Jan van Damme
Volledig scherm
PREMIUM
Jan van Damme © Joost Hoving

Niet kauwen, hadden we onderling afgesproken, dat vindt Hij vast niet lekker

column jan van dammeTák. Een harde tik met het zakmes op de houten kerkbank. Onze meester keek er streng bij. Eén ták betekende dat we met z'n allen moesten opstaan. Na twee tákken mochten we in colonne naar voren naar de communiebank lopen. Schrijden zou ik nu zeggen, je werd geacht niet te huppen of te versnellen, waardig jongens, waardig. Ik had mijn witte overhemd aan met een strikje onder mijn kin. Sommige meisjes in mijn klas hadden een sluier op hun hoofd, alsof ze gingen trouwen. 

  1. Met een vulpen kun je fantastische punten zetten
    PREMIUM
    Column Jan van Damme

    Met een vulpen kun je fantasti­sche punten zetten

    Weken ben ik er al mee bezig. In mijn hoofd dan toch. Mijn laatste column. Die moet knallen, schitteren, spetteren, enthousiasmeren, lang herinnerd worden. De overstap naar het pensionadoschap vraagt immers iets heel bijzonders. Maar nu ik een beetje koortsig en wiebelig achter mijn toetsenbord zit, moet ik vooral aan een plumpudding denken. Past wel bij kerst overigens, maar het gaat me om het in elkaar zakken. Al die vooraf verzonnen maar niet opgeschreven afscheidscolumns, ze bleken geen goed fundament te hebben. Helaas.