1. Ga je mee?
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Ga je mee?

    Ga je mee? vraagt meneer B. Meteen zeg ik ja, ook al hoorde ik niet wat hij daarvoor zei. Onze uitstapjes van de afgelopen tijd hebben de ongelukkige neiging om steeds op het allerlaatste moment niet door te gaan. Meneer B. heeft het te goed naar zijn zin op de dijk en zodoende zijn we bovendien veel minder op stap dan vroeger. De uitstapjes hebben vaak een landelijk thema. Ik ga graag uit en dus ook graag mee. Of het nu een kweker in Zomergem of Bodegraven is. Maar vandaag doen we mondain: Antwerpen. De stad (of ’t Stad, zoals ze daar zeggen) waar ik het liefste vertoef, vermoedelijk omdat er van kinds af aan vele stappen liggen.
  2. De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstellingsvermogen
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    De hel waar de moeder in Clinge doorheen gaat tart mijn voorstel­lings­ver­mo­gen

    In de grauwe ochtend klinkt het geschetter van een eenzame ekster over de akkers. De vogel vliegt op uit een dode boom, De boom is afgebroken en vermoedelijk door de bliksem getroffen. Ik speur gauw naar een tweede ekster en denk aan het kinderrijmpje dat Loes, mijn te vroeg overleden vriendin, dan altijd opzei: “One for sorrow, Two for joy, Three for a girl, Four for a boy, Five for silver, Six for gold, Seven for a secret, Never to be told…”. Ik lachte haar bijgelovigheid altijd weg. In mijn hoofd draaien de films van haar warmte en vriendschap. Zelfs na zoveel jaren missen ik en mijn kinderen haar nog steeds.
  3. Rustig aan
    PREMIUM
    column Marleen Blommaert

    Rustig aan

    De meesten van ons zijn bezig met de laatste etappe richting kerst. Nog even. Alles net niet afkrijgen wat je je had voorgenomen. Ik geniet nog even van de stilte voor de kerststorm en maak tijd voor een wandeling. Een ineengedoken kraai zit in een kale boom. Even verderop krast een soortgenoot, alsof hij klaaglijk commentaar geeft op de toestand in de wereld. Op één van de laatste ochtenden van het jaar is het een grijze kleine wereld in de polder, een enkele wandelaar en een fietser daargelaten heb ik het rijk alleen. Ik ga een stukje de akker op. Dat is meer werk dan gedacht. Ik glibber over de klei en het duurt niet lang of mijn wandelschoenen krijgen aan alle kanten hun eigen kerstversiering van vette kleiklonten.
  1. Alles gereed?
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Alles gereed?

    Nog even en dan is het weer vakantie. Twee weken, anderhalve week of misschien zelfs maar een weekje als u geluk heeft. Maar alvorens we ons daaraan kunnen overgeven, moeten er nog wel even duizend dingen gebeuren. Vakantie is eigenlijk misschien ook niet helemaal het goede woord. Alle cadeaus al in huis? Wanneer gaan we de kerstboom halen? Is het kerstdiner al geregeld? Wat doen we met de nieuwe gast, de vegetarische vriendin van zoonlief? Wanneer gaan we naar de ouders van mij, wanneer naar die van jou? Wat doen we met oma? Wanneer komen de kinderen en komen ze allemaal? De georganiseerde families weten natuurlijk al in januari waar en met wie ze zijn op eerste en tweede kerstdag. Er zijn er die dit binnenkort eindelijk weten en er zijn er die op kerstochtend nog niet weten waar ze later die dag zullen zijn.
  2. Verwondering
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Verwonde­ring

    Ik vind het een geruststelling dat er nog steeds zaken zijn waar ik me over kan verbazen, die ik niet wist of die ik bijna niet kan geloven. Verwondering en verbazing vormen belangrijke voedingsmiddelen voor mijn geest. Om nergens meer van op te kijken, lijkt me de uiterste vorm van saaiheid en verveling. De mededeling dit weekend dat er nog mensen zijn, de Jarawa, die ieder contact met de ‘moderne’ wereld vermijden, was zo’n verrassing.
  1. Tradities
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Tradities

