Volledig scherm
© Joost Hoving

Appeltjes

Column Marleen BlommaertMeneer B. heeft de afgelopen jaren nogal wat fruitbomen geplant, waaronder appelbomen. Hij droomt ervan om ooit nog eens zijn eigen cider en calvados te gaan maken. Veel bomen betekent veel fruit. Daar moet je dan wat mee. 

We laten buren en vrienden delen in de overvloed. Maar zelfs dan is er nog meer dan genoeg, zelfs in deze droge en hete zomer. De van oorsprong Schotse appel James Grieve vindt deze zomer veel te warm en heeft de helft van zijn vruchten al laten vallen en hij is niet de enige. Er ligt veel valfruit in de tuin. Zonde om er niks mee doen moet hij gedacht hebben.

"Appelstroop! Heb jij dat wel eens gemaakt"? “Nee“ antwoord ik. “Hahaaa!” roept hij triomfantelijk uit. Meneer B. kent de keuken vooral als de plek waar de lege borden heen moeten na het eten. Zijn koken beperkt zich tot het klaarmaken van een hamburger als wij dames onze vleesloze dagen hebben. Dus de kans dat hij iets maakt wat ik nog niet maakte, is inderdaad klein.

Hij begint met kilo's appels te rapen. In mijn twee grote soeppannen kookt hij ze tien minuten. Hij laat ze daarna een hele nacht staan in de pan (deksel mag er niet af!). De volgende dag moet het door een passeerdoek (een beetje rare theedoek volgens meneer B.) en knijp je zoveel mogelijk vocht uit de appels. Dat vocht moet je drie á vier uur laten inkoken onder geregeld roeren. Veel roeren, zeker op het laatst als het gaat geleren (“Nee, de pan gaat echt niet kapot”). Als het een honingachtige consistentie (vloeibaar) heeft, is het gereed. In de potjes en klaar! Nou ja potjes, een kilo of drie vier appels levert een half jampotje op ongeveer. Maar het moet gezegd, het is goddelijk lekker. Zonder suiker, slechts bestaande uit het ingedikte sap van de appelen. De smaak proeft als de mengelmoes aan bomen uit onze tuin: James Grieve, Discovery, Dries, Cox. Een enkele Goudreinet. De verhouding? Geen idee. Maar meneer B. gaat hier spijt van krijgen.

Hij mag vaker de keuken in.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Emma Linou
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Emma Linou

    Een rondreis Brabant staat op het programma vandaag. Als ik met alle spullen de trap afloop, vraag ik aan mijn jongste dochter waarom we eigenlijk niet ook in Brabant wonen nu bijna de hele familie daar inmiddels woont. Een enkele uitzondering woont in Leiden en een handjevol in Hulst. Nog slechts twee verwanten om precies te zijn, wonen met hun echtgenotes in Zeeland. De rest is uitgewaaierd over Brabant, in de driehoek Breda-Den Bosch-Eindhoven. Daar schijnt het te doen te zijn. Wat ‘het’ is? Weet ik eigenlijk niet als ik eerlijk ben. Maar ‘het’ is hot en erg druk.
  1. Moeders
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Moeders

    Kindjessuiker, dat ken je toch wel? vraag ik aan mijn collega. Hij kijkt me glazig aan. ‘Doopsuiker’ dan? Een voorzichtig schudden van zijn hoofd maakt duidelijk dat het niet aan het woord ligt. Hij kent het hele fenomeen niet. Het is een traditie waarbij op een mooie manier verpakte suikerbonen tijdens kraambezoek uitgedeeld worden aan de visite. Een oude traditie hier. Dat ze het in Den Haag niet kenden wist ik wel, maar hier op een steenworp afstand, aan de andere kant van de Westerschelde evenmin?
  2. Achteraf
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Achteraf

    Het aardige van de geschiedenisles vond ik de verhaallijnen en de onontkoombare opbouw naar de meestal noodlottige afloop van die verhalen. Niemand die het op tijd aan zag komen of in staat was het af te wenden. Eerst begreep ik dat niet en kwam tot de conclusie dat we nu dan toch wel een stuk slimmer moesten zijn. Later begreep ik dat het lastig is om de toekomst te voorspellen en dat het moeilijk is om het “nu” goed te zien als je er bovenop staat. De gedachte dat we nu slimmer zijn, staat de laatste tijd sowieso wat onder druk.

Columns