Schrijver Jan Vantoortelboom
Volledig scherm
PREMIUM
Schrijver Jan Vantoortelboom © Camile Schelstraete

Online lesgeven maakt sommige leraren weer menselijk

column Jan VantoortelboomIk ken een jongen die dit schooljaar samen met een groep vrienden tegen het ontmoedigingsbeleid van de school in, is overgestapt van 4 vmboT naar 4 havo. Voor het eerst in de schoolcarrière van die jongen, die al vanaf groep 4 gekenmerkt werd door schoolmoeheid, vertelde hij mij over zijn wedervaren tijdens de wiskundeles en met name over de persoonlijke benadering van de wiskundeleraar. Het motto van de leraar was: ‘hoe minder zielen, hoe meer vreugd.’ 

  1. Lustige Linda dacht dat ze zwanger was
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Lustige Linda dacht dat ze zwanger was

    Ik heb er een weekje Frankrijk op zitten: zon, zee, strand, 36 graden en lustige Linda. Dat was buitengewoon aangenaam. De heen- en terugweg reisde ik op de traditionele manier: in een zeventien jaar oude Suzuki Ignis, niet meer dan 110 km/u, geen airco (het lampje brandde wel, maar ik ontdekte op het verkeerde moment dat het ding niet functioneerde), open ramen dus, en de heuvels op en af schakelen als een gek.
  1. Doodskist in een doos: voor een slordige 600 euro zitten ouders en al onder de grond
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Doodskist in een doos: voor een slordige 600 euro zitten ouders en al onder de grond

    Vorige week ging ik weer eens uit eten met twee vrienden. Dat was van voor het coronatijdperk geleden. Een van die vrienden, een gepensioneerde levensgenieter en tevens zondagskind, was tijdens de coronaperiode met slechts een aantal maanden verschil zijn beide ouders verloren. Maar hij had er vrede mee, ze hadden beiden de 90 aangetikt, ze hadden niet geleden en zijn moeder had niet eens doorgehad dat zijn vader als eerste was vertrokken. Beter kun je het niet wensen, vermoed ik.
  2. Palaveren bij theelichtjes in het Pyjamaparlement
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Palaveren bij theelicht­jes in het Pyjamapar­le­ment

    Ik vond een frambozenrode pyjama. Hij stak nog in het plastic omhulsel, ergens achterin de klerenkast die ik aan het leeghalen was. Ik herinnerde het me weer; ik had hem meegenomen toen ik het huis van mijn vader opruimde. Mijn vader hamsterde af en toe weleens, zeker als er interessante aanbiedingen waren. Dus die pyjama zal er eentje van een stapel van vier of vijf geweest zijn. Hoogstwaarschijnlijk Aldi.

Columns