Jan Vantoortelboom.
Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom.

Ik kan een heethoofd zijn als het moet

column jan vantoortelboomZoals elk jaar gaan mijn vrouw en ik naar het filmfestival Film by the Sea. We maken er een weekendje van. Dat is ontstaan nadat ik in 2015 eens in de vakjury mocht zetelen. Een onvergetelijke week met elke dag wel drie tot vier films (ook waardeloze), tafelen in Vlissingse restaurants (ook slecht eten), met veel drank (ook goedkope wijn en hoofdpijn), oesters (bijna gestikt) en een peperbus als een kanonsloop (de slappe lach kreeg ik toen; er was nog net geen strijkijzer voor nodig om de stuipen uit mijn gezicht te strijken). 

  1. Twee kerstbomen om me aan te vergapen
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Twee kerstbomen om me aan te vergapen

    Op zondagochtend kocht ik twee kerstbomen, een grote en een kleine, van een gevaccineerde man die herstellende was van corona en er behoorlijk koortsig van was geweest. Hij trakteerde me, terwijl ik achter hem aan door het slijk baggerde, op het historische feit dat op de lap grond waarop de kerstbomen groeiden er ooit een burcht had gestaan. Tijdens het bewerken van het land had hij allerlei scherven van potten gevonden, en ook een tinnen medaillon dat pelgrims meenamen van bedevaartsoorden zoals Santiago de Compostela.
  2. Doodskist in een doos: voor een slordige 600 euro zitten ouders en al onder de grond
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Doodskist in een doos: voor een slordige 600 euro zitten ouders en al onder de grond

    Vorige week ging ik weer eens uit eten met twee vrienden. Dat was van voor het coronatijdperk geleden. Een van die vrienden, een gepensioneerde levensgenieter en tevens zondagskind, was tijdens de coronaperiode met slechts een aantal maanden verschil zijn beide ouders verloren. Maar hij had er vrede mee, ze hadden beiden de 90 aangetikt, ze hadden niet geleden en zijn moeder had niet eens doorgehad dat zijn vader als eerste was vertrokken. Beter kun je het niet wensen, vermoed ik.