Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

De orthodoxe joden zingen mijn ziel zachtjes toe

COLUMNHet is een zwoele zomeravond. De samenzang klimt langs de huizen omhoog. Ik ga in de schemer op de binnenplaats van het huizenblok staan en luister, betoverd door de klanken. Ik kan de taal zo gauw niet thuisbrengen. Ik hoor Byzantijnse en Oost-Europese invloeden. 

  1. Mag het ietsje meer maar ook ietsje minder?
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Mag het ietsje meer maar ook ietsje minder?

    Ik las zojuist een respectabele Duitse krant. Het brengt de broodnodige perspectiefwisseling. Maar het bracht ook het zorgelijke nieuws dat ik al eerder hoorde. In Duitsland verwacht iedereen van de politici daar dat Poetin de gaskraan na het jaarlijkse onderhoud van gaspijplijn Nordstream 1 niet meer open zal zetten. Er wordt daar openlijk over gepraat door alle politici. Omdat de toevoer al werd afgeknepen, staat het Duitse gasbedrijf inmiddels op omvallen.
  2. ‘Ja jouw schuld, jij woont scheef, veel te groot’
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    ‘Ja jouw schuld, jij woont scheef, veel te groot’

    Voorlopig werken we nog thuis en dus probeer ik in het weekend af en toe iemand te zien in vlees en bloed. Daarnaast heb ik de binnenkant van mijn eigen huis inmiddels ook wel gezien. Dus neem ik zaterdag de auto, rijd door de tunnel en ga op bezoek bij een goede vriend. We hebben elkaar lang niet gezien en de begroeting is dan ook allerhartelijkst. We gaan zitten in zijn aangenaam warme woonkamer.
  3. Wie wil weten hoe het land eraan toe is, pakt een taxi
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Wie wil weten hoe het land eraan toe is, pakt een taxi

    ‘Paspoort’! schiet er door mijn hoofd. Gisteren gepakt voor de PCR-test en nu dan toch vergeten?! Het is erg donker en bovendien erg vroeg in de luchthaventaxi naar Zaventem. Ik gooi alle spullen uit ieder vakje van de handtas en voor ik het weet ligt de hele achterbank vol. Kijk aan, daar is 'ie dan toch. Ergens is mijn onbezorgdheid bij het reizen verdwenen. Waar ik vroeger op goed geluk maar vol vertrouwen een metro in Moskou nam of zonder de juiste papieren de trein naar Sint Petersburg instapte, lijkt een weekje Ierland nu een wereldreis bezaaid met beren op de weg.