Volledig scherm

Conditie

Als je niet beter wist, zou je denken dat het hier een 18e-eeuwse vorm van slavendrijverij betreft. In strakke rijen zwoegen mannen en vrouwen zich in het zweet. Blik op oneindig. Verankerd in een somber zwijgen. Geen interactie. 

Het is lastig je de zin van het menselijk bestaan voor te stellen als je naar hen kijkt. Dit is niet de sport die je op tv ziet. Geen Champions League of Olympische Spelen. Hier is geen eeuwige roem te verwerven. Hier vind je geen momenten van glorie. Het lichaam als machine, de mens als eiland.

Als je langer kijkt, is er een zekere vorm van natuurlijke selectie te ontwaren. De jonge mannen dwalen indolent rond gewichten. Hun lijven lusteloos gedrapeerd over bankjes, flegmatiek hangend over krukjes. Het is onduidelijk wat ze hier precies doen. Af en toe komen ze opeens in actie: dan pakken ze een halter op en bewegen die een paar keer op en neer. Daarna vervallen ze weer tot apathie. Af en toe brommen ze iets, stug & stuurs is hier het devies.

De jonge vrouwen daarentegen bevinden zich op apparaten die vooral het opdrijven van de hartslag tot doel lijken te hebben. Met headphones op hun oren streven ze hun doelen na. Hier geen lethargie: in tegenstelling tot de mannen hebben ze zonder uitzondering een vertrokken blik op hun gezicht. Ze rennen, fietsen of crosstrainen zich een ongeluk maar komen nooit een centimeter vooruit. Spartelend in de tredmolen van het perfectionisme turen ze wanhopig in een oneindige verte. Normaal versnelt de menselijke hartslag bij opwinding of angst, maar deze vrouwen geven enkel blijk van dwaze verbetenheid.

Elke keer als ik de sportschool binnenloop sterft er een stukje in mij. Toch nam ik deze week weer een abonnement. Het is het faustiaanse dilemma van de 21e eeuw: ziel + flodderbuik of geen ziel + blokjesbuik?

  1. Verdronken (2)

    Verdronken (2)

    Ik was dus in het Verdronken Land van Saeftinghe (zie column vorige week). Ik, met mijn laarzen en mijn echtgenoot. Afgezien van een verdwaald schaap en onzichtbare vogels waren we alleen daar. Bang dat wij ook zouden verdwalen waren we echter niet. Daarvoor behoedden ons immers de witgestipte routepaaltjes. Nee, woest avontuurlijk was het echt niet hier. We hadden ons weer wat te veel voorgesteld van de werkelijkheid. Alleen de gedachte dat zich onder onze voeten complete dorpen bevonden zorgde voor enige opwinding.

Columns