Volledig scherm
PREMIUM
Marleen Blommaert. © Joost Hoving

De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstellingsvermogen

COLUMN MARLEEN BLOMMAERTIn de grauwe ochtend klinkt het geschetter van een eenzame ekster over de akkers. De vogel vliegt op uit een dode boom, De boom is afgebroken en vermoedelijk door de bliksem getroffen. Ik speur gauw naar een tweede ekster en denk aan het kinderrijmpje dat Loes, mijn te vroeg overleden vriendin, dan altijd opzei: “One for sorrow, Two for joy, Three for a girl, Four for a boy, Five for silver, Six for gold, Seven for a secret, Never to be told…”. Ik lachte haar bijgelovigheid altijd weg. In mijn hoofd draaien de films van haar warmte en vriendschap. Zelfs na zoveel jaren missen ik en mijn kinderen haar nog steeds.

De stilte wordt af en toe doorbroken door de klappen van te zwaar vuurwerk dat kilometers verder wordt afgestoken. Flarden van gesprekken en beelden steken de kop op als het even stil is. Een bericht op de PZC-App: “Clinge: Jonge vrouw uit Sint Niklaas overleden”. De gebruikelijke gedachten en veronderstellingen die dan opkomen: Crimineel? Uit de hand gelopen ruzie? Of het tegenwoordig zo populaire verward? Ik schud de gedachten van me af.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Columns