Volledig scherm
© PZC

Via via hoorden we dat Hans uit Breskens was geschept

COLUMNHet is de week van Ezra. Dertien jaar pas, en dan ook nog tijdens het zwemmen in Goes. In zo'n zwembad verwacht je alleen gespatter, gejoel en plezier. De schok was groot. Zo'n jongen, zo jong.

Zijn plotselinge overlijden maakt een golf aan medeleven los. Op de sociale media lijkt de stroom 'sterkte-berichten' niet te stelpen. Bij het zwembad ontstaat spontaan een herdenkingstafel, met bloemen, kaarsen, kaartjes, brieven. Voor de Goese schoolvoetballers de wei in dartelen wordt er een minuut stilte in acht genomen. 

Slachtofferhulp staat paraat, de GGD komt voorlichting geven voor medewerkers van het zwembad, de school richt een crisisteam in om personeel, ouders en leerlingen te informeren en waar nodig bij te staan. Later deze week wordt er nog een stille tocht gehouden, met witte wensballonnen.

Allemaal voor Ezra.

Volledig scherm
Meisje legt bloem neer bij een herdenkmonument voor Ezra © Mechteld Jansen

Ik moet bij de opsomming van al die herdenkingsactiviteiten terugdenken aan een winterse fietstocht, rond 1970, van de middelbare school in Oostburg naar Groede. Het was een vrijdagmiddag, de sneeuwstorm kwam uit het noordoosten. Eerder die week hadden we via via vernomen dat Hans, een jongen uit Breskens, tussen Schoondijke en Oostburg in het ochtenddonker door een auto was geschept. Hij had de klap niet overleefd.

Misschien dat onze mentor nog iets in de klas vertelde. Maar het woord rouwverwerking - dat weet ik zeker - stond niet in zijn schoolgids. Hans zat een jaar hoger dan ik, er was geen sprake van dat mijn klas naar de begrafenis zou gaan. Onderling hadden we het wel over het ongeluk. De Bressiaanse scholieren spraken schande van de fietsoversteekplaats op een plek waar de auto's voluit gas mochten geven. Niet lang daarna werden de fietspaden naast de weg doorgetrokken, zodat je aan dezelfde kant kon blijven rijden.

Die vrijdagmiddag werd Hans begraven. Ik had een laat uur gehad, scheikunde. Het werd al donker, de sneeuwvlokken joegen bijna horizontaal tegen me aan. Op Scherpbier kon ik even op adem komen in de luwte van een schuurtje.

Daar moest ik aan Hans denken.

  1. In 't Zeeuws-Vlaams
    column Jan van Damme

    In 't Zeeuws-Vlaams

    Dat overkomt me nou zelden. Als je iemand niet goed kent, dan houd je het aan de telefoon over het algemeen veilig in net Nederlands. Of wat daarvoor doorgaat. Gisteren belde ik Zeeuws-Vlamingen, die bij de première van de film 'Weg van jou' in Amsterdam waren geweest. Elke keer was het hetzelfde liedje. 'Ha Jan, oe is't?' Alsof we elkaar dagelijks, wekelijks, in elk geval vaak aan de toog treffen. Bij mij gaat er met zo'n openingszinnetje een knop om en zit ik een half uur in het West-Zeeuws-Vlaams te praten.
  2. Zeeuws-Vlaanderen met net dat beetje strijklicht
    Column Jan van Damme

    Zeeuws-Vlaan­de­ren met net dat beetje strijklicht

    We zien een oude Saab. Het type waarin mannen met pijp graag worden gespot. De bestuurster rijdt de tunnel in onder de Westerschelde, richting Terneuzen. Het ritme van de voorbij schietende lampen, de buis die steeds smaller lijkt te worden. Het geheel krijgt iets claustrofobisch. Happend naar adem haalt de vrouw haar inhaler tevoorschijn. Meteen na de tunnel belandt ze met haar Saab in de stromende regen op een landweg. De berm één grote modderpoel. Ze geeft gas. Ze rijdt zich vast.

Columns