Jan Vantoortelboom.
Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom. © Camile Schelstraete

Het leven als essay

Naast mijn schrijverschap ben ik docent Engels. Een onderdeel van het lesprogramma bestaat uit het schrijven van een persoonlijk essay. Toen ik enige weken geleden de opdrachtspecifieke kenmerken introduceerde en de studenten op de hoogte bracht van hoe het essay geschreven en vooral gestructureerd diende te worden, maakte ik na afloop van de les, toen ik alleen in het leslokaal achterbleef en nog zat te herkauwen op wat ik zojuist had uitgelegd, in mijn gedachten een filosofische associatie tussen het schrijven van een essay en het leven zelf.

  1. Palaveren bij theelichtjes in het Pyjamaparlement
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Palaveren bij theelicht­jes in het Pyjamapar­le­ment

    Ik vond een frambozenrode pyjama. Hij stak nog in het plastic omhulsel, ergens achterin de klerenkast die ik aan het leeghalen was. Ik herinnerde het me weer; ik had hem meegenomen toen ik het huis van mijn vader opruimde. Mijn vader hamsterde af en toe weleens, zeker als er interessante aanbiedingen waren. Dus die pyjama zal er eentje van een stapel van vier of vijf geweest zijn. Hoogstwaarschijnlijk Aldi.
  2. Zullen we een plasje doen, meneer Toortelboom?
    PREMIUM
    column Jan Vantoortelboom

    Zullen we een plasje doen, meneer Toortel­boom?

    Ik was weer eens op bezoek bij ZorgSaam Terneuzen. Van tijd tot tijd gebeurt dat bij een mens. Ik had nogal wat koffie op, want ik hou wel van een stevige pot koffie in de ochtend. En ook nog wat superfoodgroenkruidenpoederspul opgelost in water dat me wonderbaarlijk helpt tegen maagzuur. Dus best wel wat gedronken. Nu heb ik al mijn hele leven lang een kleine blaas. Tenminste, dat zei mijn moeder altijd: Jantje drinkt water, Jantje moet plassen. Dus door de draaideur van ZorgSaam regelrecht naar de plee. Na de waterwerken naar de dokter waar ik een afspraak mee had. Dat ging niet zo vlot, want de dames hadden moeite met de papierhandel.

Columns