Joost Hoving
Volledig scherm
PREMIUM
© Joost Hoving

Reek voor reek

Column Jan van DammeRegendruppels tegen het raam. Het is al even geleden dat ik dat geluid heb gehoord. Vanaf de wit uitgeslagen landerijen, vanuit de sloten, van tussen de grassprieten van ons gazon, overal hoor ik zuchten van verlichting. Voorzichtig, er is nog wel wat meer hemelwater nodig voor we hosanna kunnen roepen. Een emmer vol, zei m’n opa als het stof onder zijn klompen opwolkte.

  1. Veel vogelverschrikkers hadden ze daar in het land staan
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Veel vogelver­schrik­kers hadden ze daar in het land staan

    Lage zonnen. Lange schaduwen. De zomer aarzelt. Afscheid nemen moet je niet overhaasten. Het land langs mijn pad is gestoppeld. Ontwortelde restjes tarwehalmen met daartussen de Zeeuwse klei die een heel seizoen aan het zicht onttrokken was. Alleen in de sporen van de sproeimachine zag je de bodem doorschemeren. Verderop in de polders ruik ik uien. De aardappelloodsen beginnen gevuld te raken.
  2. Ik zou graag nog eens een ouderwetse bak vertellen
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Ik zou graag nog eens een ouderwetse bak vertellen

    De lach is weg. Ja, ik voel mee met René Diekstra, de man met de expressieve bretellen. Gisteren constateerde hij in de krant dat het lachen ons vergaan is sinds het uitbreken van de coronapandemie bijna een jaar geleden. De hele godganse dag sijpelt het virus in ons dagelijkse leven door. De angst voor het ontstaan van nog veel besmettelijkere varianten, de onrust creërende dagcijfers, het geneuzel over een avondklok. Als we al naar een winkel gaan, zien we alleen elkaars ogen, een minzame of een uitnodigende glimlach blijft verborgen achter onze mondkapjes.

Columns