    Vroege Vogels is een geweldig radioprogramma op de zondagochtend. Het is zo geweldig omdat je daar zelden mopperkonten hoort. Je hoort mensen die erg enthousiast over zaken vertellen, levende zaken. Het is niet dat zij niks te mopperen hebben. Meestal moeten ze vertellen dat het aantal van wat dan ook in rap tempo achteruit holt. Of het nu over een moerasplantje, een vogel, een insect of een zoogdier gaat. Maar altijd blijven ze hoopvol en enthousiast, zelfs in het aangezicht van het totale verdwijnen van hun geliefde studieobject.
  2. Spanning
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Spanning

    Van alle landsgrenzen in de wereld zijn de verschillen in cultuur nergens zo groot als tussen België en Nederland. Ik ben vergeten waar ik de wijsheid vandaan haalde, dus misschien is het wel gelogen. Doordat ik hier in die grensstreek geboren en getogen ben, moet ik, cultureel gezien, over een meervoudige persoonlijkheid beschikken. Maar in alle eerlijkheid val je tussen wal en schip. Ik ben een Belg in de ogen van de Nederlanders en nun Ollander in de ogen van de Belgen.
  1. Brood
    PREMIUM
    COLUMN MARLEEN BLOMMAERT

    Brood

    Het is nog vroeg. De kilte van de nacht wordt langzaam verdreven door de zonnestralen. De dauw is net vertrokken. Ik loop over onze dijk op deze verstilde zondagochtend. De stilte en de geur van de naderende herfst doen een drukke week vergeten. De pelotons wielrenners met hun nerveuze fluitjes en geschreeuw zijn er nog even niet. Ook alle auto’s slapen nog. Het geritsel van de bladeren is het enige dat de stilte van de herfst doorbreekt. Als de hond na enige tijd een vers reeënspoor oppikt, komt daar het ongegeneerde gesnuif van de hondenneus bij en het geritsel van haar lijf door het hoge gras: Snuif, snuif, swoesj, swoesj.
  2. Sprookjes
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Sprookjes

    Ik kijk graag naar science fiction. Star Trek, dr. Who, van alles, als het maar verzonnen is. Het is een onschuldige manier om te vluchten uit de werkelijkheid en me onder te dompelen in een denkbeeldige wereld. Als kind was ik ook al dol op sprookjes en dit zijn mijn volwassen sprookjes. De verhalen lopen langs voorspelbare lijnen: harmonie, het conflict/de val, de held staat op, hulp/vrienden, de tocht, de ontberingen en de verrijzenis. Zoiets ongeveer en ook voor de honderdste keer kijk ik er met plezier naar. Ik weet dat het verzonnen is en als het boek of de aflevering voorbij is, ga ik rustig verder met mijn normale leven.
  1. Het begin
    PREMIUM
    Column Marleen Blommaert

    Het begin

    We zitten in een comfortabele bus met airco. Buiten is het heet. De conducteur vraagt waar we naartoe willen en geeft ons kaartjes. Hij helpt de mensen die niet precies weten waar ze naartoe moeten met eindeloos engelengeduld. “Was het bij een tankstation? Een blauw of een rood tankstation? Ik wil jullie niet zomaar ergens achterlaten.” Hij waarschuwt de mensen als de bus stopt en roept duidelijk de halte om. We zijn op de plek waar de Europese beschaving begon waardoor het misschien beter is blijven hangen.
  2. Beetje te
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Beetje te

    Ik had al aangekondigd dat op mijn vakantie zich altijd extremen voordoen op het weerfront. De eerste vakantieweek stond dan ook in het teken van records die verbroken werden. Ik keek reeds verlangend uit naar een verkoelende vakantie op Kreta, waar het op dat moment slechts 28 graden was in plaats van de 38 van dat moment hier. Op de radio probeerden ze verslag te doen van de hitte in ons “landje apart”. De naam “Westdorpe” waren ze even kwijt en na veel gestotter riepen ze uit arren moede dan maar “Hosternokke”. Bijna goed, dacht ik.
  1. Overvloed
    PREMIUM
    column marleen blommaert

    Overvloed

    Nog even een paar dagen wachten en dan zal het regenen. Na weken van overvloedige zon, zullen de hemelsluizen vier weken lang opengaan. Ook, en dat is heel uitzonderlijk, op Kreta. Ik ben namelijk als geen ander in staat om vakanties te plannen op momenten en plaatsen met hondenweer. Ook op die plekken waar het op dat moment altijd mooi weer zou moeten zijn. Aangezien mijn vakantie nu nog slechts een paar dagen verwijderd is, zal het weer hier dus wel snel omslaan.

Columns