Volledig scherm
PREMIUM
© Joost Hoving

Nu jagen we elkaar met onze sociale media meteen in de gordijnen

COLUMN JAN VAN DAMMEJe moet dat natuurlijk niet elke dag doen. Maar zo af en toe. Vandaag is het zo ver: beste Jan, hoe staat het leven er mee? Dat is zo’n vraag, die ik mezelf nu en dan stel. Meestal antwoord ik nogal obligaat, u kent dat wel: ach, het piept en het kraakt en het snottert hier en daar, maar we zijn er nog. Zoiets.

  1. Bij Ciara denk ik aan het zeurderige buurmeisje
    PREMIUM
    column jan van damme

    Bij Ciara denk ik aan het zeurderige buurmeisje

    En ik maar denken dat we vandaag wel uitgewaaid zouden zijn. Leuk hoor, zo'n negen of tien Beaufort. Golvende rietkragen langs mijn Brigdamse Padje, meeuwen dwarrelen als snippers papier richting Westkapelle, je krijgt een ontiegelijke por in je rug als je de hoek van de Noordweg en het Ooststraatje rondt. Allemaal amusant, voor even. Zeker als je meeleeft met de tegenwindfietsers op de Oosterscheldekering. Zonder versnelling en met een speciale kots-zone. Heroïsch.

Columns