Volledig scherm
Martine (donkere krullen) en Jasmijn deden de 30 dagen challenge, waarbij ze elke dag 1 artikel meer wegdeden tot op de laatste dag 30. Vandaag brengen ze alles naar de kringloopwinkel in Schiedam. © Desiree Schippers

Doe mee aan de 30 dagen-challenge

ReportageIn de loop der jaren sleep je een hoop spullen je huis in. Dingen van waarde wil je behouden, van de troep wil je af. Vriendinnen Martine Boelsma en Jasmijn Hofman helpen elkaar ontspullen.

Volledig scherm
© Desiree Schippers

Jij bent de grootste verzamelaar van ons twee!’ ‘Nee jij!’

‘Jij verzamelt zelfs dode planten!’ ‘Jij hebt vijftig paar schoenen waar je niet eens op kunt lopen!’

Zo begon het. Al snel was de conclusie: we zijn allebei verwoede verzamelaars. En we hebben er last van. Elke volle kast en elke volle la herinnert ons aan nooit uitgevoerde goede voornemens, miskopen, niet-geordende bezittingen, nog te repareren spullen, vergeten hobby’s, ongelezen boeken en afgebroken projecten. Alsof onze huizen met een beschuldigende vinger naar ons wijzen. Met mentale onrust tot gevolg.

Volledig scherm
© Desiree Schippers
Quote

Wij kiezen voor de uitdaging waarbij je in dertig dagen in totaal 465 spullen loost

Volledig scherm
© Desiree Schippers

Natuurlijk zijn er opruimpogingen geweest. Maar het is met opruimen net als met lijnen: je begint vol enthousiasme, raakt snel een hoop kilo’s kwijt, maar eindigt met meer dan je al had. Over hoarders, zoals obsessieve verzamelaars ook wel worden genoemd, schrijft James Wallman in zijn zelfhulpboek Ontspullen: ‘Welvaart heeft ons materiële overvloed opgeleverd. Maar deze overdaad is de equivalent van een obesitasepidemie.’

Nog een overeenkomst met diëten: juist als je denkt dat niks werkt, komt er gelukkig weer wat nieuws in zwang. In dit geval: de opruimchallenge, ook wel de minimalism game genoemd. Er zijn verschillende varianten, wij kiezen voor de uitdaging waarbij je in dertig dagen in totaal 465 spullen loost. Op dag 1 gooi je 1 ding weg, op dag 2 gooi je 2 dingen weg, op de derde dag 3 en zo door tot dag 30. Elke dag appen we elkaar een foto als bewijs.

Over het eerste item denken we relatief lang na. We willen een statement maken. De keus in huize Boelsma valt op een oude TomTom, met zwaar verouderde kaarten. Jasmijn kiest een paar bontlaarzen uit het jaar 0. Dag 2 is ook een makkie. Eerst maar eens allebei wat ‘keukenlijken’: vierkante koffiekopjes - ja, ze bestaan - en een ananasschiller. Pijnpuntje: een collega is de volgende dag verontwaardigd dat de ananasschiller is weggegooid. ‘Die had ik echt graag overgenomen.’ Als tweede item kiezen we allebei tien 3D-brillen die we toevallig beiden hebben gesprokkeld. Hoppa! Weg ermee! Tot ontzetting van de kinderen. Zijn zij besmet met het je-weet-maar-nooit-waar-het-goed-voor-is-virus?

Kringloopwinkel

Besluit: vanaf nu gooien we onze oogst niet meteen weg. Alles wat niet stuk is, gaat in dozen. Om te voorkomen dat die dozen vervolgens jaren in de kelder blijven staan, spreken we af op dag 30 samen naar de kringloopwinkel te rijden.

Die eerste week valt alles mee. Het is steeds een kwestie van even door het huis lopen. Hier een geurkaarsje, daar een moppenboekje, de rommel ligt voor het oprapen! En als we even niets vinden, is er altijd nog de kledingkast vol miskopen, zitschoenen, alleenstaande sokken, glittertopjes en zweetbloesjes. De echte ‘kwesties’ - de kelder vol meeverhuisde dozen, de erfstukken, de oude brieven - gaan we nog uit de weg.

Zodra we dieper de kasten induiken, begint de psychologie van de challenge door te dringen. Opruimen is afscheidnemen. Van dingen, maar vooral van voornemens, van uitgestelde beslissingen, van het idee dat spullen blij maken. Toch blijft het moeilijk om dat broekpak dat in de jaren 80 heel duur was nu eindelijk eens weg te doen. ‘Nog even en het is vintage! Dat is vast goed te verkopen!’ Het broekpak wordt apart gelegd.

Volledig scherm
© Desiree Schippers
Quote

Het voelt verkeerd om rücksichtslos spullen uit de familie weg te doen

Rotzooi

In de derde week moeten we op zoek naar nieuwe invalshoeken. Elke dag brengen we elkaar op ideeën. Het kruidenkastje! Het medicijnkastje! De besteklades! De gereedschapskist! De doos met snoeren en andere elektronica! Onze administratie! Onze huizen blijken nog vol verborgen rotzooi te zitten.

