Jan van Damme
Volledig scherm
PREMIUM
Jan van Damme © Joost Hoving

Zandkasteel

column jan van dammeIk had over Zeeuws zomeren willen schrijven. Onderaan het duin van Biggekerke, langs het uitwateringskanaal bij Cadzand, op het terras van 't Oliegeultje bij Burghsluis. Zon, zand en door een frisse bries gerimpeld Oosterscheldewater. Ontspannen, luieren, het hoofd leeg maken, de accu opladen, een zandkasteel bouwen.

  1. Toch viel ik als een blok voor ons tweewielige aanhangertje
    PREMIUM

    Toch viel ik als een blok voor ons tweewieli­ge aanhanger­tje

    Het is een vraag die dezer dagen nogal eens voorbij flitst. Wat betekent vrijheid eigenlijk? Tsja, denk ik dan. Daar sta ik echt niet zo vaak bij stil en ik heb er zeker geen pasklare definitie voor. Ik hoorde wel een mooi antwoord, ik geloof dat het van onze ‘Hello Goodbye’ Joris Linssen kwam. Vrijheid, zei hij, is de ruimte krijgen om fouten te mogen maken. Dat vind ik een mooie. Want ik weet zeker dat u en ik de plank met enige regelmaat misslaan. Wij allemaal. Gelukkig maar.
  2. Gesloopt! Het raadhuis, één van de parels van de naoorlogse herbouw
    PREMIUM
    column jan van damme

    Gesloopt! Het raadhuis, één van de parels van de naoorlogse herbouw

    Maak je meteen van je neus, dan kun je wachten op de sussende volzinnen. De soep wordt niet zo heet gegeten, je krijgt nog alle ruimte om mee te praten. In mijn jonge jaren was ik nog weleens geneigd die uitsteltactiek voor waar aan te nemen. Tot plotseling toch die autoweg in de voortuin van een eeuwenoude vliedberg werd gelegd, tot de dijkverzwaring inderdaad enkele meters breder uitviel en die monumentale waterschapswoning eraan moest geloven.
  3. Dankzij de avondklok loop ik met mijn hoofd tussen de sterren
    PREMIUM
    COLUMN JAN VAN DAMME

    Dankzij de avondklok loop ik met mijn hoofd tussen de sterren

    Het was en is mijn vaste loopje. ’s Avonds om een uur of 10, 11 even snel naar buiten omdat huisgenoot Dibbe zo nodig nog eens moet. Zonder er erg in te hebben stapte ik elke keer in een kooi van omgevingsgeluiden. Vliegtuigen hoog boven mijn hoofd brommend op weg naar zonniger oorden, in de verte op de rondweg opschakelende vrachtwagens met containers uit de haven van Rotterdam, op mijn Noordweg late feestgangers en familiebezoekers.
  1. De met veel zorg opgetaste lading moest droog bij de koeienboer in de Achterhoek arriveren
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    De met veel zorg opgetaste lading moest droog bij de koeienboer in de Achterhoek arriveren

    We noemden het repen. Of het een echt werkwoord is, weet ik nog steeds niet. Maar we deden het. We klommen met zijn tweeën bovenop een met balen stro volgeladen vrachtwagen. Eerst hadden we voor en achter de dikke touwen bevestigd die de lading bij elkaar moesten gaan houden. Bovenop lag de reep te wachten: een dubbele katrol waaraan de voor en achter bevestigde touwen werden vastgemaakt. We moesten ons eerst schrap zetten, met onze hielen goed klem tussen twee strobalen. Dan hé hup en trekken, hé hup en trekken. De eerste keren haalde je wel een halve meter touw door de katrollen die meteen ook klemmen waren. Met de laatste halen waren er centimeters te winnen. Als de touwen strak als snaren stonden, gromde de vrachtwagenchauffeur tevreden. Zo ingesnoerd kon hij de weg wel op.

Columns