Marco Kamphuis.
Volledig scherm
PREMIUM
Marco Kamphuis. © Lex de Meester

Topsport bij TV5Monde

column marco kamphuisDinsdagavond laat. Je hebt hard gewerkt. Vooruit, een klein glaasje heb je wel verdiend. Je zit klaar voor La Grande Librairie, het Franse boekenprogramma dat via TV5Monde ondertiteld in Nederland te zien is. Je denkt: het leven is zo slecht nog niet. Mis! Bedrieglijk is een gladde zee; het volgende moment gaat je schip naar de kelder.

  1. Ondertussen verslonden ze de showbizzpagina van Henk van der Meijden
    PREMIUM
    column marco kamphuis

    Ondertus­sen verslonden ze de showbizzpa­gi­na van Henk van der Meijden

    Als kersverse PZC-lezer en -columnist vraag ik me af welke rol kranten in mijn leven hebben gespeeld. Mijn ouders lazen vroeger De Telegraaf. Gelukkig hadden ze ook het Brabants Dagblad, daar schoof ik De Telegraaf snel onder wanneer er onverwacht een schoolvriend over de vloer kwam. Zelf schaamden mijn ouders zich ook enigszins voor hun abonnement; ze lazen Brabants Dagblad, benadrukten ze, en die andere krant met de grote koppen hadden ze alleen vanwege de ‘uitstekende financiële pagina’; ondertussen verslonden ze de showbizzpagina van Henk van der Meijden (en ik ook).
  1. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?
    PREMIUM
    column Marco Kamphuis

    Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?

    Ik houd van boeken en van vogels; dat ik van vogelboeken houd, is dan ook geen mysterie. Mijn eerste vogelboek kocht ik toen ik tien jaar was. Het was een gebonden gids waarin alle Europese vogelsoorten werden beschreven. Bij de naam van de auteur, dr. Wolfgang Makatsch, stelde ik me een ernstig bebrilde ornitholoog voor. Diep respect had ik voor die man. Het boek kostte 32 gulden 50, een bedrag waar een kind eindeloos voor moest sparen, maar het was het waard: ik denk dat ik in mijn leven geen boek vaker heb opengeslagen.
  2. Rennen om te laat te komen
    PREMIUM
    column marco kamphuis

    Rennen om te laat te komen

    Als je bedenkt dat mijn vroegste zomerherinneringen in Groede liggen, dat mijn ouders later een vakantiehuisje in Yerseke hadden en dat mijn vrouw Zeeuwse is, heeft het nog lang geduurd voordat ik in Zeeland terechtkwam. Maar het is zover, we zijn de eigenaars geworden - tot onze eigen verrassing - van een eeuwenoud huisje in Vlissingen, vlak bij de boulevard, mooier kan het niet, en zodra ik deze regels geschreven heb ga ik een strandwandeling maken, handen losjes in de zakken, pet diep over de ogen tegen de zon, minstens tot aan Dishoek.