De dagelijkse appjes zijn belangrijk; de smoezen die je ooit bedacht om spullen niet weg te doen, verliezen hun kracht als je ze opschrijft. Ook de foto’s doen wonderen. Hoe ben je ooit gehecht geraakt aan de afgietsels voor een beugel? Wat doen al die onbekende sleutels al jaren in een la? Waarom bewaar je zoveel kapotte panty’s? Ga je die uitgedroogde kruiden en cosmetica ooit nog gebruiken? Hoezo drie printers, veertien kaartspellen en zes oude mobiele telefoons? Wil er nog iemand kwartetten? Wat verwacht je nog van die lelijke groene handtas? Of van de brieven van een allang vergeten ex?

Ineens duikt een onverwachte emotie op: het voelt verkeerd om rücksichtslos spullen uit de familie weg te doen. Jasmijn: ‘Met lelijke schilderijen of tuttige koperen frutsels heb ik minder moeite, maar met de kleding van mijn moeder wel. Alsof haar ziel er nog in hangt. Dat topje met Indonesische print past mij echt niet en het hangt al dertig jaar achterin de kast. Maar er afscheid van nemen voelt als weer een beetje afscheidnemen van mijn moeder.’ De Japanse opruimgoeroe Marie Kondo zegt daarover: ‘Echt dierbare herinneringen zullen nooit verdwijnen, ook al doe je de spullen die erbij horen weg.’ Het topje gaat dus toch de doos in. En de koperen ‘herinneringen’ erachteraan.

Volledig scherm
© Desiree Schippers
Volledig scherm
© Desiree Schippers
Quote

Het wordt steeds makkelijker

Misschien is dat wat mensen tot verzamelaars maakt: een combinatie van onverwerkt verleden en nimmer uitgevoerde plannen voor de toekomst. Als je dan ook nog een groot huis hebt en matigen dus geen noodzaak is, slibt de boel vanzelf dicht.

Ook de gedachte dat je ‘iets nog kunt verkopen’ of dat ‘iemand anders er misschien nog iets aan heeft’ maakt het moeilijk om dingen weg te doen. Terwijl Marie Kondo zegt: ‘Wat jij niet nodig hebt, heeft een ander waarschijnlijk ook niet nodig’ Of: ‘Waar heb je een kast voor nodig als je warenhuizen hebt?’ Natuurlijk kunnen we een paar tientjes verdienen op Marktplaats. Maar we realiseren ons nu: het kóst ons dus ook maar een paar tientjes om een geweldig opgeruimd huis te krijgen.

Onderdehand zou het pittig moeten worden. 25 dingen op een dag! Maar het wordt juist makkelijker. Alsof je ineens beseft dat het maar spullen zijn; in grote hoeveelheden lijken die opeens minder waard. Het voelt als shoppen in een overvolle winkel: het ene na het andere gaat achteloos in je mandje.

Volledig scherm
© Desiree Schippers
Quote

Het moeilijkst is de doos met kinderkunst

De tuin 

En we ontdekken nóg een nieuwe ‘schatkamer’: de tuin. Ook die blijkt vol te staan met weggooibare items als plastic bloempotjes (zó handig als je ooit plantjes wilt opkweken), verroest gereedschap, halfvergane tuinhandschoentjes en tuinsproeiers (vier stuks!).

En al die boeken die we nog nooit hebben gelezen en nooit zullen lezen. We vragen ons af hoe die in de boekenkast zijn beland. Waarschijnlijk gekregen op verjaardagen.

De laatste dag. We duikelen met gemak nog dertig items op. Uit de kruipruimte bijvoorbeeld. Tjonge. Liggen daar echt vier tenten? En dat kinderzitje... zoonlief is inmiddels 20. En toch nog eens met een kritische blik door de kledingkast, een onuitputtelijke bron. Drie priktruien, een jurk die alleen leuk staat als je ’m zelf niet aan hebt, en zo meer.

Volledig scherm
© Desiree Schippers

Kinderkunst

Het moeilijkst is de doos met kinderkunst. De eerste harkpoppetjes, de onhandig en o zo liefdevol geschreven briefjes voor Moederdag. Maar we zijn streng: we bewaren alleen de mooiste, meest bijzondere tekeningen. En die gaan niet meer in een schoenendoos, maar we plakken ze in een boek en dat zetten we in de boekenkast in de woonkamer. Daar is nu weer ruimte.

30 dagen elke dag één ding meer wegdoen, was het succesvol? Zeker, zeer verhelderend. Ook zijn we sindsdien veel kritischer over wat we ons huis binnenslepen. De volgeladen pick-uptruck die we op dag 30 naar de kringloopwinkel reden, was zeer confronterend.

Ging er nog wat mis? Ja, dat dure broekpak uit de jaren 80 wacht nog steeds op een koper. En dat extra servies was op feestjes toch wel handig geweest.

Is ons huis nu leger? Nee, dat niet. Die 465 spullen konden we kennelijk best missen.

Volledig scherm
© Desiree Schippers
Volledig scherm
© Desiree Schippers
Volledig scherm
© Desiree Schippers
Volledig scherm
Rotterdam - Martine (donkere krullen) en Jasmijn deden de 30 dagen challenge, waarbij ze elke dag 1 artikel meer wegdeden tot op de laatste dag 30. Vandaag brengen ze alles naar de kringloopwinkel in Schiedam. Specifieke items staan los op de foto. FOTO DESIREE SCHIPPERS © Desiree Schippers
Volledig scherm
© Desiree Schippers