Volledig scherm
Marloes Matthijssen reikt de PZC Award uit aan het team van Mezger © Lex De Meester

Mezger in Domburg: de terechte winnaar van de PZC Award 2017

EETRUBRIEKDOMBURG - Begin juni van dit jaar zaten we hier al: lekker buiten te eten, naast een kruidentuin met piepjonge plantjes. Want Mezger was toen nog maar een maandje of vier open. Nu zijn we terug, in warme kerstsferen, voor een winters menu.

We zijn terug, in de stijlvolle oranjerie in Domburg. Om nog een laatste keer te onderzoeken of we bij de terechte winnaar van de PZC Award zitten. Als opvolger van Meliefste en De Oesterbeurs. Want de concurrentie voor de prijs was dit jaar niet mals. Of juist heel mals, als het om visjes en vleesjes gaat. 

Concurrentie was er al in Domburg zelf, van De Boterkapel. Ook aten we meer dan geweldig bij diverse Zeeuws-Vlaamse toppers. Bij Kint & Co en bij AIRrepublic, de nieuwe brasserie van Sergio Herman die werd beloond met één Michelinster. En Inter Scaldes ontving eindelijk die 3e ster en is daarmee definitief hét restaurant van Zeeland. 

Maar voor de PZC Award zetten we graag een nog onbekende zaak in de schijnwerpers, waar ze een geheel eigen koers varen. Met een gunstige prijs-kwaliteitverhouding. Waar je de passie voor het vak kunt voelen, ruiken en uiteraard proeven.

Lang gekoesterde droom

Volledig scherm
V.l.n.r. Sharon Lijnse, Sander de Jonge, Thomas Parlevliet (midden achter) en Jeroen Tanis (zittend rechts) © Lex De Meester

Aan alles merk je bij Mezger dat dit een lang gekoesterde droom is. Van twee jonge gedreven chefs, Jeroen Tanis en Sander de Jonge. En hun team: Sharon Lijnse, Thomas Parlevliet en de anderen. Ze werken allen keihard om een hoog niveau neer te zetten, maar laten dat wel moeiteloos lijken. En dat is nou precies de kunst. 

Licht, luchtig, plezierig, zo voelt het bij Mezger. De bediening bewandelt precies die lijn tussen correct en amicaal: ze vertellen fijne verhalen over de gerechten en de wijn en laten je helemaal thuisvoelen. Maar als je even naar het toilet vertrekt wordt direct je servet netjes opgevouwen. Alles klopt bij Mezger, van binnen en van buiten. Zo is het interieur mijn stiekeme designerdroom en wil ik het liefst een vrachtwagen voor laten rijden, om alles mee te nemen voor thuis.

Eendenlever, truffel en aardpeer

Volledig scherm
Archieffoto van gerecht bij Mezger: Pierman/ coquille/ lamsoor/ saffraan/ bouillon van Oosterscheldekreeft © Lex De Meester

Warm hout, zacht glanzend messing, koningsblauw. Het kleurt allemaal nog net een stukje fraaier bij de twee forse kerstbomen in de zaak. Ook het wintermenu is in een feeststemming. En zo hoort dat ook, bij een restaurant dat meekookt met de seizoenen. In juni aten we frisse zeebaars met komkommer en vormden perfect rijpe aardbeien en frambozen het dessert. Zowel in de zomer als nu in de winter vinden we coquilles op de kaart. 

Maar vanavond gaan ze samen met eendenlever, truffel en aardpeer. Het amuse-weckpotje herkennen we, maar is dit keer gevuld met makreelmousse en pompoenijs. Intense smaken, die steeds een stukje worden opgeschroefd qua eigenzinnigheid. Zodat je gretig blijft uitkijken naar die volgende gang. Het mooiste van Mezger vinden we de liefde voor details: roomboter is een kunstwerkje, een perfect rond goudglanzend bolletje. "Ja, daar doen ze hun best voor hoor", zegt gastheer Thomas met een glimlach.

'Knaller van een emulsie'

Steak tartare is een belevenis. Bovenop het vlees ligt een knaller van een emulsie, met een dubbele kick van gerookte mayonaise en gefermenteerde knoflook. Daar zitten vuurwerkzuurtjes in verstopt. Kapperappel en mosterdzaadjes, ze spatten uiteen op je tong. En als je dan door al die intense smaken heen bent gegraven met je vork, dan stuit je op het allerzachtste rundvlees. In een subtiele truffelvinaigrette. Vlees en paddenstoel samen smaken zoet, zalvend, troostend. En dat is nog maar één voorgerecht.

Ik mocht bijna drie jaar lang eetrecensent zijn van deze krant. Al die beoordeelde bordjes hebben een plekje gekregen in een database, op de website eten.vandezeeuw.nl. De zomerse Mezger-composities knallen nog steeds van het scherm: een maffe schuine kom tegen een boomtak, met het stekelvisje pieterman. Een goudkleurige ring is van witte chocolade. 

'Oh, die smaken'

Volledig scherm
De rekening © PZC

Ook vanavond gaan de bordjes moeiteloos door voor de foodstylingprijs: zeebaars straalt bij een ondergaande zon van paprikacoulis. Getrancheerde plakjes hert en duif zijn perfect gaar en sappig, met bitterballetjes erbij van de afsnijdsels van het vlees. Maar de smaken zijn belangrijker dan de looks: de bitterballen hebben zo'n ragfijn paneerlaagje dat ze smelten in je mond. Precies zoals die macaron van bloedworst. Excentriek misschien, maar overheerlijk. 

En dan het dessert: vanuit een dramatische mist van droogijs verschijnt een schattig sneeuwpopje. Frosty heeft een lijfje van Baileys ijs, knoopjes en oogjes zijn van chocola. Zijn hoedje is een glanzend knisperkoekje. Frosty wordt bruut onthoofd. Ik heb er geen seconde spijt van. Want oh, die smaken.

Amper negen maanden oud

Volledig scherm
De kaart © PZC

Het is toch nog een beetje een onbekend adresje, Mezger. Omdat het restaurant niet in die ene winkel- en horecastraat van Domburg zit. Maar een minuutje of acht wandelen, als onderdeel van een sjiek appartementencomplex. Bewoners mogen hier exclusief ontbijten en daarmee zijn het lucky bastards. 

Maar veel langer zal hun stekkie niet geheim blijven. Want Mezger won onlangs een publieksprijs waarbij ze zaken als De Bokkedoorns en Restaurant Lucas Rive overklasten. En dat voor een restaurant van amper negen maanden oud. Het is een ware prestatie, die met recht de PZC Award voor het Beste Restaurant van 2017 verdient.

Dit was echt de allerlaatste laatste eetcolumn van Marloes Matthijssen. Zij wenst iedereen een prettig 2018 toe! Wil je haar culinaire roadtrip nog eens herbeleven, kijk dan op haar website eten.vandezeeuw.nl. Voor een groeiende collectie aan eetfoto's, uit heel Zeeland.