Joost Hoving
Volledig scherm
PREMIUM
© Joost Hoving

We gaan vanaf nu voor biologisch; de knop moet om

column jan van dammeAan elk grassprietje een druppel dauw. Daarover heen een strijklicht van de net ontwaakte voorjaarszon. Zo krijg je een lichtgrijze, bijna wit oplichtende deken over het weiland. Dat ik hier langs mag wandelen, denk ik dan. Tot niet zo lang geleden zwaaide ik een bedankje richting boer die die groene weide toch maar mooi in stand hield. Voor zichzelf, voor zijn dieren, indirect dus ook voor mij. 

  1. Naast mijn boterham met hagelslag: 'Plunderingen, zwaar vuurwerk en branden’
    PREMIUM
    column jan van damme

    Naast mijn boterham met hagelslag: 'Plunderin­gen, zwaar vuurwerk en branden’

    Een zuurdesemboterham deze ochtend. Speciaal opgelet bij aankoop in de super. Zuurdesem levert een lekker verende structuur op. Heel geschikt om mijn margarine - piep, ik mag geen merk noemen maar ik let op mijn cholestrol - op uit te smeren zodat de hagelslag in een zacht bedje valt. Het restje margarine aan mijn mes gebruik ik om het chocoladebed af te toppen. Een taartje, zeiden we vroeger thuis.
  2. Dwarsdenker Eus gooit een flinke scheut spiritus op het literaire vuurtje
    PREMIUM
    column jan van damme

    Dwarsden­ker Eus gooit een flinke scheut spiritus op het literaire vuurtje

    Een tweedehandsafdeling op de zolder van een Gentse boekhandel. Jaren geleden. Het rook er stoffig. Nou ja, muf, naar op elkaar gepakte natte jassen. In een hoekje kwam ik ze tegen, de roemloos vergeten romans. Johan Daisne met zijn ‘Trap van steen en wolken’ en ‘De man die zijn haar kort liet knippen’. Van Ward Ruyslinck stonden er ‘De ontaarde slapers’en ‘Het dal van Hinnom’. Hoe ik ook zocht, het ooit door mij stukgelezen ‘Reservaat’ kon ik er niet vinden. Al die vergane Vlaamse grootheden. Voor één of max twee euro kon je ze meenemen.
  1. Zo uitgerekt zag ik mijzelf zelden
    PREMIUM
    COLUMN JAN VAN DAMME

    Zo uitgerekt zag ik mijzelf zelden

    Boven me was het voor het eerst in dagen strak blauw. In het verre oosten lag een wolkenband die voorlopig van geen wijken wist. De opkomende zon zat er om een uur of acht ‘s morgens nog achter verscholen. Tot ik op het Brigdamse padje mijn dagelijkse uitje eindig verklaarde en met onze viervoeter op huis aan stevende. Zonnestralen piepten over de wolkenband heen en opeens liep ik achter mijn eigen schaduw aan. Een donker silhouet van zo'n drie meter lang. Zo uitgerekt zag ik mezelf zelden.
  2. Dankzij de avondklok loop ik met mijn hoofd tussen de sterren
    PREMIUM
    COLUMN JAN VAN DAMME

    Dankzij de avondklok loop ik met mijn hoofd tussen de sterren

    Het was en is mijn vaste loopje. ’s Avonds om een uur of 10, 11 even snel naar buiten omdat huisgenoot Dibbe zo nodig nog eens moet. Zonder er erg in te hebben stapte ik elke keer in een kooi van omgevingsgeluiden. Vliegtuigen hoog boven mijn hoofd brommend op weg naar zonniger oorden, in de verte op de rondweg opschakelende vrachtwagens met containers uit de haven van Rotterdam, op mijn Noordweg late feestgangers en familiebezoekers.
  1. Ali en Frans zijn 75 jaar getrouwd: 'Opeens vroeg ze: wil je dansen?'
    Play

    Ali en Frans zijn 75 jaar getrouwd: 'Opeens vroeg ze: wil je dansen?'

  2. Tuinen tot aan de duinen in Poppendamme
    Play

    Tuinen tot aan de duinen in Poppendam­me

Columns