Volledig scherm
Marleen Blommaert © PZC

Bomen

column marleen blommaertGisteren stond ik met een groep mensen in een kerk stil bij alle omgekapte bomen in Zeeland. En dat zijn er veel.

Het aantal omgehakte bomen rond mijn huis is inmiddels ontelbaar. Soms ben ik thuis als het gebeurt. Ik hoor het dwingende geluid van de zagen. Dan het gekraak, hun laatste woorden. De stam breekt, als een huis dat instort. De aarde geeft de zware dreun en trillingen van de klap door aan mijn lijf. De trillingen worden een brok in mijn keel en de tranen zijn niet ver weg als ik de reusachtige wachters ontdaan van hun kroon roerloos zie liggen.

Veel van die bomen waren zogenaamd productiebos. Het brengt flink geld op. De vraag naar hout stijgt, de prijs van hout stijgt. Zo werkt onze economie, markten zijn onze natuurwetten. Zo lees ik op de site van Bosgroepen over een rondhoutveiling in Velp in 2017: “De enorme Amerikaanse eik van kavel 48 (150 centimeter in diameter!) haalde het hoogste bod. De stam van 10,049 m3 was 940 euro per kuub waard.”

Voor alles is een markt en alles drukken we uit in geld. Bezit als hoogste, liefst zoveel mogelijk.

Er zijn Indiaanse talen waar het woord voor natuur niet bestaat. Dat is logisch als je erover nadenkt. Zolang we de natuur buiten onszelf blijven plaatsen en zien als iets dat naar hartenlust geëxploiteerd kan worden, zullen we te maken krijgen met gevolgen als klimaatverandering, hittestress en bijensterfte.

Optimistisch blijven is moeilijk maar een alternatief is er voor mij evenmin.

Ik loop door mijn tuin en de bloesems van fruitbomen laten me hun prachtige bruidstooien zien in het voorjaar. De hond wenkt me om nog even buiten te spelen. Het nieuwe goudbronzen bladerdak van de beuk filtert het licht van de ondergaande zon. Ik weet dat er maar één weg voor mij is. Hoopvol blijven: schrijven, praten en handelen vanuit een eenheid en verbondenheid met de wereld. En me realiseren dat bomen oneindig veel meer waard zijn dan 940 euro per kuub.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Brood
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Brood

    Het is nog vroeg. De kilte van de nacht wordt langzaam verdreven door de zonnestralen. De dauw is net vertrokken. Ik loop over onze dijk op deze verstilde zondagochtend. De stilte en de geur van de naderende herfst doen een drukke week vergeten. De pelotons wielrenners met hun nerveuze fluitjes en geschreeuw zijn er nog even niet. Ook alle auto’s slapen nog. Het geritsel van de bladeren is het enige dat de stilte van de herfst doorbreekt. Als de hond na enige tijd een vers reeënspoor oppikt, komt daar het ongegeneerde gesnuif van de hondenneus bij en het geritsel van haar lijf door het hoge gras: Snuif, snuif, swoesj, swoesj.
  2. Sprookjes
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Sprookjes

    Ik kijk graag naar science fiction. Star Trek, dr. Who, van alles, als het maar verzonnen is. Het is een onschuldige manier om te vluchten uit de werkelijkheid en me onder te dompelen in een denkbeeldige wereld. Als kind was ik ook al dol op sprookjes en dit zijn mijn volwassen sprookjes. De verhalen lopen langs voorspelbare lijnen: harmonie, het conflict/de val, de held staat op, hulp/vrienden, de tocht, de ontberingen en de verrijzenis. Zoiets ongeveer en ook voor de honderdste keer kijk ik er met plezier naar. Ik weet dat het verzonnen is en als het boek of de aflevering voorbij is, ga ik rustig verder met mijn normale leven.
  3. Het begin
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Het begin

    We zitten in een comfortabele bus met airco. Buiten is het heet. De conducteur vraagt waar we naartoe willen en geeft ons kaartjes. Hij helpt de mensen die niet precies weten waar ze naartoe moeten met eindeloos engelengeduld. “Was het bij een tankstation? Een blauw of een rood tankstation? Ik wil jullie niet zomaar ergens achterlaten.” Hij waarschuwt de mensen als de bus stopt en roept duidelijk de halte om. We zijn op de plek waar de Europese beschaving begon waardoor het misschien beter is blijven hangen.

Columns