodegraven is. Maar vandaag doen we mondain: Antwerpen. De stad (of ’t Stad, zoals ze daar zeggen) waar ik het liefste vertoef, vermoedelijk omdat er van kinds af aan vele stappen liggen.
  2. De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstellingsvermogen
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstel­lings­ver­mo­gen

    In de grauwe ochtend klinkt het geschetter van een eenzame ekster over de akkers. De vogel vliegt op uit een dode boom, De boom is afgebroken en vermoedelijk door de bliksem getroffen. Ik speur gauw naar een tweede ekster en denk aan het kinderrijmpje dat Loes, mijn te vroeg overleden vriendin, dan altijd opzei: “One for sorrow, Two for joy, Three for a girl, Four for a boy, Five for silver, Six for gold, Seven for a secret, Never to be told…”. Ik lachte haar bijgelovigheid altijd weg. In mijn hoofd draaien de films van haar warmte en vriendschap. Zelfs na zoveel jaren missen ik en mijn kinderen haar nog steeds.

Columns