Jan Vantoortelboom.
Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom. © Camile Schelstraete

Een deinende lusthof vol naakte, exotische vrouwenlichamen

COLUMN JAN VANTOORTELBOOMIedere mens droomt elke nacht, zegt men. Alleen herinneren velen van ons zich bij het ontwaken niets meer. Dat is bij mij meestal het geval, behalve vorige week. Die droom staat me nog levendig voor de geest. Het had misschien ook te maken met een slechte pint die ik de avond ervoor had gedronken, een Nederlands prutbiertje. 

  1. De mens is een pillenras geworden
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    De mens is een pillenras geworden

    Afgelopen week liep ik weer eens langs bij de apotheek. Toen ik daar stond te wachten op een of ander pilletje voor een van mijn tweeling en er nogal wat afgetikt moest worden op het computerscherm om dat pilletje te verkrijgen, doodde ik de wachttijd door wat in de rondte te kijken. Aan mijn linkerkant een oudere, verzorgde dame met een kapsel dat me deed denken aan mijn tante die ik in geen jaren had gezien, en een Plustas al tot de helft gevuld, waarin de medicatie die ze kreeg aangereikt onverwijld werd gekieperd. Aan mijn rechterkant lagen er in twee manden drinkbekers die waren afgeprijsd en als zeer handig aangeprezen: ze voorzagen ruimte voor pillen.
  1. Ik wilde de man een fooi geven voor zijn getier
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Ik wilde de man een fooi geven voor zijn getier

    Vorige week bracht ik met mijn vrouw en tweeling een bezoekje aan het speel- en bunkerpark Groede Podium. Een dagje buiten zou de jongens goed doen, want ze zijn nogal verknocht aan hun iPad. Wat zeg ik? Verknocht? Het lijkt bijna een lichaamsdeel geworden, en dan geen nutteloze appendix, maar een levensnoodzakelijk en dus onmisbaar deel, zoals een neus, waarin ze trouwens van spanning van de filmpjes of spelletjes die ze spelen simultaan eens goed peuteren.
  2. Een Colombiaanse pygmee met een grafzerkgebit
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Een Colombiaan­se pygmee met een grafzerkge­bit

    Dit weekend komen drie vrienden van me op bezoek. Het is te zeggen, ik heb ze in geen dertig jaar gezien. Drie decennia geleden zagen we elkaar bijna elke dag, namelijk op de middelbare school in Ieper. Ik ben benieuwd hoe ze eruitzien, want ze zitten als jongens in mijn geheugen gegrift en de foto’s op Facebook verklappen ook niet alles. Ik vermoed dat ik bij de aanblik van hun hoofden en lichamen ook geconfronteerd zal worden met mijn eigen verouderingsproces. Maar dat is bijzaak.