Vuile handen

Column Maan LeoDe beroemde en inmiddels ook enigszins beruchte dichter Lucebert zei ooit: 'Ik geloof niet dat iemand die bij zinnen is en de wereld helder beziet, een vrolijke kijk op het mensdom kan hebben.' 

Inmiddels weten we dat deze onbetwiste poëtische ster een tijdlang 'fout' is geweest in de oorlog. Even een dwaalster dus. Niet zo onbetwist dus. Hoe dan ook, hij had gelijk met zijn weinig opgetogen kijk op het mensdom, op al die domme mensen die onze planeet (ook een dwaalster) bevolken. Dat blijkt immers steeds duidelijker nu er elke week karrenvrachten schuldigen naar het schavot worden gereden. 

Geen enkel illuster of onkreukbaar geacht heerschap lijkt hieraan te ontsnappen. Regisseurs, acteurs, kunstenaars, stadhouders, ontwikkelingswerkers, boeddhisten - allemaal gaan ze voor de bijl. Veroordeeld omdat er bloed of sperma aan hun handen bleek te kleven.

Al deze ontmaskeringen leiden tot onthutsende conclusies. Zoals: De wereld is volkomen verdorven. Niemand handelt te goeder trouw. Achterdocht koesteren is het verstandigste wat je kunt doen. Waar je ook je vinger op drukt, overal welt pus op. Vuile handen maken hoort erbij. Enzovoorts. 

Volledig scherm
© Joost Hoving

Maar kun je met zo'n wereldbeeld nog wel normaal functioneren? Kun je dan überhaupt nog een onbekommerd moment ervaren? Ik denk het eerlijk gezegd niet. Ik vermoed dat je dan alleen nog maar beren op de weg ziet opduiken en valkuilen ín die weg vreest. Met als gevolg een verlammende angst. 

Maar wat dan, moet je dan maar doen alsof je neus bloedt? Dit dilemma hield mij enige nachten wakker. Uiteindelijk heb ik een reddende gedachte gevonden: vrouwen hebben beduidend minder vaak vuile handen. Letterlijk en figuurlijk. Hún handen kun je meestal wel schudden zonder bang te hoeven zijn dat je in de bosjes wordt getrokken of vuil op je huid krijgt.

PZC gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Kafka, híér!
    PREMIUM
    COLUMN MAAN LEO

    Kafka, híér!

    Ik wil een hondje. Bijgevolg zou ik me moeten bezighouden met de vraag of ik zo’n dier bij het asiel of bij een fokker moet halen, wat het juiste ras is en of mijn echtgenoot wel bereid is mijn schattebout uit te laten. Maar eigenlijk kan ik alleen maar denken aan de naam. Dat wil zeggen: de ideale naam, die zowel luchtig als diepzinnig is, grappig en gevat, perfect passend en tegelijk heerlijk ongepast. Om de keuze te vergemakkelijken heb ik allerlei hondennamen gecategoriseerd.

Columns