Marleen Blommaert.
Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

De orthodoxe joden zingen mijn ziel zachtjes toe

COLUMNHet is een zwoele zomeravond. De samenzang klimt langs de huizen omhoog. Ik ga in de schemer op de binnenplaats van het huizenblok staan en luister, betoverd door de klanken. Ik kan de taal zo gauw niet thuisbrengen. Ik hoor Byzantijnse en Oost-Europese invloeden. 

  1. Eenzaam op het dak
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Eenzaam op het dak

    Langzaam dringt het koude water door mijn schoen in mijn sok. Het is één van die dagen. Alles gaat goed tot de eerste koffie. Kort daarna springt de kat op de ontbijttafel en als ik haar soepel in haar nekvel wil grijpen, blijkt ze toch meer nek te hebben en zet ze haar tanden in mijn vinger. Ik sta voor de keus om de kat boven op grootmoeders servies te laten vallen of de tanden van de kat ‘even’ te verdragen. Later in de avond zal blijken dat ik grootmoeders servies had moeten opofferen, getuige het ondraaglijk kloppende gevoel in mijn vinger.
  2. Misschien is het verhaal van Lionel Messi wel symbolisch
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Misschien is het verhaal van Lionel Messi wel symbolisch

    De wereld is aan het veranderen, traag maar gestaag. En dan doel ik niet op de huilende Lionel Messi die niet meer bij Barcelona ‘kan’ blijven voetballen. Het geld is daar namelijk op. Hij verdient per jaar 138 miljoen en nog wat. Mede daardoor heeft de club een schuld van 1 miljard. Hij wilde ook wel voor de helft van zijn salaris blijven. Ik zou ook wel voor 1/138e van dat bedrag blijven, maar goed, je hebt natuurlijk ook zo je vaste lasten als voetballegende.
  3. Drie dagen helse jeuk en je ziet eruit alsof je ergens de builenpest hebt opgelopen
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Drie dagen helse jeuk en je ziet eruit alsof je ergens de builenpest hebt opgelopen

    De zon tovert een schitterend, glinsterend lichtspektakel op het water in de baai. Het water is kalm. De heuvels van Connemara liggen als wachters aan de overkant van het water. “Goodmorning, how are you today? I’m fine thank you, how are you? Oh great, thank you”. Ik ben een week op Inis Mór, een van de Aran-eilanden voor de westkust van Ierland. De vraag hier klinkt opvallend oprecht maar misschien is het mijn zelfgekozen vertraging. Er hoeft even niks. De stilte, de rust en het tempo hier maken het een bijna perfecte plaats om na jaren de koffers uit te pakken.
  4. Dag 1
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Dag 1

    Eerste dag vakantie. Leuk hoor, dat oude nieuwe werken thuis, maar ik ben voorlopig wel even uitgeskypet, uitgezoomd en uitgewhatsappt. ‘Marleen, je microfoon staat niet aan! Marleen, je bent zo donker? Waar is Henk? Henk is er weer tussenuit gevallen.’ Na vier maanden dit soort dingen gehoord te hebben, is daar toch eindelijk mijn vakantie. Vanaf zaterdag vooral offline contact met dierbaren in plaats van via bewegende beelden of een matige telefoonverbinding. Dat contact natuurlijk wel op gepaste afstand.

Columns