Jan Vantoortelboom.
Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom. © Marja Jansen

Er zou een keiharde wet moeten zijn: een bloedende mens mag niet worden gefotografeerd of gefilmd

COLUMN JAN VANTOORTELBOOMBloed: het heeft zo’n aantrekkelijke en fascinerende kleur. Zeker vers bloed. Zo helder rood als het het lichaam verlaat. Er is ook nog wit, groen en blauw bloed, respectievelijk bij ijsvissen, een hagedissensoort en weekdieren. Maar dat is voor een mens minder sensationeel en pakkend. 

  1. Designerbejaarde 2075
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Designerbe­jaar­de 2075

    Ik ben Cliënt E. Busken aan het lezen. Dat is de meest recente roman van Jeroen Brouwers, die de Libris Literatuur Prijs 2021 kreeg. Het verhaal: Een ouwe doofstomme knar met een voortjakkerende geest zit opgesloten in het verzorgingstehuis Huize Madeleine. Met alle ongemakkelijke, gênante en ontredderende taferelen van dien. Dat soort romans is wel in, heden ten dage. Misschien is dat een teken aan de wand en moeten er in die sector eens wat veranderingen worden doorgevoerd. Of misschien betekent het alleen dat er te veel stokoude schrijvers zijn.
  2. De Zeeuwse jeugd aan de woorden
    PREMIUM
    column Jan Vantoortelboom

    De Zeeuwse jeugd aan de woorden

    U weet: een groot deel van mijn tijd gaat naar schrijven, mensen helpen van de grond te komen bij het schrijven en verder begeleiden, manuscripten lezen en beoordelen van gevorderde schrijvers en bij een ontdekking van onwaarschijnlijk talent treed ik ook op als scout voor de topuitgeverijen. Maar ik wil het in mijn ongebreidelde ambitie nog veel breder trekken, ik wil de jongeren bereiken: de worstelende dagboekschrijfpubers, de onverzadigbare en bij zwak nachtlicht lezende lettervreters met uitgestelde en onzekere schrijfplannen, de pathologische en soms introverte fantasten die met hun oeverloze humor de wereld en de mensen om zich heen draaglijk maken en houden. Zelfs hier in Zeeland moet er toch een kweekvijver te vinden zijn voor toekomstig talent? In tegenstelling tot Amsterdam, Rotterdam, Antwerpen, Groningen enzovoorts hebben we hier in Zeeland geen schrijversvakschool.
  1. Meester Baas was de beste kletser van het dorp
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Meester Baas was de beste kletser van het dorp

    Wat ze hier in Nederland niet kennen is de vrolijke traditie van de nieuwjaarsbrief. Dat was altijd lachen. Vooral voor de nonkels en tantes die aangeschoten, paffend en vol verwachting zaten te wachten. En dat waren er nogal wat: zeven aan mijn vaders kant en zes aan mijn moeders kant. Keer twee, want ze waren allen getrouwd. En elk jaar kwam uit tenminste één van die monden de clichénieuwjaarspoëzieregel: Liefste peter en meter, hoe meer dat u geeft, hoe beter!
  2. Ik wilde de man een fooi geven voor zijn getier
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Ik wilde de man een fooi geven voor zijn getier

    Vorige week bracht ik met mijn vrouw en tweeling een bezoekje aan het speel- en bunkerpark Groede Podium. Een dagje buiten zou de jongens goed doen, want ze zijn nogal verknocht aan hun iPad. Wat zeg ik? Verknocht? Het lijkt bijna een lichaamsdeel geworden, en dan geen nutteloze appendix, maar een levensnoodzakelijk en dus onmisbaar deel, zoals een neus, waarin ze trouwens van spanning van de filmpjes of spelletjes die ze spelen simultaan eens goed peuteren.

Columns