Jan Vantoortelboom.
Volledig scherm
PREMIUM
Jan Vantoortelboom. © Marja Jansen

De foeterende toerist: ik was klaar om een nieuw Vlaams vloekwoordenluisterboek naar Van Dale te sturen

column jan vantoortelboomAfgelopen weekend zat ik weer eens in een vliegtuig. Dat was twee jaar geleden. Dat zitten was zoals gewoonlijk niet zo moeilijk, al viel de beenruimte weer tegen. Maar erin geraken was zo simpel nog niet. Het vliegtuig zou om 7u25 op de luchthaven van Charlerloi opstijgen. Dat betekende dat ik hier zo rond een uur of 3 ’s nachts moest vertrekken, de geadviseerde 2 uur voor het sluiten van de gates in acht genomen. Het idee alleen al deed me steigeren. Dan maar de avond voordien vertrekken en een nacht in een hotel dichtbij de luchthaven slapen. Dat idee beviel me opperbest. Maar dat hotel bleek praktisch onbereikbaar. De hele industriezone aldaar lag open en laat dat hotel nu precies in die industriezone gelegen zijn.

  1. Ik begrijp niet dat iemand blij wordt van die skippyballen. Sterker: het is misschien traumatiserend
    PREMIUM
    column jan vantoortelboom

    Ik begrijp niet dat iemand blij wordt van die skippybal­len. Sterker: het is misschien traumatise­rend

    Er drijven vijftig gekleurde skippyballen rond in de Oostkolk in Terneuzen. Ze moeten de kolk wat meer kleur geven, want er is iemand die op een goede morgen opstond, door het raam naar de horizon keek, en dacht dat er niet genoeg kleur in de omgeving te vinden was. Het zijn rode, groene, roze, blauwe, oranje ballen en ze zijn vastgemaakt aan een vat met zand. Zelfs de wijkraad en de stadsmanager van Terneuzen zijn erdoor gecharmeerd. De kleurenblinde die passeert heeft er geen fluit aan.