Volledig scherm

Glokaal

Soms schrijf ik mijn column al maandag. Als ik een mooi idee heb maak ik een opzetje zodat ik later geen stress meer ervaar. Zo ook deze week. Ik had een rake observatie gedaan op de Markt en maandag schreef ik daar een vrolijk stukje over.

Iets met de Zeeuwse volksaard en de oude marktmannetjes die deze geweldig vertolken. Dat stuk krijgt u nog van mij. Want toen ik woensdag wakker werd en zag dat Trump verkozen is tot president, leek een column over de Zeeuwse volksaard me opeens niet zo relevant meer. Preciezer: ik was zo overweldigd door walging en wanhoop dat eigenlijk niets me nog relevant leek.

Op University College Roosevelt hebben we een programma dat Going Glocal heet. Ik moest er woensdag vaak aan denken terwijl het nieuws over de winst van Trump zich ontvouwde. Het woord glocal is een combinatie van local en global: het lokale en het globale. Het idee achter dit zelfbedachte woord is dat je met plaatselijke acties een impact op de hele wereld kunt hebben, en dat een besef van de grote globale thema’s de ontwikkelingen in je eigen woonplaats kan beïnvloeden.

Het is makkelijk om moedeloos te worden van de Trump-triomf, om je in bed op te rollen en ter troost een robuuste reep chocola te eten. Maar het idee van ‘going glocal’ geeft me hoop. Ben je bang dat het beleid van Trump een negatieve invloed heeft op de opwarming van de aarde? Zet je verwarming wat zachter en ga nu echt eens dat plastic recyclen. Vrees je voor een verdere verruwing van het debat? Matig je eigen polemische toon bij de koffiemachine op je werk. Maakt het opkomende racisme en vrouwenhaat je moedeloos? Bekijk wat je in je eigen buurt kan doen om dit tegen te gaan.

Om een andere roemruchte president te citeren: ‘Ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country.’

  1. Verdronken (2)

    Verdronken (2)

    Ik was dus in het Verdronken Land van Saeftinghe (zie column vorige week). Ik, met mijn laarzen en mijn echtgenoot. Afgezien van een verdwaald schaap en onzichtbare vogels waren we alleen daar. Bang dat wij ook zouden verdwalen waren we echter niet. Daarvoor behoedden ons immers de witgestipte routepaaltjes. Nee, woest avontuurlijk was het echt niet hier. We hadden ons weer wat te veel voorgesteld van de werkelijkheid. Alleen de gedachte dat zich onder onze voeten complete dorpen bevonden zorgde voor enige opwinding.

Columns