Volledig scherm
Marleen Blommaert © PZC

Bomen

column marleen blommaertGisteren stond ik met een groep mensen in een kerk stil bij alle omgekapte bomen in Zeeland. En dat zijn er veel.

Het aantal omgehakte bomen rond mijn huis is inmiddels ontelbaar. Soms ben ik thuis als het gebeurt. Ik hoor het dwingende geluid van de zagen. Dan het gekraak, hun laatste woorden. De stam breekt, als een huis dat instort. De aarde geeft de zware dreun en trillingen van de klap door aan mijn lijf. De trillingen worden een brok in mijn keel en de tranen zijn niet ver weg als ik de reusachtige wachters ontdaan van hun kroon roerloos zie liggen.

Veel van die bomen waren zogenaamd productiebos. Het brengt flink geld op. De vraag naar hout stijgt, de prijs van hout stijgt. Zo werkt onze economie, markten zijn onze natuurwetten. Zo lees ik op de site van Bosgroepen over een rondhoutveiling in Velp in 2017: “De enorme Amerikaanse eik van kavel 48 (150 centimeter in diameter!) haalde het hoogste bod. De stam van 10,049 m3 was 940 euro per kuub waard.”

Voor alles is een markt en alles drukken we uit in geld. Bezit als hoogste, liefst zoveel mogelijk.

Er zijn Indiaanse talen waar het woord voor natuur niet bestaat. Dat is logisch als je erover nadenkt. Zolang we de natuur buiten onszelf blijven plaatsen en zien als iets dat naar hartenlust geëxploiteerd kan worden, zullen we te maken krijgen met gevolgen als klimaatverandering, hittestress en bijensterfte.

Optimistisch blijven is moeilijk maar een alternatief is er voor mij evenmin.

Ik loop door mijn tuin en de bloesems van fruitbomen laten me hun prachtige bruidstooien zien in het voorjaar. De hond wenkt me om nog even buiten te spelen. Het nieuwe goudbronzen bladerdak van de beuk filtert het licht van de ondergaande zon. Ik weet dat er maar één weg voor mij is. Hoopvol blijven: schrijven, praten en handelen vanuit een eenheid en verbondenheid met de wereld. En me realiseren dat bomen oneindig veel meer waard zijn dan 940 euro per kuub.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Ga je mee?
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ga je mee?

    Ga je mee? vraagt meneer B. Meteen zeg ik ja, ook al hoorde ik niet wat hij daarvoor zei. Onze uitstapjes van de afgelopen tijd hebben de ongelukkige neiging om steeds op het allerlaatste moment niet door te gaan. Meneer B. heeft het te goed naar zijn zin op de dijk en zodoende zijn we bovendien veel minder op stap dan vroeger. De uitstapjes hebben vaak een landelijk thema. Ik ga graag uit en dus ook graag mee. Of het nu een kweker in Zomergem of Bodegraven is. Maar vandaag doen we mondain: Antwerpen. De stad (of ’t Stad, zoals ze daar zeggen) waar ik het liefste vertoef, vermoedelijk omdat er van kinds af aan vele stappen liggen.
  2. De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstellingsvermogen
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstel­lings­ver­mo­gen

    In de grauwe ochtend klinkt het geschetter van een eenzame ekster over de akkers. De vogel vliegt op uit een dode boom, De boom is afgebroken en vermoedelijk door de bliksem getroffen. Ik speur gauw naar een tweede ekster en denk aan het kinderrijmpje dat Loes, mijn te vroeg overleden vriendin, dan altijd opzei: “One for sorrow, Two for joy, Three for a girl, Four for a boy, Five for silver, Six for gold, Seven for a secret, Never to be told…”. Ik lachte haar bijgelovigheid altijd weg. In mijn hoofd draaien de films van haar warmte en vriendschap. Zelfs na zoveel jaren missen ik en mijn kinderen haar nog steeds.
  3. Rustig aan
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Rustig aan

    De meesten van ons zijn bezig met de laatste etappe richting kerst. Nog even. Alles net niet afkrijgen wat je je had voorgenomen. Ik geniet nog even van de stilte voor de kerststorm en maak tijd voor een wandeling. Een ineengedoken kraai zit in een kale boom. Even verderop krast een soortgenoot, alsof hij klaaglijk commentaar geeft op de toestand in de wereld. Op één van de laatste ochtenden van het jaar is het een grijze kleine wereld in de polder, een enkele wandelaar en een fietser daargelaten heb ik het rijk alleen. Ik ga een stukje de akker op. Dat is meer werk dan gedacht. Ik glibber over de klei en het duurt niet lang of mijn wandelschoenen krijgen aan alle kanten hun eigen kerstversiering van vette kleiklonten.
  1. Alles gereed?
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Alles gereed?

    Nog even en dan is het weer vakantie. Twee weken, anderhalve week of misschien zelfs maar een weekje als u geluk heeft. Maar alvorens we ons daaraan kunnen overgeven, moeten er nog wel even duizend dingen gebeuren. Vakantie is eigenlijk misschien ook niet helemaal het goede woord. Alle cadeaus al in huis? Wanneer gaan we de kerstboom halen? Is het kerstdiner al geregeld? Wat doen we met de nieuwe gast, de vegetarische vriendin van zoonlief? Wanneer gaan we naar de ouders van mij, wanneer naar die van jou? Wat doen we met oma? Wanneer komen de kinderen en komen ze allemaal? De georganiseerde families weten natuurlijk al in januari waar en met wie ze zijn op eerste en tweede kerstdag. Er zijn er die dit binnenkort eindelijk weten en er zijn er die op kerstochtend nog niet weten waar ze later die dag zullen zijn.
  2. Verwondering
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Verwonde­ring

    Ik vind het een geruststelling dat er nog steeds zaken zijn waar ik me over kan verbazen, die ik niet wist of die ik bijna niet kan geloven. Verwondering en verbazing vormen belangrijke voedingsmiddelen voor mijn geest. Om nergens meer van op te kijken, lijkt me de uiterste vorm van saaiheid en verveling. De mededeling dit weekend dat er nog mensen zijn, de Jarawa, die ieder contact met de ‘moderne’ wereld vermijden, was zo’n verrassing.

Columns