Volledig scherm
Maikel Harte. © PZC

Studentenleven

We waren van de week met het gezin een paar dagen in Amsterdam en daar stond ik dan ineens: met m’n vrouw en m’n kinderen te loeren naar een erkertje op vierhoog aan de Ceintuurbaan in de Pijp.

,,Dat was mijn raam”, zei ik. Tegenwoordig mag ik dan graag in het Zeeuws optreden en promoot ik m’n streek van harte, ik heb echter heel graag een jaar of zes in Amsterdam gewoond. En toen ik in het begin terug was in het Zeeuwse, vond ik het nog niet zo heel makkelijk. Ik miste vooral de dynamiek.

Hier moet je het opzoeken als je wat wilt beleven, in Amsterdam komt het vanzelf naar je toe. Een wandelingetje door de Pijp levert al één en al entertainment op. Ik ging bovendien graag door de week uit, dat was niet zo druk als in het weekend en in Paradiso draaiden ze juist op woensdag de beste muziek. Geweldig was dat.

De eerste week dat ik terug in Zeeland was en op woensdagavond op m’n fietsje naar de stad ging, viel het toch wat tegen. Ik realiseerde me echter vrij snel dat mijn studentenleventje er eigenlijk gewoon op zat. Was ik in Amsterdam gaan werken, dan kon ik ook niet langer door de week op stap.

Voor iedere fase in je leven geldt misschien wel een andere passende omgeving. Als je jong en vrijgezel bent, is er niets leukers dan een gezellige studentenstad, maar als vader van kinderen is er in mijn ogen geen betere stek dan Zeeland.

En die dynamiek? Geef me tegenwoordig drie bier en ik lig op apegapen. Terwijl ik aan die Ceintuurbaan onder het raam van mijn ouwe studentenkamer wegmijmer, hoor ik m’n dochter zeggen dat ze hier nooit zou kunnen wonen: veel te druk.

,,Je weet niet wat je mist”, zeg ik. Al heb ik er als vader van alleen maar dochters best moeite mee het studentenleven te promoten.

Als ze maar niet gaan doen, wat ik allemaal heb gedaan…   

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Columns