Jan Vantoortelboom
Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom © Marja Jansen

De Zeeuwse jeugd aan de woorden

column Jan VantoortelboomU weet: een groot deel van mijn tijd gaat naar schrijven, mensen helpen van de grond te komen bij het schrijven en verder begeleiden, manuscripten lezen en beoordelen van gevorderde schrijvers en bij een ontdekking van onwaarschijnlijk talent treed ik ook op als scout voor de topuitgeverijen. Maar ik wil het in mijn ongebreidelde ambitie nog veel breder trekken, ik wil de jongeren bereiken: de worstelende dagboekschrijfpubers, de onverzadigbare en bij zwak nachtlicht lezende lettervreters met uitgestelde en onzekere schrijfplannen, de pathologische en soms introverte fantasten die met hun oeverloze humor de wereld en de mensen om zich heen draaglijk maken en houden. Zelfs hier in Zeeland moet er toch een kweekvijver te vinden zijn voor toekomstig talent? In tegenstelling tot Amsterdam, Rotterdam, Antwerpen, Groningen enzovoorts hebben we hier in Zeeland geen schrijversvakschool.

  1. Graafwerkzaamheden in mijn tuin doen slapeloze nachten herbeleven
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Graafwerk­zaam­he­den in mijn tuin doen slapeloze nachten herbeleven

    Het zijn ten huize Vantoortelboom weer eens de verplantweken. En ik ben het uitvoerend comité. Spitten, wortels afsteken en dan de plant met aardkluit en al op een andere plek neerpoten. Kwestie van efficiënt de tuin aanleggen zodat er volgend jaar weer minder moet worden gewied, zegt mijn vrouw. Ik wied bijna nooit. Ik hou wel van een onkruidtuin, wilde planten, alles door elkaar.
  1. Mijn grote broere bleef plakken aan ’n schone Slowaakse
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Mijn grote broere bleef plakken aan ’n schone Slowaakse

    Het is van augustus 2019 geleden dat ik mijn ‘grote broere’ nog heb gezien. Hij woont al bijna dertig jaar in Bratislava, Slowakije. Daar is hij destijds na zijn studies biologie aan de Universiteit Gent naartoe gereisd met een beurs van de Vlaamse Gemeenschap. Hij zou er negen maanden verblijven en meewerken aan een project van de universiteit aldaar om de territoria van wolven, beren en lynxen in het Tatragebergte in kaart te brengen. Hij heeft die dieren nooit live gezien, maar vond wel de sporen in de sneeuw.
  2. Palaveren bij theelichtjes in het Pyjamaparlement
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Palaveren bij theelicht­jes in het Pyjamapar­le­ment

    Ik vond een frambozenrode pyjama. Hij stak nog in het plastic omhulsel, ergens achterin de klerenkast die ik aan het leeghalen was. Ik herinnerde het me weer; ik had hem meegenomen toen ik het huis van mijn vader opruimde. Mijn vader hamsterde af en toe weleens, zeker als er interessante aanbiedingen waren. Dus die pyjama zal er eentje van een stapel van vier of vijf geweest zijn. Hoogstwaarschijnlijk Aldi.