Margot Verhaagen nieuwe foto, gebruiken vanaf 1 april 2019
Volledig scherm
Margot Verhaagen nieuwe foto, gebruiken vanaf 1 april 2019 © Peter Arno Broer

Piekeren

column margot verhaagenDe laatste tijd lig ik wat vaker ‘s nachts wakker nu ik me zorgen maak om mijn ouders, al overkwam het me vroeger ook wel eens. Op een of andere manier lijken de problemen ’s nachts veel groter dan overdag. De bergen zijn hoger, de dalen zijn dieper en het duister is zwarter.

 Schaapjes tellen, onspanningsoefeningen doen; alles probeerde ik om weer in slaap te vallen. Ik woon onder de kerkklok, dus tijdens het wakker liggen tel ik de slagen mee. Zo drijf ik, met af en toe een flard slaap, van half uur naar half uur. Ik ben er achter gekomen dat ik er het beste van moet zien te maken en me moet overgeven. Vroeger was ik veel meer bezig met het tellen van de uren die ik al had geslapen en wat er allemaal de dag erna nog moest doen. 

Tegenwoordig probeer ik me een soort van tevreden om te draaien, (let op: niet woelen) en te denken hoe lekker ik lig in mijn bed, luisterend naar Man’s geronk. Het nare van wakker liggen is, dat wanneer je dan in slaap bent gevallen, de wekker te snel af gaat en je je gebroken voelt. Ik smeer nog net geen tandpasta in mijn haar of doe dagcrème op mijn tandenborstel, maar het scheelt niet veel. Meestal kom ik de dag wel door en gelukkig, zodra je op bent, zijn veel hoofdbrekens verkleind. Al komt het coronavirus nu weer extra roet in het eten gooien. Ik pieker overigens nooit over de vraag wat we gaan eten. Vandaag een helend kippensoepje. Braad 4 kippendijen aan met in stukjes gesneden ui, bleekselderij, wortelen, knolselderij, laurierblaadjes, jeneverbessen, zout en peper. Voeg water toe en laat na het koken trekken op een laag vuur. Die soep neem ik in ieder geval mee naar mijn ouders.