Volledig scherm

Sticker

Moet het? Ja, het moet. Ik hoor zo veel geknor en gerasp om me heen, allemaal over Zeeuws-Vlaanderen. Ze dit en ze dat. Ze kunnen daar alleen maar klagen, ze denken daar altijd dat ze tekort worden gedaan, ze denken dat heel Zeeland, heel Nederland, heel de wereld het slecht met hen voor heeft.

Ze, ze, ze.

Na een half mensenleven buiten de regio gewoond te hebben, ben ik het gevoel nog niet kwijt. Wie het over ‘hullie daar onder de Schelde’ heeft, spreekt ook mij aan. Een gewaardeerde vriend liet me laatst bij een praatje over een nieuw boek kiezen uit drie stickers, waarvan ik er één op m’n voorhoofd mocht plakken: historicus, journalist of Zeeuws-Vlaming.

Ook tot mijn eigen verbazing koos ik blind voor de laatste. Dat is kennelijk wel wat een jeugd in Groede met je doet: die raak je nooit meer kwijt. Ik kom erop, natuurlijk naar aanleiding van het Zeeuws-Vlaanderen-vooruit-verhaal, gisteren in de krant. Met al die Zeeuws-Vlamingen met hun duimen omhoog.

Ze, ze, ze.

Ik hoef dat niet zo, die bevestiging dat je tussen Cadzand en Nieuw-Namen altijd de zon kunt zien schijnen. Dat weet ik al, het aantal zonuren is geteld. Eens in de zoveel tijd maak ik een nostalgische Groede-tour. Over de markt, langs mijn geboortehuis tegenover de Drie Koningen, ik zwaai naar Marleen en Huub in hun supermarkt, in het Slijkstraatje verwonder ik me over het opgepimpte vroeger. Veel mensen ken ik er niet meer. Ik voel me ook een beetje bekeken. Toerist in eigen dorp.

Ze, ze, ze.

Natuurlijk komt het nooit goed met dat Zeeuws-Vlaamse minderwaardigheidscomplex. Het hoort erbij, het zal nooit verdwijnen. Pas als een Zeeuws-Vlaming niet meer klaagt, dan moeten we ons zorgen gaan maken.

  1. In 't Zeeuws-Vlaams
    column Jan van Damme

    In 't Zeeuws-Vlaams

    Dat overkomt me nou zelden. Als je iemand niet goed kent, dan houd je het aan de telefoon over het algemeen veilig in net Nederlands. Of wat daarvoor doorgaat. Gisteren belde ik Zeeuws-Vlamingen, die bij de première van de film 'Weg van jou' in Amsterdam waren geweest. Elke keer was het hetzelfde liedje. 'Ha Jan, oe is't?' Alsof we elkaar dagelijks, wekelijks, in elk geval vaak aan de toog treffen. Bij mij gaat er met zo'n openingszinnetje een knop om en zit ik een half uur in het West-Zeeuws-Vlaams te praten.
  2. Zeeuws-Vlaanderen met net dat beetje strijklicht
    Column Jan van Damme

    Zeeuws-Vlaan­de­ren met net dat beetje strijklicht

    We zien een oude Saab. Het type waarin mannen met pijp graag worden gespot. De bestuurster rijdt de tunnel in onder de Westerschelde, richting Terneuzen. Het ritme van de voorbij schietende lampen, de buis die steeds smaller lijkt te worden. Het geheel krijgt iets claustrofobisch. Happend naar adem haalt de vrouw haar inhaler tevoorschijn. Meteen na de tunnel belandt ze met haar Saab in de stromende regen op een landweg. De berm één grote modderpoel. Ze geeft gas. Ze rijdt zich vast.

Columns