Jan Vantoortelboom.
Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom. © Marja Jansen

Er was eens een man...

Er was eens een man in mijn schrijfhuis (of was het een vrouw? Moeilijk te zeggen). Laat ik maar voor het gemak ‘hij’ gebruiken. Hij had een pens en iets wat op borsten geleek. 

  1. De Zeeuwse jeugd aan de woorden
    PREMIUM
    column Jan Vantoortelboom

    De Zeeuwse jeugd aan de woorden

    U weet: een groot deel van mijn tijd gaat naar schrijven, mensen helpen van de grond te komen bij het schrijven en verder begeleiden, manuscripten lezen en beoordelen van gevorderde schrijvers en bij een ontdekking van onwaarschijnlijk talent treed ik ook op als scout voor de topuitgeverijen. Maar ik wil het in mijn ongebreidelde ambitie nog veel breder trekken, ik wil de jongeren bereiken: de worstelende dagboekschrijfpubers, de onverzadigbare en bij zwak nachtlicht lezende lettervreters met uitgestelde en onzekere schrijfplannen, de pathologische en soms introverte fantasten die met hun oeverloze humor de wereld en de mensen om zich heen draaglijk maken en houden. Zelfs hier in Zeeland moet er toch een kweekvijver te vinden zijn voor toekomstig talent? In tegenstelling tot Amsterdam, Rotterdam, Antwerpen, Groningen enzovoorts hebben we hier in Zeeland geen schrijversvakschool.
  2. Palaveren bij theelichtjes in het Pyjamaparlement
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Palaveren bij theelicht­jes in het Pyjamapar­le­ment

    Ik vond een frambozenrode pyjama. Hij stak nog in het plastic omhulsel, ergens achterin de klerenkast die ik aan het leeghalen was. Ik herinnerde het me weer; ik had hem meegenomen toen ik het huis van mijn vader opruimde. Mijn vader hamsterde af en toe weleens, zeker als er interessante aanbiedingen waren. Dus die pyjama zal er eentje van een stapel van vier of vijf geweest zijn. Hoogstwaarschijnlijk Aldi.
  3. Een idiote sport door overbetaalde jongens beoefend
    PREMIUM

    Een idiote sport door overbetaal­de jongens beoefend

    Af en toe kijk ik weer eens een potje prutvoetbal. Dat doe ik telkens bij een WK of EK. Maar deze keer kan het me maar weinig bekoren. Het is een idiote sport beoefend door overbetaalde jongens. We kennen het wel ondertussen: brood en spelen, eten en amusement. Maar zelfs het amusement vind ik er dezer dagen niet in. De paar wedstrijden die ik heb gezien waren bedroevend: veilig en dus saai, geen voluit spel met risico's. Misschien ligt het aan het feit dat er ook veel nieuwelingen tussen zitten en omdat ik het voetbal nooit volg en opeens al die nieuwe koppen zie. Dus word ik geconfronteerd met het feit dat ik verouderd ben.

Columns