Jan Vantoortelboom.
Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom. © Marja Jansen

Doodskist in een doos: voor een slordige 600 euro zitten ouders en al onder de grond

column jan vantoortelboomVorige week ging ik weer eens uit eten met twee vrienden. Dat was van voor het coronatijdperk geleden. Een van die vrienden, een gepensioneerde levensgenieter en tevens zondagskind, was tijdens de coronaperiode met slechts een aantal maanden verschil zijn beide ouders verloren. Maar hij had er vrede mee, ze hadden beiden de 90 aangetikt, ze hadden niet geleden en zijn moeder had niet eens doorgehad dat zijn vader als eerste was vertrokken. Beter kun je het niet wensen, vermoed ik. 

  1. Mijn grote broere bleef plakken aan ’n schone Slowaakse
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Mijn grote broere bleef plakken aan ’n schone Slowaakse

    Het is van augustus 2019 geleden dat ik mijn ‘grote broere’ nog heb gezien. Hij woont al bijna dertig jaar in Bratislava, Slowakije. Daar is hij destijds na zijn studies biologie aan de Universiteit Gent naartoe gereisd met een beurs van de Vlaamse Gemeenschap. Hij zou er negen maanden verblijven en meewerken aan een project van de universiteit aldaar om de territoria van wolven, beren en lynxen in het Tatragebergte in kaart te brengen. Hij heeft die dieren nooit live gezien, maar vond wel de sporen in de sneeuw.
  1. Twee kerstbomen om me aan te vergapen
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Twee kerstbomen om me aan te vergapen

    Op zondagochtend kocht ik twee kerstbomen, een grote en een kleine, van een gevaccineerde man die herstellende was van corona en er behoorlijk koortsig van was geweest. Hij trakteerde me, terwijl ik achter hem aan door het slijk baggerde, op het historische feit dat op de lap grond waarop de kerstbomen groeiden er ooit een burcht had gestaan. Tijdens het bewerken van het land had hij allerlei scherven van potten gevonden, en ook een tinnen medaillon dat pelgrims meenamen van bedevaartsoorden zoals Santiago de Compostela.
  2. Een koe valt niet te onderschatten
    PREMIUM
    COLUMN JAN VANTOORTELBOOM

    Een koe valt niet te onderschat­ten

    Een paar dagen geleden kreeg ik een berichtje van de buurman of ik wat tijd had. Dat had ik, want ik was op vakantie in eigen tuin. Mijn buurman is agrariër en ik ben trots op de boer. Er was een koe ontsnapt, zei hij. Eigenlijk al een paar dagen eerder. Hij had de hele polder afgezocht en zelfs met zo’n speciaal pak in de sloten zitten waden. Nergens was het beest te vinden. Maar nu wel. De koe zat in een maisveld aan de overkant van de straat.